....

"என் பெயர் தாரா. எல்லாமே முடிந்துவிட்டது என்று தெரிந்த அந்த கடைசி நிமிடத்தில் தான், என் தந்தை என் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார்."

வானம் ரத்தச் சிவப்பில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. என் பிரபஞ்சம் அதன் இறுதி மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டிருந்தது. என் வயது இருபது. ஆனால், என் கண்களுக்கு முன்பாகவே என் தாயின் உடல் அந்த இருண்ட

நிழல் மனிதர்களால் துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த அந்த நொடியில், என் மனதின் வயது பல நூறு ஆண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டது. என் தந்தை, தேவா, என்னை இழுத்துக்கொண்டு அந்த பாதாள அறைக்குள் ஓடினார்.

என் தந்தை ஒரு அமைதியான மனிதர். உலகமே அவரை விசித்திரமாகப் பார்த்தாலும், எனக்கும் என் அம்மாவுக்கும் அவர் தான் ஒட்டுமொத்த உலகம். அவர் எப்போதுமே அதிகமாகப் பேச மாட்டார். ஆங்கிலத்தில் கவிதைகள் எழுதுவார், பார்சிலோனா கால்பந்து அணியின் தீவிர ரசிகர். ஆனால் இன்று, அவர் முகத்தில் மரண பயம் அப்பியிருந்தது. எனக்காக அல்ல, அவருக்குப் பின்னால் என்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள் என்ற பயம்.

"தாரா, என்னைப் பார்..." அவர் குரல் நடுங்கியது. அந்த அறைக்குள் இருந்த அந்தப் பழமையான பரிமாண இயந்திரத்தை (Dimensional Portal) உயிர்ப்பித்தார். "நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேள். அவர்கள் நம்மை நெருங்கிவிட்டார்கள். இந்த உலகம் இனி இல்லை. நீ தப்பிக்க வேண்டும்."

"அப்பா, உங்களை விட்டுட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்!" என்று நான் கதறினேன். என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

"நீ போய் தான் ஆக வேண்டும்! ஜூ லை 2024. பிரபஞ்சம் - பிரைம். அங்கே நான் பதினெட்டு வயது சிறுவனாக இருப்பேன். அவனிடம் போ. அவனிடம் நடந்ததைச் சொல். நீ என் மகள் என்று சொல். அவன் உன்னைக் காப்பாற்றுவான். அங்கு சென்று ஒளிந்துகொள், அவர்கள் உன்னைத் தேடி வருவார்கள்..." என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த அறையின் கதவு உடைந்தது.

என் தந்தை என்னை அந்த இயந்திரத்தின் ஒளி வட்டத்திற்குள் தள்ளினார். "போ தாரா!" என்று அவர் கத்தியது தான் நான் கடைசியாகக் கேட்டது. அதன் பின் ஒரு பெருஞ்சத்தம், என் தந்தையின் நெஞ்சை ஒரு கூர்மையான ஆயுதம் துளைத்ததை என் கண்கள் பார்த்தன.

இருள். பெருவெளி. என் உலகம் அழிந்துவிட்டது. என் அப்பா, அம்மா இருவருமே கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள். இப்போது நான் அநாதை. என் தந்தையின் பதினெட்டு வயது வடிவத்தைத் தேடி, மற்றொரு பிரபஞ்சத்திற்குள், ஒரு புதிய அனாதையாக வந்து விழுந்திருக்கிறேன்.

 

தேவா தன் அறையின் கண்ணாடியின் முன் நின்றான். அவனுக்கு வயது பதினெட்டு. அவனது முகம் ஒருவிதமான அலட்சியத்தைக் கொண்டிருந்தது. அறையின் சுவரில் பார்சிலோனா அணியின் சின்னமும், லியோனல் மெஸ்ஸியின் போஸ்டரும் ஒட்டப்பட்டிருந்தன.

"தேவா! மணி எட்டாச்சு, காலேஜுக்கு முதல் நாள், இன்னுமா ரெடியாகல?" சமையலறையிலிருந்து அவனது அம்மாவின் குரல் ஒலித்தது.

தேவா அமைதியாகத் தன் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டான். அவன் யாரிடமும் அதிகமாகப் பேச மாட்டான். அவனுக்கு எல்லாமே தெரியும், ஆனால் எதையும் வெளியே காட்டிக்கொள்ள விரும்ப மாட்டான்.

"வர்றேன் மா," என்று மெல்லிய குரலில் கூறிவிட்டு வெளியே வந்தான். கூடத்தில் அவனது அப்பா செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு சாதாரண நடுத்தரக் குடும்பத்தின் தலைவர். குடும்பத்துக்காகத் தன் வாழ்நாளையே தேய்த்துக்கொண்டிருப்பவர்.

"அப்பா, எனக்குப் பஸ் பாஸ் எடுக்க பணம் வேணும்," என்றான் தேவா.

"இந்தாப்பா, ஐந்நூறு ரூபாய் இருக்கு. பத்திரமா வச்சுக்கோ. புது காலேஜ், யாரு கூடயும் வம்புதும்புக்கு போகக் கூடாது, புரியுதா?" என்றார்.

தேவா தலையசைத்தான்.

அப்போது அவனது பதினாறு வயது தம்பி நடராஜன் பள்ளிச் சீருடையுடன் ஓடி வந்தான். "அண்ணா, எனக்கு உன்னோட பேனா வேணும்! நீ தான் புது காலேஜ் போறியே, எனக்கு அதைக் குடு!"

"எடுத்துக்கோ," என்று அலட்சியமாகச் சொன்ன தேவா, தன் பையை மாட்டிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். அவனுக்கு இந்த உலகம், இந்த மனிதர்கள், அவர்களின் உணர்ச்சிகள் எதிலுமே பிடிப்பில்லை. அவன் எப்போதுமே ஏதோ ஒன்றை இழந்துவிட்டது போலவே இருப்பான்., ஆனால்  நேரமோ ஆசையோ அவனுக்கு இல்லை.

கல்லூரியின் முதல் நாள். ஜூ லை 2024.

தேவா ஒரு வித்தியாசமான பட்டப்படிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான். அது மட்டுமில்லாமல், அஞ்சல் வழியில் உளவியல் (Psychology) பட்டப்படிப்பையும் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது புத்திக்கூர்மைக்கு எல்லாமே அத்துப்படி. வகுப்பறையில் கடைசி பெஞ்சில் சென்று அமைதியாக அமர்ந்தான்.

வகுப்புத் தொடங்கியது. ஆசிரியர் ஒரு கடினமான கேள்வியைக் கேட்டார். "யாராவது இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியுமா?"

வகுப்பே அமைதியாக இருந்தது. தேவாவுக்கு அதற்கான பதில் முழுமையாகத் தெரியும். ஆனால் அவன் வாய் திறக்கவில்லை. அவன் தன் நோட்டுப்புத்தகத்தில் ஆங்கிலத்தில் ஒரு கவிதையை எழுதிக்கொண்டிருந்தான். யாராவது நேரடியாக அவனிடம் கேட்டால் மட்டுமே அவன் ஒற்றை வரியில் பதில் சொல்வான். அவனுக்கு யாரிடமும் பேசப் பிடிக்காது. ஆனால் அவனது செய்கைகளாலும், பேசா மடந்தையாய் இருப்பதாலும் யாரும் அவனிடம் பேச மாட்டார்கள். அவனும் அதைத் துளியும் சட்டை செய்யவில்லை.

தேவாவின் மனது எப்போதுமே கடந்த காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும். அவனது குழந்தைப்பருவம் மிகவும் தனிமையானது. அவன் எப்போதுமே தன்னை இந்த உலகத்திலிருந்து துண்டித்துக்கொண்டான். தனக்குள் ஒரு பெரிய உலகத்தை ஒளித்து வைத்திருந்தான். அந்த உலகத்தில் அவன் மட்டுமே ராஜா.

அதே நேரத்தில், பிரபஞ்சத்தின் மற்றொரு கோடியில், தாராவின் குழந்தைப் பருவம் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. அவளது தந்தை (மாற்றுப் பிரபஞ்சத்தின் தேவா) இதே போலத் தான் தன் பதினெட்டு வயதில் தனிமையில் உழன்றார்.

ஆனால் தாராவின் தாய் அவர் வாழ்க்கையில் வந்த பின், அந்த தனிமை உடைந்தது. காதல் அவரை ஒரு முழுமையான மனிதனாக மாற்றியது. தாரா தன் தந்தையுடன் கழித்த அந்த அழகிய நினைவுகளைச் சுமந்துகொண்டு, இப்போது இந்த உலகத்தின் தேவாவைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தாள்.

"அப்பா, நீங்க எப்படி அம்மாவ மீட் பண்ணீங்க?" என்று ஒருநாள் பத்தாவது வயதில் தாரா கேட்டாள்.

"உன் அம்மா இல்லைன்னா நான் ஒரு பைத்தியக்காரனாவோ, அல்லது உலகத்துல எல்லாரையும் வெறுக்கிற ஒரு ஜடமாவோ தான் இருந்திருப்பேன். அவ தான் எனக்கு வாழக் கத்துக்கொடுத்தா," என்று அவளது தந்தை சொல்லியிருந்தார்.

அந்த நினைவுகள் தாராவின் கண்களைக் கலங்கச் செய்தன. தன் தந்தையின் அச்சு அசலான, ஆனால் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாத ஒரு பதினெட்டு வயது சிறுவனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும், அவனிடம் பாதுகாப்பும் தேட வேண்டும்.

மாலை நேரம். கல்லூரி முடிந்து தேவா தன் வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான். அவனது காதுகளில் இயர்போன் மாட்டியிருந்தது, ஸ்பானிஷ் மொழியில் ஒரு பழைய பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அவனது நடையில் ஒருவிதமான அலட்சியம் இருந்தது.

அப்போது, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பெண் வந்து நின்றாள்.

தேவா சற்று நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவளுக்கு அவனை விடச் சற்று வயது அதிகமாக இருக்கும், சுமார் இருபது வயது. ஆனால் அவளது முகத்தைப் பார்த்த தேவாவுக்கு ஒரு கணம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவள் அச்சு அசலாக அவனைப் போலவே இருந்தாள். தேவாவின் பெண் வடிவம் போல, அவனது அதே கண்கள், அதே மூக்கு, அதே முகச்சாயல்.

தேவா தன் இயர்போனைக் கழற்றினான். "வழி விடு," என்று சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியிருந்தது. அவள் அவனையே உற்றுப் பார்த்தாள். "தேவா..." என்றாள் நடுங்கும் குரலில்.

