"என் பெயர் தாரா. எல்லாமே முடிந்துவிட்டது என்று தெரிந்த அந்த கடைசி நிமிடத்தில் தான், என் தந்தை என் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார்." வானம் ரத்தச் சிவப்பில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. என் பிரபஞ்சம் அதன் இறுதி மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டிருந்தது. என் வயது இருபது. ஆனால், என் கண்களுக்கு முன்பாகவே என் தாயின் உடல் அந்த இருண்ட நிழல் மனிதர்களால் துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த அந்த நொடியில், என் மனதின் வயது பல நூறு ஆண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டது. என் தந்தை, தேவா, என்னை இழுத்துக்கொண்டு அந்த பாதாள அறைக்குள் ஓடினார். என் தந்தை ஒரு அமைதியான மனிதர். உலகமே அவரை விசித்திரமாகப் பார்த்தாலும், எனக்கும் என் அம்மாவுக்கும் அவர் தான் ஒட்டுமொத்த உலகம். அவர் எப்போதுமே அதிகமாகப் பேச மாட்டார். ஆங்கிலத்தில் கவிதைகள் எழுதுவார், பார்சிலோனா கால்பந்து அணியின் தீவிர ரசிகர். ஆனால் இன்று, அவர் முகத்தில் மரண பயம் அப்பியிருந்தது. எனக்காக அல்ல, அவருக்குப் பின்னால் என்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள் என்ற பயம். "தாரா, என்னைப் பார்..." அவர் குரல் நடுங்கியது. அந்த அறைக்குள் இருந்த அந்தப் பழமையான பரிமாண இயந்திரத்தை...