"உனக்கு எப்படி என் பேர் தெரியும்? எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சாகணும்னு எந்த அவசியமும் இல்ல. தயவுசெஞ்சு தள்ளி நில்லு," என்று மிகவும் கறாராகக் கூறினான். அவன் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுபவன் அல்ல.

"தேவா, நான் உன்னோட பொண்ணு..." அவள் குரல் உடைந்தது.

தேவா அவளை ஒரு பைத்தியக்காரி என்பது போலப் பார்த்தான். "எனக்கு பதினெட்டு வயசு தான் ஆகுது. வழி விடுறியா இல்லையா?"

"நான் வேறொரு பிரபஞ்சத்துல இருந்து வர்றேன். அங்க என்னோட உலகம் அழிஞ்சிடுச்சு. அங்க நீயும் அம்மாவும் கொல்லப்பட்டுட்டீங்க. அப்பா தான் சாகுறதுக்கு முன்னாடி, 'ஜூலை 2024-க்கு போய் என் பதினெட்டு வயசு வடிவத்தைப் பாரு, அவன்கிட்ட தஞ்சம் கேளு'னு சொல்லி என்னை அனுப்பி வச்சாரு. சில கெட்ட சக்திங்க என்னைக் கொல்லத் தேடிட்டு இருக்காங்க தேவா. நீ தான் என்னைக் காப்பாத்தணும்..." அவள் கதறினாள்.

தேவாவின் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. அவன் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. இது ஏதோ ஒரு விசித்திரமான கனவு என்றோ, அல்லது இவள் நிஜமாகவே ஒரு பைத்தியம் என்றோ அவன் நினைத்தான். அவன் கோழை, அவனுக்கு யாருடைய பிரச்சனையும் தேவையில்லை.

"இதப் பாரு," தேவா மிக நிதானமாகச் சொன்னான், "நீ என் பொண்ணோ, பேத்தியோ, அதப் பத்தி எனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்ல. எனக்கு என் படிப்பு இருக்கு, என் குடும்பம் இருக்கு. நீ எந்த உலகத்துல இருந்து வந்தியோ அங்கேயே திரும்பிப் போ. என்னைத் தொந்தரவு பண்ணாத."

அவளைத் தாண்டி அவன் நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது சுயநலமும், யாரிடமும் ஒட்டாத தன்மையும் அவளை நிலைகுலையச் செய்தது. தன் தந்தை எப்படி இவ்வளவு ஒரு பாசமற்ற, கல் நெஞ்சம் கொண்ட மனிதனாக இருந்திருக்கிறார் என்பதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

"அவர்கள் வந்துவிடுவார்கள் தேவா! அவர்கள் என்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள்!" என்று அவள் பின்னாலிருந்து கத்தினாள்.

தேவா திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. அவன் நடையின் வேகம் குறையவில்லை. தனக்கும் இதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பது போல் அவன் நடந்து மறையத் தொடங்கினான். ஆனால், அவனது நிழலுக்குப் பின்னால், அந்தப் புதிய பிரபஞ்சத்தின் ஆபத்துகள் ஏற்கனவே அவளைத் தொடரத் தொடங்கிவிட்டன என்பதை அவன் அப்போது அறியவில்லை.

ஜூ லை 1, 2024. மாலை 5:30 மணி.

சென்னையின் பரபரப்பான அந்தச் சாலையில் தேவா வேகவேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தான். அவனது கவனம் முழுவதும் தன்னிடம் இருந்த ஏதோ ஒரு வெறுமையின் மீதே இருந்தது. ஆனால், அவனுக்குப் பின்னால் ஒலித்த அந்தப் பாதணிகளின் ஓசை அவனை நிம்மதியாக நடக்க விடவில்லை.

"அப்பா... அப்பா... நில்லுங்கப்பா!"

அந்தக் குரல் தெருவில் இருந்த சிலரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஒரு இருபது வயது மதிக்கத்தக்க இளம்பெண், ஒரு பதினெட்டு வயது சிறுவனைப் பார்த்து 'அப்பா' என்று கத்திக்கொண்டு ஓடி வருவது பார்ப்பவர்களுக்கு விசித்திரமாகத் தெரிந்தது. தேவாவுக்கு இது மிகுந்த எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. அவன் மற்றவர்கள் தன்னை கவனிப்பதை அறவே வெறுப்பவன். தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருப்பவன்.

அவன் சட்டென்று நின்று, பின்னால் திரும்பினான். தாரா மூச்சிரைக்க அவனுக்கு முன்னே வந்து நின்றாள். அவளது முகம் முழுவதும் வியர்வை.

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? ஏன் என் பின்னாலயே வந்துட்டு இருக்க? அதுவும் என்னைப் பார்த்து என்ன வார்த்தை கூப்பிடுற?" தேவாவின் குரலில் கோபம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவனது கண்கள் அவளைக் கூர்மையாகத் துளைத்தன.

"நான் பைத்தியம் இல்ல... உனக்கு இப்ப என்னைப் புரியாது. ஆனா நான் சொல்றத ஒரு நிமிஷம் கேளு. எனக்கு வேற யாரும் இல்ல. என்னைத் தேடி அவங்க வந்துட்டு இருக்காங்க..." தாராவின் குரல் தழுதழுத்தது.

"யார் வந்தா எனக்கு என்ன? நான் உன்னைக் காப்பாத்தக் கடமைப்பட்டவனா? எனக்கு என்னோட பிரச்சனைகளே போதும். நான் ஒன்னும் ஹீரோ இல்ல. நான் ஒரு சுயநலவாதி, கோழை. தயவுசெஞ்சு என்னைத் தொடராத," என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான்.

"நீ கோழை இல்லப்பா! நீ தான் என் உலகத்தோட ஆகச் சிறந்த மனிதன்! நீ இப்படிப் பேசுறத என்னால தாங்கிக்க முடியல..." தாரா அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.

தேவா அதிர்ச்சியுடன் அவளது கையைத் தட்டிவிட்டான். "கையை எடு! இனிமேல் என் பின்னால வந்த, நான் போலீஸ கூப்பிட வேண்டி இருக்கும்."

"கூப்பிடு... போலீஸைக் கூப்பிடு. அவங்ககிட்ட நான் என் அடையாள அட்டையைக் காட்டுறேன். அதுல என் அப்பாவோட பேர் என்ன இருக்குன்னு அவங்க பார்க்கட்டும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி, நீயே அதைப் பார்!" என்று சொல்லிவிட்டு, தாரா தான் அணிந்திருந்த அந்த விசித்திரமான ஜாக்கெட்டின் உள்ளே இருந்து ஒரு சிறிய உலோகப் பேழையை எடுத்தாள்.

அந்தச் சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய பூங்காவின் பெஞ்சில் தேவா அமர்ந்தான். அவனுக்குக் கொஞ்சம் பயமாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் அவனது உளவியல்  அறிவு அவனது மூளையை உசுப்பிவிட்டது. தாராவின் உடல் மொழியில், அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்த மரண பயத்தில், அவளது கண்ணீரில் எந்தப் பொய்யும் இல்லை என்பதை அவனால் கணிக்க முடிந்தது.

தாரா அந்த உலோகப் பேழையைத் திறந்தாள். அதனுள் இருந்து ஒரு ஒளிக்கற்றை வெளியேறியது. அது ஹோலோகிராம் தொழில்நுட்பத்தில் அமைந்த ஒரு அடையாள அட்டை.

"இது என் ஐடி கார்டு. என் அரசாங்கம் கொடுத்தது," என்றாள் தாரா.

தேவா அந்த ஒளியில் தெரிந்த எழுத்துக்களைப் படித்தான். பெயர்: தாரா தேவராஜன் தந்தை: தேவராஜன் பிறந்த தேதி: 14 ஏப்ரல் 2029 குடியுரிமை: பிரபஞ்சம் 42 - ஏர்த் பிரைம்.

தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. "இது... இது என்ன முட்டாள்தனம்? இப்படி ஒரு தொழில்நுட்பம் இங்க இல்லயே. இதை நீ எங்கயோ கிராபிக்ஸ் பண்ணி எடுத்துட்டு வந்திருக்க..."

"அப்படியா? இதைப் பார்," என்று கூறி தாரா ஒரு புகைப்படத்தை அந்த ஹோலோகிராமில் திரையிட்டாள்.

அது ஒரு குடும்பப் புகைப்படம். அதில் தாரா இருந்தாள். அவளுக்கு அருகில் ஒரு நடுத்தர வயதுடைய மனிதர் நின்றிருந்தார். முகத்தில் லேசான சுருக்கங்கள், அடர்த்தியான தாடி, ஆனால் அந்தக் கண்கள்... அந்த முகச்சாயல்... அது அச்சு அசலாக தேவா தான். தேவாவால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. அந்தப் புகைப்படத்தில் அவனுக்கு அருகில் ஒரு அழகான பெண் இருந்தாள்.

"இது... இது நான் தானா?" தேவா மெல்லக் கேட்டான். அவனது அலட்சியம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடைந்துகொண்டிருந்தது.

"ஆமாம். நீ தான். முப்பத்தி எட்டு வயசுல என் அப்பா. உனக்கு அமெரிக்கன் ஸ்போர்ட்ஸ்னா பிடிக்காது. உனக்கு பார்சிலோனா டீம்னா உசுரு. நீ யார்கிட்டயும் அதிகமா பேச மாட்ட... ஆனா அம்மா வந்த பிறகு நீ மாறின. நீ இங்கிலீஷ்ல 'ஃப்ரீ வெர்ஸ்' கவிதைகள் எழுதுவ. உன்னோட முதல் புக் பேரு Drowned and Dreamt..." தாரா சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.

தேவா உறைந்து போனான். அவனது புத்தகங்களைப் பற்றிய ரகசியம் அவனது குடும்பத்தைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது. அதுவும் அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த, ரகசியப் புனைப்பெயரில் வெளியிடப்பட்டது. இவளுக்கு எப்படித் தெரியும்?

மேலும் சில புகைப்படங்களை தாரா காட்டினாள். அவளது கல்லூரி நண்பர்களுடன் அவள் நின்றிருக்கும் புகைப்படம். அதில் அவளது முகம் தேவாவின் பெண் வடிவத்தைப் போலவே இருப்பதற்கான காரணம் அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கியது. மரபணுக்கள் பொய் சொல்லாது. அவனது மரபணுவின் அச்சு அசலான பெண் வடிவம் தான் அவளுக்கு வந்திருக்கிறது.

"என் அப்பா... அதாவது நீ... சாகுறதுக்கு முன்னாடி என்னைப் போர்ட்டல்ல தள்ளிவிட்டுட்டு, ஜூ லை 2024-ல இருக்கிற உன்கிட்ட போகச் சொன்னாரு. எனக்கு வேற வழி தெரியல," என்று கூறி தாரா முழங்காலிட்டுத் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

தேவாவின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய போராட்டம். அவன் எதற்கும் கவலைப்படாதவன், உணர்ச்சியற்றவன் என்று தான் நினைத்திருந்தான். ஆனால், தன் ரத்தமும் சதையுமான, தன் எதிர்கால மகளின் கண்ணீர் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத வலியை உருவாக்கியது. அவன் மெல்ல அவளது தோளைத் தொட்டான்.

"சரி... அழாத. நீ இப்போதைக்கு என் கூட வா. வீட்டுக்குப் போலாம்."

இருவரும் தேவாவின் வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தனர். தேவாவின் மனதுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான கேள்விகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. தான் ஒரு சாதாரண பையன். ஆனால் இப்போது, பரிமாணங்களைத் தாண்டி வந்த தன் மகளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு தனக்கு வந்திருப்பதை அவனால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

"உன்... உன் அம்மா பேரு என்ன?" தேவா தயக்கத்துடன் கேட்டான். தனக்கு எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் மனைவியைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் அவனுக்குள் ஒளிந்திருந்தது.

தாரா லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அது அவளது சோகத்திலும் ஒரு சிறு வெளிச்சம் போல் இருந்தது. "அம்மா பேரு அஞ்சலி. நீங்க ரெண்டு பேரும் காலேஜ்ல தான் மீட் பண்ணுவீங்க. ஆனா இப்போ இல்ல, இன்னும் ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு. நீங்க அவங்கள முதன்முதல்ல பார்த்தப்போ, அவங்க ஒரு ப்ளூ கலர் சுடிதார் போட்டிருந்தாங்கனு என்கிட்ட பல தடவை சொல்லியிருக்கீங்க."

தேவா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டான். "அங்க... நம்ம உலகத்துல என்ன நடந்துச்சு? ஏன் எல்லாம் அழிஞ்சிடுச்சு?"

தாராவின் முகம் மீண்டும் இருண்டது. "அது ஒரு நீண்ட கதை. 'தி ஷேடோஸ்' (The Shadows) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு இருண்ட படை, பல பரிமாணங்களை அழித்துக்கொண்டே வருகிறது. அவர்கள் ஆற்றலை உறிஞ்சும் அரக்கர்கள். எங்கள் உலகத்தின் பாதுகாப்பு வளையம் உடைந்ததும், அவர்கள் எல்லோரையும் வேட்டையாடத் தொடங்கினார்கள். அப்பா... நீங்க ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சியாளரா இருந்தீங்க. அந்தப் பரிமாண இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்ததே நீங்கள் தான். அதனால தான் அவர்கள் உங்களைக் குறிவைத்தார்கள்."

தேவாவுக்குத் தலை சுற்றியது. தான் ஒரு ஆராய்ச்சியாளனா? இப்போது உளவியலும், வேறு ஒரு பட்டப்படிப்பும் படித்துக்கொண்டிருக்கும் தான், எப்படி ஒரு இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடிப்பான்? எல்லாம் விசித்திரமாக இருந்தது. ஆனால் தாராவின் முகத்தில் இருந்த உண்மை அவனை நம்பச் செய்தது.

"சரி, வீட்டுக்கு வந்தாச்சு. உள்ளே வந்து எதுவும் உளறிடாத. நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று கூறி தேவா தன் வீட்டின் கதவைத் தட்டினான்.

கதவைத் திறந்தது தேவாவின் அம்மா.

"என்னடா தேவா, இன்னைக்கு காலேஜ் எப்படி..." என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்தவள், தேவாவின் பின்னால் நின்றிருந்த தாராவைப் பார்த்து அப்படியே பேச்சிழந்து நின்றாள்.

அம்மாவின் கையில் இருந்த தண்ணீர் சொம்பு 'டமார்' என்று கீழே விழுந்தது. அவளது கண்கள் தாராவையே வெறித்துப் பார்த்தன.

"தேவா... இது... இது யாருடா? என்னடா உன் முகத்தையே உரிச்சு வச்ச மாதிரி ஒரு பொண்ணு?" அம்மாவின் குரல் நடுங்கியது. அவளால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. தேவாவுக்கு இரட்டையராக ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்து, அதைத் தொலைத்துவிட்டோமா என்று அவளது மூளை ஒரு கணம் குழம்பியது.

சத்தம் கேட்டு உள்ளே இருந்து அப்பாவும்,நடராஜனும் ஓடி வந்தனர்.

"என்ன அம்மா, என்ன சத்தம்?" என்று கேட்ட அப்பா, தாராவைப் பார்த்ததும் அப்படியே உறைந்து போனார். நடராஜன் வாயைப் பிளந்துகொண்டு நின்றான்.

"அண்ணா... இவ... இவ யாரு? உன்னைப் மாதிரியே பொண்ணு வேஷம் போட்ட மாதிரி இருக்கா!" என்றான் நடராஜன் ஆச்சரியத்துடன்.

தேவா அமைதியாக அனைவரையும் பார்த்தான். "அம்மா, அப்பா, உள்ள வாங்க. நான் சொல்றத நிதானமா கேளுங்க. பயப்படவோ, பதறவோ வேண்டாம்."

அனைவரும் ஹாலில் இருந்த பழைய சோபாவில் அமர்ந்தனர். தாரா ஒரு ஓரமாகத் தயங்கி நின்றாள். அவளுக்கு இந்த நடுத்தரக் குடும்பத்து வீடு மிகவும் புதிதாக இருந்தது. ஆனால், தன் தாத்தா, பாட்டி, சித்தப்பாவின் இளமைக்கால முகங்களைப் பார்ப்பது அவளுக்குள் ஒரு நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

"இவ பேரு தாரா," தேவா மெதுவாகத் தொடங்கினான். "இது உங்களுக்கு நம்ப முடியாத ஒன்னா இருக்கலாம். ஆனா இது தான் உண்மை. இவ... இவ எதிர்காலத்துல இருந்து வந்திருக்கா. வேறொரு பரிமாணத்துல இருந்து."

அப்பா குழப்பத்துடன், "என்னடா உளறுற? எதிர்காலமா? சினிமா படத்துல வர்ற மாதிரி கதை விடுறியா?"

"இல்லப்பா. இவ என்னோட பொண்ணு. உங்க பேத்தி," என்று தேவா அழுத்தமாகச் சொன்னான்.

அறையில் ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. அப்பா, அம்மா, நடராஜன் மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். நடராஜன் திடீரென சிரிக்கத் தொடங்கினான். "அண்ணா, நீ செம ஜோக் பண்ற! உனக்கு வயசு பதினெட்டு. இவளுக்கு இருபது வயசு இருக்கும். இவ எப்படி உனக்கு பொண்ணாக முடியும்?"

தேவா தாராவைப் பார்த்தான். தாரா தன் பையிலிருந்து அந்த உலோகப் பேழையை எடுத்தாள். மீண்டும் அந்த ஹோலோகிராம் திரையை உயிர்ப்பித்தாள்.

அதில் முதலில் தோன்றியது லட்சுமணனும் அம்மாவும் ஒரு சிறு குழந்தையைக் கையில் வைத்திருக்கும் புகைப்படம்.

அப்பா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்து நடுங்கிப்போனார். அதில் இருந்த லட்சுமணனுக்கு நிறைய முடி நரைத்திருந்தது. முகத்தில் சுருக்கங்கள். அம்மாவுக்கும் வயது முதிர்ந்த தோற்றம். ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தில் அவர்கள் முகத்தில் இருந்த அந்த மகிழ்ச்சி உண்மையானது.

"இது... இது நாங்களா?" அம்மா கண்கலங்கிக் கேட்டாள்.

"ஆமாம் பாட்டி. நான் பொறந்தப்போ, என்னை முதன்முதல்ல நீங்க தான் கையில வாங்குனீங்க. இந்த ஃபோட்டோ என் முதல் பிறந்தநாள் அன்னைக்கு எடுத்தது," என்றாள் தாரா மென்மையான குரலில்.

அடுத்து, நடராஜனின் ஒரு புகைப்படம் திரையில் வந்தது. அதில் நடராஜன் சுமார் முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு கம்பீரமான மனிதராக, ஒரு ராணுவ உடையில் நின்றிருந்தான்.

நடராஜன் அதைப் பார்த்ததும் வாயடைத்துப் போனான். "இது நானா... நான் மிலிட்டரிக்கு போவேனா?"

"ஆமாம் சித்து (சித்தப்பா). நீங்க தான் எங்க உலகத்தோட பாதுகாப்புப் படையில முக்கியமான கமாண்டர்," என்று தாரா பெருமையுடன் சொன்னாள்.

அந்தப் புகைப்படங்கள், அந்தத் தொழில்நுட்பம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தாராவின் முகத்தில் இருந்த அந்த தேவாவின் சாயல் இவை அனைத்தும் அவர்கள் குடும்பத்தின் எந்தச் சந்தேகத்தையும் உடைத்தெறிந்தன. அதுவரை எதையும் நம்ப மறுத்த அப்பா, மெல்ல எழுந்து சென்று தாராவின் தலையை வருடிக் கொடுத்தார்.

"என் பேத்தியா நீ... என் தேவாவோட பொண்ணா..." அவர் கண்கள் அருவியாகக் கொட்டின. ஒரு தந்தைக்கு, தன் மகனின் வாரிசைக் காண்பது எவ்வளவு பெரிய வரம். அதுவும் காலத்தைத் தாண்டி வந்த தன் ரத்தத்தைப் பார்க்கும்போது அவர் மனம் உருகிப்போனது.

அம்மா ஓடிச் சென்று தாராவைக் கட்டிக்கொண்டாள். "எங்க உலகத்துல என்னம்மா ஆச்சு? நீ ஏன் இங்க வந்த?" என்று அழுதாள்.

தாரா அனைத்தையும் விளக்கினாள். எப்படி அந்த உலகம் அழிந்தது, தன் தாய், தந்தை எப்படி அவளைக் காப்பாற்றிக் கொலையுண்டார்கள் என்பதைச் சொல்லும்போது, அந்தக் குடும்பமே கண்ணீரில் மூழ்கியது.

தேவா மட்டும் ஒரு ஓரமாக நின்று அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்குள் இருந்த அந்த அலட்சியம், சுயநலம், பற்றற்ற தன்மை எல்லாம் மெல்ல மெல்ல உடைந்து சுக்குநூறாகிப் போயின. தன் குடும்பம் எப்படி ஒரு

அந்நியப் பெண்ணை (அதுவும் எதிர்காலப் பேத்தியை) நொடியில் ஏற்றுக்கொண்டது என்பது அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவன் ஒருபோதும் யாரிடமும் அன்பு செலுத்தியதில்லை, ஆனால் இப்போது, இந்தத் தாராவுக்காக, தன் மகளுக்காக, இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையும் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்ற ஒரு புதிய நெருப்பு அவனுக்குள் மெல்லப் பற்றிக்கொண்டிருந்தது.

வரவேற்பறையில் இருந்த அந்தப் பழைய சுவர் கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...' என நிசப்தத்தை கிழித்துக்கொண்டு சத்தமிட்டது. லட்சுமணனும் அம்மாவும் இன்னும் அந்தப் புகைப்படங்களைப் பார்த்து கண்கலங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நடராஜன் தன் அண்ணனை ஒரு வேற்றுகிரகவாசியைப் பார்ப்பது போல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தேவா மட்டும் அமைதியாக சோபாவின் நுனியில் அமர்ந்து, தன் விரல்களை ஒன்றோடொன்று கோர்த்தபடி தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தான். அவனது உளவியல் மூளை, இந்தச் சூழ்நிலையை மிகத் துல்லியமாக அலசி ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது.

"பாட்டி... நீங்க அழாதீங்க," என்று தாரா அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

தேவா திடீரென நிமிர்ந்தான். அவன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. "ஒரு நிமிஷம்," அவன் குரல் அந்த அறையின் உணர்ச்சிகரமான அமைதியை உடைத்தது. "நீ எதிர்காலத்துல இருந்து வந்திருக்கேன்னு சொல்ற. ஆனா, உன் அடையாள அட்டையில 'பிரபஞ்சம் 42 - ஏர்த் பிரைம்'னு (Earth-42) எழுதியிருக்கு. அப்படின்னா, நீ எங்களோட எதிர்காலம் கிடையாது. நீ வேறொரு உலகத்தோட நிகழ்காலம் அல்லது கடந்த காலம். சரியா?"

தாராவின் கண்களில் ஒரு நிம்மதி தெரிந்தது. தன் தந்தை எந்த உலகத்தில் இருந்தாலும் அவரது கூர்மையான புத்தி மாறாது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

"ஆமாம் அப்பா," என்றாள் தாரா. "நான் இந்த உலகத்தோட எதிர்காலம் கிடையாது. நான் வேறொரு பரிமாணத்துல இருந்து (Alternate Dimension) வந்திருக்கேன். முடிவில்லாத இந்தப் பிரபஞ்சத்துல, பூமியைப் போலவே பல கோடிக்கணக்கான பூமிகள் இருக்கு. ஒவ்வொரு பூமியிலயும் நாம வேற வேற வாழ்க்கையை வாழ்ந்துட்டு இருக்கோம். சில சின்னச் சின்ன மாற்றங்களோட."

நடராஜன் தலையைச் சொறிந்தான். "அப்படின்னா... நீ எங்க அண்ணனோட பொண்ணு இல்லையா?"

"இல்ல சித்து, நான் இவரோட பொண்ணு தான். ஆனா, என்னோட உலகத்துல இருக்கிற தேவாவோட பொண்ணு. என்னோட உலகமும் இந்த உலகமும் கிட்டத்தட்ட 99 சதவீதம் ஒன்னு தான். ஆனா, அங்க நடந்த அதே விஷயங்கள் இங்கயும் நடக்கும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை. எதிர்காலம் இங்க மாறலாம்."

அப்பா குழப்பத்துடன், "புரியலயம்மா... அப்போ நீ காட்டின அந்த போட்டோவுல நான் இருக்கேனே?"

"தாத்தா, என்னோட உலகத்துல நீங்க எப்படி வாழ்ந்தீங்களோ, அதே மாதிரி தான் இங்கயும் வாழ்ந்துட்டு இருக்கீங்க. ஆனா, இனிமேல் நடக்கப் போற விஷயங்கள் மாறலாம். என் உலகத்துல அப்பா ஒரு பெரிய சயின்டிஸ்ட் ஆனாரு. இங்க அப்பா என்ன ஆகப் போறாருனு எனக்குத் தெரியாது. என் உலகத்துல என்னோட அம்மா அஞ்சலியை அப்பா சந்திச்சாரு. இங்கயும் அது நடக்கலாம், அல்லது நடக்காமலும் போகலாம். நான் உங்களோட 'சாத்தியமான ஒரு நிஜம்' (A possible reality). அவ்வளவு தான்."

அம்மா தன் முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். "எது எப்படியோ... நீ என் தேவாவோட ரத்தம். அந்த முகத்தப் பாரு, அப்படியே என் பையன் முகத்த உரிச்சு வச்சிருக்கா. இவளுக்குப் போயி வேற உலகமா, இந்த உலகமானு நான் ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு இருக்க மாட்டேன். இவ என் பேத்தி. அவ்வளவு தான்."

தேவா மெல்ல எழுந்து நின்றான். "உன் உலகத்துல... எனக்கும் உன் அம்மாவுக்கும் எந்த வயசுல கல்யாணம் ஆச்சு? நீ எப்போ பொறந்த?" அவனது குரலில் எப்போதுமில்லாத ஒரு சிறு நடுக்கம் இருந்தது.

தாரா அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். "உங்களுக்கும் அம்மாவுக்கும் இருபத்தி ரெண்டு வயசுல கல்யாணம் ஆச்சு. இருபத்தி மூணு வயசுல நான் பொறந்தேன் அப்பா."

"இருபத்தி மூணு வயசுலயா!" தேவா அதிர்ந்தான். "எனக்கு இப்போ பதினெட்டு வயசு. இன்னும் அஞ்சு வருஷத்துல எனக்குக் கல்யாணமாகி ஒரு குழந்தையும் பிறக்குமா? நான்... நான் அப்படிப்பட்ட ஆள் கிடையாது. எனக்குக் காதல்ல நம்பிக்கை இருந்தாலும், நான் யாரையும் நெருங்க விட மாட்டேன். நான் ஒரு சுயநலவாதி. என் உலகத்துக்குள்ள யாரையும் நான் அவ்வளவு சீக்கிரம் அனுமதிக்க மாட்டேன்."

"அது எனக்குத் தெரியும் அப்பா," என்றாள் தாரா. "நீங்க எவ்வளவு பெரிய கோழை, எவ்வளவு தனிமையான ஆள்னு எனக்கும் தெரியும். ஆனா, அம்மா உங்க வாழ்க்கையில வந்ததும் எல்லாமே மாறுச்சு. நீங்க அவங்களுக்காக மாறுனீங்க."

இரவு உணவு நேரம். அம்மா சமையலறையில் இருந்து சூடான இட்லியும், சாம்பாரும் கொண்டு வந்து மேஜையில் வைத்தாள். தாராவுக்கு அந்த உணவின் வாசனை பல வருட நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டது. அவளது உலகத்தில் பல மாதங்களாக முறையான உணவு யாருக்கும் கிடைக்கவில்லை. தாரா கண்ணீருடன் முதல் இட்லியைப் பிய்த்து வாயில் வைத்தாள். அவளால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"சாப்பிடும்மா... மெதுவா சாப்பிடு," என்று அப்பா தண்ணீர் தம்ளரை அவள் அருகில் வைத்தார்.

தேவா தன் தட்டில் இருந்த இட்லியைப் பிசைந்துகொண்டே அவளை உற்றுப் பார்த்தான். "சொல்லு... உன் உலகத்துல நானும் உன் அம்மாவும் எப்படி இருந்தோம்? எங்க வாழ்க்கை எப்படி இருந்துச்சு?" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

தாரா கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள். "என்னோட உலகத்துல, அப்பா... அதாவது நீங்க, காலேஜ் படிக்கிறப்போ ரொம்ப அமைதியா தான் இருப்பீங்க. யார்ட்டயும் பேச மாட்டீங்க. எல்லாரும் உங்களை ஒரு விசித்திரமான மனுஷனா தான் பார்த்தாங்க. ஆனா, நீங்க யாருக்கும் தெரியாம இங்கிலீஷ்ல கவிதைகள், 'ஃப்ரீ வெர்ஸ்' (Free Verse) எழுதிட்டு இருந்தீங்க."

தேவா திடுக்கிட்டான். தன் மாற்றுப் பரிமாண வடிவமும் அதே ரகசியத்தைக் கொண்டிருந்தது அவனுக்கு வியப்பை அளித்தது.

"அம்மா பேரு அஞ்சலி," தாரா தொடர்ந்தாள். "அவங்க உங்க காலேஜ்ல தான் படிச்சாங்க. அவங்க உங்களைப் போல அமைதியானவங்க கிடையாது. ரொம்பத் துருதுருனு இருப்பாங்க. அவங்களுக்கு உங்க மேல ஒரு ஈர்ப்பு இருந்துச்சு. நீங்க அவங்களைத் தவிர்த்தாலும், அவங்க விடவே இல்ல. ஒருநாள், நீங்க யாருக்கும் தெரியாம எழுதி வச்சிருந்த கவிதை நோட்டை அவங்க படிச்சிட்டாங்க. அந்த வரிகள்ள இருந்த உங்க தனிமையை, உங்க வலியை அவங்க புரிஞ்சுகிட்டாங்க. அன்னைக்கு அவங்க உங்ககிட்ட வந்து, 'உன் வார்த்தைகள்ல இவ்வளவு நெருப்பு இருக்கு, ஆனா ஏன் நீ பனிக்கட்டி மாதிரி உறைஞ்சு போயிருக்க?'னு கேட்டாங்க."

தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. அவனது இதயத்துடிப்பு லேசாக அதிகரித்தது.

"அதுக்கப்புறம் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில காதல் மலர்ந்துச்சு. ஆனா வாழ்க்கை அவ்வளவு சுலபமா இல்ல. நீங்க குடும்பத்துக்காக ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டீங்க. உங்க கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, நாங்க ரொம்பச் சின்ன வாடகை வீட்ல தான் இருந்தோம். நீங்க பகல்ல ஒரு கம்பெனியில வேலை செஞ்சுட்டு, ராத்திரியில உங்களோட சயின்ஸ் ஆராய்ச்சிகளைப் பண்ணிட்டு இருப்பீங்க. அம்மா தான் உங்களை எல்லாத்துலயும் தாங்கிப் பிடிச்சாங்க."

அம்மா தன் முந்தானையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள். "என் பையன் அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டானா..."

"ஆனா பாட்டி, வறுமை இருந்தாலும் எங்க வீட்ல சந்தோஷத்துக்குக் குறைவே இல்ல. அப்பா இருபத்தி மூணு வயசுல என்னைக் கையில வாங்கினப்போ, அவர் குழந்தையா மாறிட்டார்னு அம்மா அடிக்கடி சொல்வாங்க. அவர் உலகமே நான் தான்னு ஆகிடுச்சு. எனக்குப் பார்சிலோனா (Barcelona) ஜெர்சி வாங்கிக் கொடுத்து, கால்பந்து விளையாடக் கத்துக்கொடுத்தார். அவர் வெளியுலகத்துக்குத் தான் கோழையா, அமைதியா தெரிஞ்சார். ஆனா எனக்கு அவர் தான் எல்லாமே."

தேவா தன் அறியாமலேயே லேசாகப் புன்னகைத்தான். தாரா விவரிக்கும் அந்த வாழ்க்கை, அந்த அழகான குடும்பம், ஒருவேளை தனக்கும் அப்படி ஒரு வாழ்க்கை கிடைக்குமா என்ற ஒரு சிறு ஏக்கம் அவனுக்குள் முதல் முறையாகத் துளிர்விட்டது.

இரவு பன்னிரண்டு மணி. லட்சுமணனும் அம்மாவும் நடராஜனும் தூங்கச் சென்றுவிட்டனர். தேவாவின் அறையில், அவனது கட்டிலில் தாரா அமர்ந்திருந்தாள். தேவா கீழே தரையில் ஒரு பாய் விரித்துப் படுத்திருந்தான். மழைக் காலத் தொடக்கம் என்பதால், வெளியே லேசான தூறல் விழுந்துகொண்டிருந்தது.

"உனக்குத் தூக்கம் வரலையா?" என்று தேவா கேட்டான்.

தாரா சுவரில் ஒட்டப்பட்டிருந்த மெஸ்ஸியின் போஸ்டரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். "இல்லப்பா. பல மாசமா நான் நிம்மதியா தூங்கியே ரொம்ப நாளாச்சு. என் உலகத்துல ஒவ்வொரு ராத்திரியும் மரண பயத்தோட தான் தூங்குவோம்."

தேவா எழுந்து அமர்ந்தான். அவனது அலட்சியப் பார்வை இப்போது முற்றிலும் மாறியிருந்தது. "அங்க என்ன தான் நடந்துச்சு தாரா? அந்த 'நிழல் மனிதர்கள்' (The Shadows) யாரு?"

தாராவின் முகம் வெளிறியது. அவளது விழிகளில் ஒரு ஆழமான பயம் உறைந்திருந்தது. "எனக்கு பதினெட்டு வயசு ஆகுற வரைக்கும் எங்க உலகம் ரொம்ப அழகாகத் தான் இருந்துச்சு. அப்பா... நீங்க ஒரு பெரிய குவாண்டம் பிசிக்ஸ் சயின்டிஸ்ட்டா மாறினீங்க. நீங்க எழுதின புத்தகங்கள் மூலமா கிடைச்ச பணத்தை வச்சு, நீங்களே ஒரு சின்ன லேப் ஆரம்பிச்சீங்க. நீங்க பல பரிமாணங்களை (Multiverse) இணைக்கிற ஒரு போர்ட்டல் (Portal) கண்டுபிடிக்கிற ஆராய்ச்சியில் இருந்தீங்க."

தேவா கூர்மையாகக் கவனித்தான்.

"ஆனா, ஒருநாள் வானத்துல ஒரு பெரிய விரிசல் விழுந்துச்சு. ஆரம்பத்துல எல்லாரும் அது ஏதோ விண்கல்னு நினைச்சாங்க. ஆனா அந்த விரிசல்ல இருந்து, கருப்பான, உருவமில்லாத சில நிழல்கள் பூமிக்குள்ள வர ஆரம்பிச்சது. அதுங்களுக்குக் கண்களோ, முகமோ கிடையாது. வெறும் அடர்ந்த இருட்டு. ஆனா அதுங்களுக்குக் கொடூரமான பசி இருந்துச்சு."

"எதைச் சாப்பிடும் அதுங்க?"

"ஆற்றலை (Energy). மின்சாரம், மரங்கள், மனிதர்களோட உஷ்ணம்... எதிலெல்லாம் உயிர் இருக்கோ, எதிலெல்லாம் சக்தி இருக்கோ அதையெல்லாம் உறிஞ்ச ஆரம்பிச்சது. ஒரு மனுஷன அந்த நிழல் தொட்டா, அடுத்த செகண்ட் அவன் வெறும் சாம்பலா மாறிடுவான். உலகத்தோட ராணுவங்கள் எல்லாம் அவங்களை எதிர்த்துப் போராடிச்சு. சித்து... அதாவது சித்தப்பா நடராஜன், மிலிட்டரியில ஒரு பெரிய கமாண்டரா இருந்தாரு. அவர் தான் இந்தியாவோட பாதுகாப்பைப் பார்த்துக்கிட்டாரு. ஆனா அந்தப் போராயுதங்கள் எதுவும் அந்த நிழல்களை ஒன்னும் பண்ண முடியல."

தேவா தன் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். "அப்போ நான் என்ன பண்ணிட்டு இருந்தேன்?"

"நீங்க உங்க லேப்ல உலகத்தைக் காப்பாத்த வழி தேடிட்டு இருந்தீங்க. அந்த நிழல்கள் வேற பரிமாணத்துல இருந்து வந்தவங்கனு நீங்க கண்டுபிடிச்சீங்க. அவங்களை அழிக்க முடியாது, ஆனா மனித இனத்தைக் காப்பாத்த, எல்லாரையும் வேறொரு பாதுகாப்பான பரிமாணத்துக்குக் கொண்டு போக முடியும்னு நீங்க நம்பினீங்க. நீங்க அந்த போர்ட்டலை வெற்றிகரமா உருவாக்கிட்டீங்க. ஆனா..." தாராவின் குரல் உடைந்தது.

வெளியே மழையின் வேகம் அதிகரித்தது. ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் மழைத்துளிகள் மோதும் சத்தம் அறையின் அமைதியை மேலும் பயங்கரமாக்கியது.

"ஆனா என்ன தாரா? சொல்லு..." தேவா அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். தன் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக அவன் இன்னொரு உயிரின் வலியைத் தன் வலியாக உணர்ந்தான்.

"அந்த நிழல்களுக்கு உங்களோட ஆராய்ச்சியைப் பத்தித் தெரிஞ்சிடுச்சு. ஏன்னா, அந்த போர்ட்டல் மூலமா வெளிவந்த அபரிமிதமான ஆற்றல் (Energy Signature) அவங்களை ஈர்த்துடுச்சு. அவங்க உலகத்தோட பல பகுதிகளை அழிச்சுட்டு, நம்ம ஊரான சென்னைக்கு வர ஆரம்பிச்சாங்க. அரசாங்கம் எல்லாரையும் அண்டர்கிரவுண்ட் பதுங்குகுழிகளுக்கு (Underground Bunkers) மாத்துனாங்க."

தாரா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அந்தப் பயங்கரமான நினைவுகள் அவளுக்குள் மீண்டும் ஓடின. "அன்னைக்கு ஜூ லை மாசம். எனக்கு இருபது வயசு. வானம் ரத்தச் சிவப்பு நிறத்துல மாறிடுச்சு. சூரியனையே அந்த நிழல்கள் மறைச்சிடுச்சு. எங்க பார்த்தாலும் அலறல் சத்தம். வீடுகள், கட்டடங்கள் எல்லாம் எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. சித்து (நடராஜன்) தன் படையோட அந்த நிழல்களைத் தடுத்து நிறுத்தப் போராடினாரு. ஆனா... என் கண்ணு முன்னாடியே ஒரு பெரிய நிழல் அவரை அப்படியே முழுங்கிடுச்சு. அவர் சாம்பலா காத்துல கரைஞ்சு போனார்."

தேவா உறைந்துபோனான். தன் தம்பி, தன்னிடம் பேனா கேட்டு சண்டை போடும் அந்தப் பதினாறு வயது சிறுவன், எதிர்காலத்தில் ஒரு மாவீரனாகப் போராடி இறந்துபோனதைக் கேட்க அவனால் முடியவில்லை. அவனது இதயத்தில் ஒரு பெரிய பாறை இறங்கியது போல் இருந்தது.

"சித்தப்பா இறந்ததுக்குப் பிறகு, நம்ம குடும்பம் மொத்தமா உடைஞ்சிடுச்சு. தாத்தாவும் பாட்டியும் அதுக்கு முன்னாடியே வயசாகி, ஒரு புது வைரஸ் தாக்குதல்ல தவறிட்டாங்க. நானும், நீங்களும், அம்மாவும் மட்டும் தான் மிச்சம் இருந்தோம். அந்த நிழல்கள் நம்ம லேப்பை நெருங்கிட்டு இருந்தாங்க. நாம தப்பிச்சுப் போக அந்த போர்ட்டல் தயாரா இருந்துச்சு. ஆனா, அந்தப் போர்ட்டலை உயிர்ப்பிக்க, குறைஞ்சது ஒருத்தராச்சும் லேப்ல இருந்து அதை மேனுவலா ஆப்பரேட் பண்ணணும். ஒருத்தர் கண்டிப்பா தியாகம் செஞ்சு தான் ஆகணும்."

தேவாவின் கண்கள் சிவந்தன. "நான்... நான் என்ன முடிவு பண்ணேன்?"

"நீங்க அம்மாவையும் என்னையும் அந்த போர்ட்டலுக்குள்ள அனுப்ப முடிவு பண்ணீங்க. ஆனா அம்மா கேட்கல. உங்களை விட்டுட்டு வர மாட்டேன்னு பிடிவாதம் பிடிச்சாங்க. அப்போ தான்..." தாரா விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். அவளால் வார்த்தைகளை முழுமையாக உச்சரிக்க முடியவில்லை.

தேவா அவளுக்குத் தண்ணீர் கொடுத்து, அவளது முதுகை மெதுவாக நீவி விட்டான். ஒரு தாயைப் போல அவளை அரவணைத்தான். "மெதுவா சொல்லு தாரா. நான் இருக்கேன்."

"அந்த நிழல்கள் நம்ம லேப் கதவை உடைச்சுக்கிட்டு உள்ள வந்துட்டாங்க..." தாரா கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டே தொடர்ந்தாள். "அவங்க உள்ள வந்த வேகம், நமக்குச் சுதாரிச்சுக்கக் கூட நேரம் கொடுக்கல. அப்பா, நீங்க போர்ட்டல்

மெஷின்ல இருந்தீங்க. நானும் அம்மாவும் உங்களுக்குப் பின்னாடி நின்னுகிட்டு இருந்தோம். ஒரு பெரிய நிழல் உங்களை நோக்கிப் பாய்ஞ்சு வந்துச்சு. ஆனா அம்மா..."

தாரா மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள். "அம்மா உங்களைத் தள்ளிவிட்டுட்டு, அந்த நிழலுக்கு முன்னாடி வந்து நின்றாங்க. என் கண் முன்னாடியே... என் அம்மா... அந்த நிழலோட இருட்டுக்குள்ள இழுக்கப்பட்டு, அப்படியே சாம்பலா மாறிட்டாங்க. அவங்க சாகுறதுக்கு முன்னாடி உங்களைப் பார்த்துச் சிரிச்சாங்க. 'தாராவைக் காப்பாத்துங்க'னு அவங்க கண்கள் சொல்லுச்சு."

தேவாவின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. அவன் இதுவரை யாருக்காகவும் அழுததில்லை. தான் ஒரு கோழை, சுயநலவாதி என்று பெருமையாக நினைத்திருந்த அவனது ஈகோ சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் மனைவி, இன்னும் தான் சந்திக்காத, முகம் கூடத் தெரியாத தன் எதிர்கால மனைவி, தன்னைக் காப்பாற்ற தன் உயிரையே விட்டிருக்கிறாள் என்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

"அம்மா இறந்ததும் நீங்க பைத்தியம் புடிச்ச மாதிரி கத்துனீங்க அப்பா. உங்க கையில ஒரு இரும்பு ராடை எடுத்துக்கிட்டு அந்த நிழல்களை அடிக்கப் போனீங்க. ஆனா அதெல்லாம் வீண். நீங்க என்னைப் பிடிச்சு இழுத்துக்கிட்டு போர்ட்டல் ரூம்குள்ள போனீங்க. மெஷினை ஆன் பண்ணீங்க. 'ஜூ லை 2024. பிரபஞ்சம் - பிரைம். அங்கே நான் பதினெட்டு வயது சிறுவனாக இருப்பேன். அவனிடம் போ. அவனிடம் நடந்ததைச் சொல். நீ என் மகள் என்று சொல். அவன் உன்னைக் காப்பாற்றுவான்,' என்று சொல்லி என்னை அந்த ஒளி வட்டத்துக்குள்ள தள்ளுனீங்க."

தாராவின் குரல் நடுங்கியது. "நான் உள்ளே விழும்போது பார்த்தேன்... ஒரு நிழல் உங்க நெஞ்சை உருவிக்கிட்டு வெளிய வர்றதை. நீங்க ரத்த வெள்ளத்துல கீழ விழுந்தீங்க. என் உலகம் அழிஞ்சிடுச்சு அப்பா. எனக்கு இப்ப நீங்க மட்டும் தான் இருக்கீங்க. ஆனா, அந்த நிழல்கள் என்னோட எனர்ஜியை டிராக் பண்ணி, கண்டிப்பா இந்த உலகத்துக்கும் வருவாங்க. அவங்க என்னைத் தேடி வருவாங்க."

தேவா மெல்ல எழுந்து நின்றான். ஜன்னல் வழியே வெளியே கொட்டிக்கொண்டிருந்த மழையைப் பார்த்தான். அவனது தோள்கள் லேசாக அதிர்ந்தன. ஒரு பெரிய மௌ னம் அந்த அறையை ஆட்கொண்டது.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவன் திரும்பித் தாராவைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்த அலட்சியம் இப்போது இல்லை. அந்தப் பார்வை இப்போது கூர்மையாக, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையைப் போல மாறியிருந்தது.

"நான் ஒரு சுயநலவாதி தாரா," தேவா மிக மெல்லிய, ஆனால் உறுதியான குரலில் பேசினான். "எனக்கு உலகத்தைப் பத்தியோ, இந்த மனிதர்களைப் பத்தியோ எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஆனா, என் குடும்பத்தை, என் ரத்தத்தை யார் தொட்டாலும் நான் சும்மா விட மாட்டேன். அந்த 'நிழல்கள்' இந்த உலகத்துக்கு வருவாங்கனு சொல்றியா? வரட்டும்.

அவங்களை எப்படி அழிக்கணும்னு நான் கண்டுபிடிக்கிறேன். என்னோட தம்பியை, என்னோட மனைவியை, என்னோட உலகத்துல நான் சாக விட மாட்டேன்."

அவன் தாராவின் அருகில் வந்து அவளது தலையில் கையை வைத்தான். "நீ இனிமே பயப்படத் தேவையில்லை. நான் இருக்கேன். உன் அப்பா இருக்கேன்."

பதினெட்டு வயது சிறுவனாக இருந்த தேவா, அந்த நொடியில் ஒரு முழுமையான தந்தையாக, ஒரு பாதுகாவலனாக உருமாறியிருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய யுத்தம் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் இந்த முறை, அவன் ஓடி ஒளியப் போவதில்லை.

ஜூ லை 2, 2024. விடியற்காலை 5:30 மணி.

சென்னை நகரின் மெல்லிய பனிமூட்டம் இன்னும் விலகவில்லை. நேற்றிரவு பெய்த மழையின் ஈரம் இன்னும் மண் வாசனையாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. தேவாவின் அறையில், அந்தச் சிறிய ஜன்னல் வழியாக வந்த மெல்லிய வெளிச்சம் தாராவின் முகத்தில் விழுந்தது. அவள் மெல்லக் கண் விழித்தாள். பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, மரண பயம் இல்லாத ஒரு தூக்கத்தை அவள் அன்று தான் அனுபவித்திருந்தாள். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். இது அவளது உலகம் இல்லை. இது அவளது வீடு இல்லை. ஆனாலும், இங்கு அவளது தந்தை இருக்கிறான். அந்த ஆறுதல் அவளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

கீழே தரையில் பார்த்தாள். தேவா பாயில் சுருண்டு படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல வெகுளித்தனமாக இருந்தது. அந்த அமைதியான முகத்தில், எதிர்காலத்தின் எந்த வடுக்களும் இல்லை. தாரா அமைதியாக எழுந்து, அவனது படுக்கைக்கு அருகில் சென்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள். அவனது கலைந்த முடிகளை மெதுவாகக் கோதி விட்டாள்.

"நீங்க இப்போ எவ்வளவு அமைதியா இருக்கீங்கப்பா... ஆனா, உங்களுக்காக எவ்வளவு பெரிய பாரம் காத்துட்டு இருக்குனு நினைக்கும்போது எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு," என்று மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.

அப்போது சமையலறையில் இருந்து பாத்திரங்களின் சத்தம் கேட்டது. அம்மா எழுந்து காபி போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு அசைவும் தாராவுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது. அவளது உலகில், அவளது அம்மா அஞ்சலி தான் தினமும் காலையில் எழுந்து காபி போடுவாள். அவளது அம்மாவின் கைகளில் இருந்து வரும் அந்த காபியின் வாசனையே தாராவைத் துயில் எழுப்பும்.

'அம்மா...'

இந்த வார்த்தையை நினைத்த மாத்திரத்தில் தாராவின் நெஞ்சில் ஒரு பெரிய பாறை அடைத்துக்கொண்டது போல இருந்தது. அவளது கண்கள் கலங்கின. தன் கண் முன்னாலேயே அந்த நிழல் மனிதர்களால் தன் தாய் சாம்பலாகிப் போன காட்சி அவளது மனத்திரையில் மீண்டும் ஓடியது. அந்த ரத்தச் சிவப்பான வானம், அம்மாவின் கடைசிப் புன்னகை, "தாராவைக் காப்பாத்துங்க" என்ற அந்த வார்த்தைகள்... அவளால் மூச்சு விட முடியவில்லை. அவசரமாக எழுந்து அறையை விட்டு வெளியே வந்து, வீட்டின் பின்பக்கம் இருந்த சிறிய தோட்டத்திற்குச் சென்றாள்.

குளிர்ந்த காற்று அவளது முகத்தில் பட்டது. அவள் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். அவளுக்கு இப்போது இருபது வயது. ஆனால், ஒரு தாயின் மடி தேடும் சிறு குழந்தையாகவே அவள் மனம் தவித்தது.

'அம்மா எங்க இருக்காங்க? இந்த உலகத்துல... இந்த நேரத்துல... அவங்க எங்கயாவது சந்தோஷமா இருப்பாங்களே? காலேஜுக்குக் கிளம்பிட்டு இருப்பாங்களே? அவங்க முகத்தை ஒரு தடவை... ஒரே ஒரு தடவை தூரத்துல இருந்தாவது பார்க்க முடியுமா?'

தாராவின் மனம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. தேவாவைப் பொறுத்தவரை, அவன் அஞ்சலியை இன்னும் சந்திக்கவில்லை. ஆனால் தாராவுக்குத் தன் அம்மாவின் முகம் முழுமையாகத் தெரியும். அவள் எந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறாள், அவளுக்கு என்ன பிடிக்கும், அவளது குடும்பம் எங்கே இருக்கிறது என்று எல்லாமே தாராவுக்குத் தெரியும்.

"நான் அம்மாவைப் பார்த்தே ஆகணும்," என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டாள்.

காலை 8:00 மணி. தேவா குளித்துவிட்டுக் கல்லூரிக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் வழக்கம் போல அதே அலட்சியம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சின்ன அக்கறை தாராவுக்காக ஒளிந்திருந்தது.

"நான் காலேஜ் போயிட்டு வரேன்," தேவா தாராவிடம் சொன்னான். "அம்மா, அப்பா கிட்ட எதுவும் தேவைனா கேட்டுக்கோ. வீட்டை விட்டு வெளிய போகாத. அந்த 'நிழல்கள்' இந்த உலகத்துக்கு எப்ப வேணாலும் வரலாம். நீ பாதுகாப்பா இருக்கணும்."

தாரா தலையசைத்தாள். "சரிப்பா. நீங்க பத்திரமா போயிட்டு வாங்க."

தேவா வீட்டை விட்டு வெளியேறியதும், தாரா தன் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினாள். அம்மாவிடம், "பாட்டி, நான் கொஞ்சம் தூங்கி எந்திரிக்கிறேன். எனக்குத் தலைவலியா இருக்கு," என்று பொய் சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் சென்றாள். அவளது ஜாக்கெட்டை மாட்டிக்கொண்டாள். ஜன்னல் வழியாக யாருக்கும் தெரியாமல் வெளியே குதித்தாள். அவளது இலக்கு ஒன்று தான். தன் தாயைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அவளது கண்களைப் பார்க்க வேண்டும். அவளது குரலைக் கேட்க வேண்டும்.

சென்னையின் பரபரப்பான பேருந்து நிலையம். தாரா ஒரு ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இந்த உலகம் அவளது உலகத்தைப் போலவே இருந்தாலும், சில விஷயங்கள் வித்தியாசமாக இருந்தன. அவளது உலகத்தில் 2024 ஆம் ஆண்டிலேயே தொழில்நுட்பம் இன்னும் சற்று வளர்ந்திருந்தது. ஆனால் இங்கு மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறை சற்று மெதுவாக நகர்வது போல் தோன்றியது.

தாரா ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து, "விவேகானந்தா காலேஜ் போகணும்," என்றாள். அவளது அம்மா அஞ்சலி படிக்கும் கல்லூரி அது தான்.

ஆட்டோவில் பயணம் செய்யும்போது அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. 'அம்மாவைப் பார்த்தா நான் என்ன செய்வேன்? ஓடிப் போய்க் கட்டிக்கட்டி முத்தம் கொடுப்பேனா? அவங்களுக்கு என்னைப் பார்த்துப் பயம் வந்திடுமா? நான் அவங்க பொண்ணுனு சொன்னா நம்புவாங்களா?' ஆயிரக்கணக்கான கேள்விகள் அவளது மனதைக் குடைந்தன.

சுமார் 45 நிமிடப் பயணத்திற்குப் பிறகு, ஆட்டோ கல்லூரி வாசலில் நின்றது. தாரா இறங்கி, வாசலில் இருந்த பெரிய மரத்தின் பின்னால் நின்றுகொண்டாள்.

கல்லூரி மாணவிகள் கூட்டம் கூட்டமாக உள்ளே சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அனைவரின் முகத்திலும் இளமையின் துள்ளல், சிரிப்பு, அரட்டை. ஆனால் தாராவின் கண்கள் ஒரு முகத்தை மட்டுமே தேடிக்கொண்டிருந்தன.

சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கழிந்தன. அப்போது, ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மூன்று பெண்கள் இறங்கினார்கள். அதில் நடுவில் இருந்தவளைப் பார்த்ததும், தாராவின் மூச்சு ஒரு கணம் நின்று போனது.

அஞ்சலி.

அதே முகம். அதே சிரிப்பு. அதே துருதுருப்பான கண்கள். அவள் ஒரு நீல நிற சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். தேவாவின் உலகத்தில் அஞ்சலி இன்னும் ஒரு அறிமுகமில்லாத முகம் தான். ஆனால் தாராவைப் பொறுத்தவரை அவள் தான் உலகம்.

அஞ்சலியின் முகத்தில் எந்தக் கவலையும் இல்லை. தன் தோழிகளுடன் சத்தமாகச் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். தாராவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மளமளவெனக் கொட்டியது. தன் உலகத்தில் இருண்ட நிழல்களால் சாம்பலாக்கப்பட்ட தன் தாய், இங்கு இவ்வளவு உயிரோட்டத்துடன், அழகாகச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் அவளால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அவள் அறியாமலேயே அவளது கால்கள் அஞ்சலியை நோக்கி நடந்தன.

"அம்மா..." என்ற வார்த்தை அவளது உதடுகளில் இருந்து மிக மெல்லியதாக வெளிவந்தது.

அஞ்சலி தன் தோழிகளுடன் கல்லூரி கேட்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது, யாரோ தன்னை உற்றுப் பார்ப்பது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஒரு மரத்தடியில், கண்ணீருடன் ஒரு பெண் தன்னையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள்.

அந்தப் பெண்ணின் முகம் ஏதோ ஒரு வகையில் தனக்குப் பரிச்சயமானது போலவும், அதே நேரம் முற்றிலும் புதிதானது போலவும் அஞ்சலிக்குத் தோன்றியது. அவளது தோழிகள், "ஏய் அஞ்சலி, வா போலாம், பெல் அடிக்கப் போகுது," என்று அவளை இழுத்தனர்.

ஆனால் அஞ்சலி நகரவில்லை. அந்த மர்மப் பெண்ணின் கண்களில் இருந்த வலி அவளை ஏதோ செய்தது. அஞ்சலி மெல்லத் தோழிகளிடம், "நீங்க போங்க, நான் வர்றேன்," என்று கூறிவிட்டு, தாராவை நோக்கி நடந்தாள்.

தாராவுக்குக் கைகால்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. தன் தாய் தன்னை நெருங்கி வருகிறாள். இருபது வருடங்கள் தன்னைப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்த தாய், இப்போது தன்னை ஒரு அந்நியப் பெண்ணைப் போல் பார்த்துக்கொண்டு வருகிறாள்.

"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ... உங்களுக்கு என்னைத் தெரியுமா? ஏன் அழுதுட்டு இருக்கீங்க?" அஞ்சலியின் குரல் தாராவின் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது. அதே மென்மையான, அக்கறையான குரல்.

தாரா அவளது கையைச் சட்டென்று பிடித்துக்கொண்டாள். "அம்மா..."

அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் தன் கையை இழுத்துக்கொண்டாள். "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ! என்ன சொல்றீங்க? யாரு நீங்க?"

தாராவின் ஸ்பரிசம் அஞ்சலிக்கு ஒருவிதமான மின்சார அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. ஒரு விசித்திரமான பெண் தன்னிடம் வந்து அழுவதும், 'அம்மா' என்று அழைப்பதும் அவளுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

"சாரி... ஐ ஆம் சாரி..." தாரா சுதாரித்துக்கொண்டு பின்வாங்கினாள். "நான்... நான் உங்களைப் பார்க்கத் தான் வந்தேன். என் பேரு தாரா. நான்... உங்களைத் தெரிஞ்ச ஒருத்தர்."

அஞ்சலி அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தாள். தாரா அணிந்திருந்த உடைகள், அவளது முகச்சாயல் எல்லாமே விசித்திரமாக இருந்தன. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தாராவின் முகம் தேவாவின் பெண் வடிவத்தைப் போலவே இருந்தது அஞ்சலிக்கு லேசான குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது (ஏனென்றால் அஞ்சலி தேவாவைக் கல்லூரியில் ஓரிரு முறை தூரத்திலிருந்து பார்த்திருக்கிறாள், ஆனால் அவனிடம் பேசியதில்லை).

"உங்களுக்கு என்னைத் தெரியுமா? ஆனா உங்களை நான் பார்த்ததே இல்லயே. என்ன விஷயம்? உங்களுக்கு யாராவது உதவி வேணுமா?" அஞ்சலியின் இயல்பான குணமே மற்றவர்களுக்கு உதவுவது தான். அது தாராவுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

"நீங்க... நீங்க என் கூட கொஞ்ச நேரம் பேச முடியுமா? ப்ளீஸ்... எனக்கு வேற யாரும் தெரியாது. நான் உங்களுக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்," என்று தாரா கெஞ்சினாள்.

அஞ்சலிக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. ஆனாலும் அந்தப் பெண்ணின் கண்ணீர் அவளைத் தடுத்தது. "சரி, பக்கத்துல ஒரு காபி ஷாப் இருக்கு. அங்க போலாம். ஆனா எனக்குப் பத்து நிமிஷத்துல கிளாஸ் இருக்கு."

இருவரும் கல்லூரிக்கு எதிரே இருந்த ஒரு சிறிய காபி ஷாப்பிற்குச் சென்றனர். காலை நேரம் என்பதால் அங்கு அதிகக் கூட்டம் இல்லை. ஒரு ஓரமாக இருந்த மேஜையில் அமர்ந்தனர்.

அஞ்சலி அவளை உற்றுப் பார்த்தாள். "சொல்லுங்க, நீங்க யாரு? ஏன் என்னை அம்மான்னு கூப்பிட்டீங்க? உங்களுக்கு என்னைப் பத்தி எப்படித் தெரியும்?"

தாரா ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியிட்டாள். "நான் சொல்றதை நீங்க நம்புவீங்களானு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா, நீங்க என் பேச்சைப் பாதியில நிப்பாட்டக் கூடாது. நீங்க என் முழு கதையையும் கேட்கணும்."

அஞ்சலி தலையசைத்தாள். "சரி, சொல்லுங்க."

"என்னோட முழு பேரு தாரா தேவராஜன். நான்... நான் வேறொரு பரிமாணத்துல இருந்து வந்திருக்கேன் (Alternate Dimension). அங்க... உங்களோட அந்த உலகத்துல... நீங்க தான் என்னோட அம்மா."

அஞ்சலியின் முகம் மாறியது. அவளுக்கு லேசாகக் கோபம் வந்தது. "என்ன விளையாடுறீங்களா? இல்ல, காலேஜ் பசங்க யாராவது என்னை பிராங்க்  பண்றாங்களா? கேமரா எங்கயாவது வச்சிருக்கீங்களா?" என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

"இல்ல! இது பிராங்க் இல்ல. இது தான் நிஜம். நான் சொல்றதக் கேளுங்க..."

"ஸ்டாப் இட்! எனக்குப் பதினெட்டு வயசு தான் ஆகுது. உனக்குப் பார்த்தா என்ன விட வயசு அதிகமா இருக்கும் போலத் தெரியுது. நீங்க வந்து என்னை அம்மானு சொன்னா நான் நம்பிடுவேனா? எனக்கு கிளாசுக்கு டைம் ஆச்சு, நான் கிளம்புறேன்," என்று அஞ்சலி கோபமாக எழுந்து நின்றாள்.

"அஞ்சலி... ப்ளீஸ்!" தாரா அவளது கையைப் பிடித்தாள். "உங்களுக்கு வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீம்னா ரொம்பப் பிடிக்கும். உங்க வலது கை மணிக்கட்டுல ஒரு சின்ன மச்சம் இருக்கும். நீங்க சின்ன வயசுல சைக்கிள்ல இருந்து கீழ விழுந்து, உங்க இடது கால் முட்டியில ஒரு பெரிய தழும்பு இருக்கும். அதனால நீங்க எப்பவும் முட்டிக்குக் கீழ இருக்கிற மாதிரி தான் ட்ரெஸ் பண்ணுவீங்க."

அஞ்சலி அப்படியே சிலையாக நின்றாள். இந்த விஷயங்கள் அவளது மிக நெருங்கிய தோழிகளுக்கு மட்டுமே தெரியும். கால் தழும்பு விஷயம் அவளது பெற்றோருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம். இவளுக்கு எப்படித் தெரியும்?

அஞ்சலி மெல்ல மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அவளது கண்கள் விரிந்திருந்தன. "உனக்கு... உனக்கு எப்படி இதெல்லாம்..."

"ஏன்னா, நீங்க தான் எனக்கு இதையெல்லாம் சொன்னீங்க அம்மா," தாரா கண்கலங்கிக்கொண்டே கூறினாள். "நீங்க என்னோட உலகத்துல என் அம்மா. நீங்க என்னைப் பெத்துக்கிறப்போ உங்களுக்கு இருபத்தி மூணு வயசு. நீங்க உங்க உயிரைக் கொடுத்து தான் என்னைக் காப்பாத்தி இங்க அனுப்பி வச்சீங்க."

அஞ்சலிக்கு மூச்சு முட்டுவது போல் இருந்தது. இவள் சொல்வதைக் கேட்கக் கேட்க ஏதோ ஒரு சயின்ஸ் பிக்சன் திரைப்படத்திற்குள் மாட்டிக்கொண்டது போல் உணர்ந்தாள்.

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? இல்ல, நீ ஏதாவது போதையில இருக்கியா? நீ சொல்றதுக்கு என்ன ஆதாரம்?" என்று அஞ்சலி குரலை உயர்த்திக் கேட்டாள்.

தாரா அமைதியாகத் தன் ஜாக்கெட்டிற்குள் இருந்து அந்த உலோகப் பேழையை எடுத்தாள். அதை மேஜையின் மீது வைத்து, ஒரு சிறிய பொத்தானை அழுத்தினாள்.

காபி ஷாப்பின் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், ஒரு நீல நிற ஹோலோகிராம்  திரை காற்றில் மிதந்தது. அஞ்சலி அதைப் பார்த்துப் பயந்து பின்வாங்கினாள். அப்படி ஒரு தொழில்நுட்பத்தை அவள் அந்த உலகத்தில் பார்த்ததே இல்லை.

"பயப்பட வேண்டாம். இது என்னோட உலகத்தோட தொழில்நுட்பம்," என்று கூறிய தாரா, திரையில் ஒரு புகைப்படத்தைக் கொண்டு வந்தாள்.

அது அஞ்சலியின் பெற்றோர் புகைப்படம். ஆனால் அவர்கள் மிகவும் வயதானவர்களாக, தலைமுடி நரைத்து இருந்தனர். அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு சின்னக் குழந்தையாகத் தாரா நின்றிருந்தாள்.

"இது... இது எங்க அப்பா, அம்மா!" அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். "ஆனா... அவங்களுக்கு இவ்வளவு வயசாகலையே! இது எப்படி..."

"இது என் உலகத்துல எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். என் தாத்தாவும் பாட்டியும் என்னைத் தூக்கி வச்சிருக்காங்க," என்றாள் தாரா.

அடுத்த புகைப்படம் திரையில் வந்தது. அது அஞ்சலியின் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலியில் உள்ள அவர்களது பூர்வீக வீட்டின் புகைப்படம். அந்த வீட்டில் அஞ்சலியும் தேவாவும் திருமணக் கோலத்தில் நின்றிருந்தனர். அஞ்சலி அந்தப் புகைப்படத்தில் தேவதையைப் போல் இருந்தாள். அவளது கழுத்தில் தாலி இருந்தது. அவளுக்கு அருகில், அவளது கையை இறுகப் பிடித்தபடி தேவா நின்றிருந்தான்.

அஞ்சலி அதைப் பார்த்து மூச்சுத் திணறினாள். "இது... இது... எங்க ஊரு வீடு... ஆனா, என் பக்கத்துல நிக்கிறது... அந்தப் பையன்... அவன நான் காலேஜ்ல பார்த்திருக்கேனே! அவன் எப்பவும் தனியா, யாருடைய வம்புக்கும் போகாம இருப்பான். அவன் பேரு தேவா தான?"

"ஆமாம். தேவா. அவங்க தான் என் அப்பா. உங்களோட எதிர்காலக் கணவர்," என்றாள் தாரா. "நீங்க அவங்க மேல ரொம்பக் காதல் கொண்டீங்க. அவங்களோட தனிமையை உடைச்சு, அவங்களுக்கு வாழ்க்கை கொடுத்ததே நீங்க தான்."

தாரா அடுத்தடுத்து பல புகைப்படங்களைக் காட்டினாள். அஞ்சலியும் தேவாவும் தாராவைக் கையில் வைத்திருக்கும் புகைப்படம், தாராவின் முதல் பிறந்தநாள், அஞ்சலி தாராவுக்கு உணவு ஊட்டும் காட்சி, அவர்கள் மூவரும் மெரினா பீச்சில் விளையாடும் காட்சி...

அஞ்சலியின் கண்கள் குளமாகின. ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் எதிர்காலக் குழந்தையைப் பார்ப்பது, தன் குடும்பத்தின் அன்பைப் பார்ப்பது எவ்வளவு பெரிய உணர்ச்சிபூர்வமான விஷயம் என்பதை அவள் அப்போது உணர்ந்தாள். இந்தப் பெண் பொய் சொல்லவில்லை. இந்தத் தொழில்நுட்பம் பொய் சொல்லவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தாராவின் கண்களில் தெரிந்த அந்த உண்மையான பாசம் பொய் சொல்லவில்லை.

"என்... என் பொண்ணா நீ..." அஞ்சலி அறியாமலேயே அவளது கைகள் தாராவின் கன்னத்தைத் தொட்டன.

தாரா அவளது கையைப் பிடித்துத் தன் முகத்தில் வைத்துக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள். "அம்மா... உங்களை நான் எவ்வளவு மிஸ் பண்ணேன் தெரியுமா? என் கண் முன்னாடியே நீங்க அந்த நிழல்களுக்கு இரையாகிச் சாம்பலானீங்க. நீங்க உங்களைத் தியாகம் பண்ணலைனா, இன்னைக்கு நான் உசிரோட இருந்திருக்க மாட்டேன்."

அஞ்சலிக்குத் தன் உடலெல்லாம் நடுங்கியது. தான் எதிர்காலத்தில் இறந்துபோவோம் என்பதைக் கேட்பது பயமாக இருந்தாலும், தன் குழந்தை தன்னிடம் வந்து அழுவது அவளது தாய்மை உணர்வைத் தட்டி எழுப்பியது.

"அழாதம்மா... அழாத தாரா," அஞ்சலி அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணுக்குள் எப்படி ஒரு இருபது வயதுப் பெண்ணைத் தேற்றும் பக்குவம் வந்தது என்பது இயற்கையின் விந்தை. ரத்த பாசம் காலங்களையும் பரிமாணங்களையும் தாண்டி வேலை செய்தது.

இருவரும் வெகுநேரம் அப்படியே கட்டிப்பிடித்து அழுதனர். காபி ஷாப்பில் இருந்த சிலர் அவர்களை விசித்திரமாகப் பார்த்தாலும், அவர்கள் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.

"அப்பா எங்கே? தேவா எங்கே?" என்று அஞ்சலி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

"அவங்க இங்க தான், இந்த உலகத்துல இருக்கிற தேவாவோட வீட்ல தான் நான் இருக்கேன். அவங்க என்னைக் காப்பாத்துறதா சத்தியம் பண்ணிருக்காங்க.

அதே நேரம், தேவாவின் வீட்டில் பெரிய கலவரம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

கல்லூரிக்குச் சென்ற தேவா, ஏதோ மனது கேட்காமல் பாதியிலேயே திரும்பி வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். அவனுக்குத் தாராவைப் பற்றிய கவலை மனதைக் குடைந்துகொண்டே இருந்தது. வீட்டிற்கு வந்து பார்த்தால் தாராவைக் காணவில்லை.

"அம்மா! தாரா எங்க?" என்று தேவா கத்தினான்.

அம்மா பதற்றத்துடன் ஓடி வந்தார். "அவ ரூம்குள்ள தான்டா படுத்திருந்தா, தலைவலினு சொன்னா."

தேவா அறைக்குள் சென்று பார்த்தான். ஜன்னல் திறந்திருந்தது. "முட்டாள் பொண்ணு! எதுக்கு வீட்டை விட்டு வெளிய போனா? அந்த 'நிழல்கள்' எப்போ வேணாலும் வரலாம்னு தெரிஞ்சும் ஏன் இப்படிப் பண்ணா?" தேவாவுக்குக் கோபமும் பயமும் ஒன்றாக வந்தது.

அவன் தன் மூளையைக் கசக்கினான். 'அவ எங்க போயிருப்பா? அவளுக்கு இந்த உலகத்துல யாரைத் தெரியும்? என்னையும் என் குடும்பத்தையும் தவிர... அவளுக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே ஆள்...'

தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. 'அஞ்சலி!'

அவள் தன் அம்மாவைத் தேடித் தான் போயிருக்க வேண்டும். தேவா அவசரமாகத் தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு அஞ்சலியின் கல்லூரியை நோக்கி விரைந்தான். அவனது மனதுக்குள் ஒரு பெரிய புயல் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. தான் இன்னும் சந்திக்காத, பேசாத, காதலிக்காத தன் எதிர்கால மனைவியை, தன் மகளுக்காகச் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஒருவிதமான பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

சுமார் இருபது நிமிடங்களில் தேவா கல்லூரியை அடைந்தான். பைக்கை நிறுத்திவிட்டுச் சுற்றும் முற்றும் தேடினான். அப்போது, கல்லூரிக்கு எதிரே இருந்த அந்தச் சிறிய காபி ஷாப்பில், கண்ணாடியின் வழியே தாராவும் அஞ்சலியும் ஒருவரையொருவர் கட்டிப் பிடித்து அழுதுகொண்டிருப்பதை அவன் பார்த்தான்.

தேவாவின் கால்கள் லேசாகத் தள்ளாடின. அந்த நீல நிற சுடிதாரில் அஞ்சலியைப் பார்த்ததும், அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு இனிய ரசாயன மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அவன் ஒரு உணர்ச்சியற்ற, அலட்சியமான ஆள் தான். ஆனால், தாரா சொன்ன கதைகளைக் கேட்ட பிறகு, தன் வாழ்க்கைக்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்தவள் அவள் என்ற எண்ணம், அவனது

மனதின் ஆழத்தில் அவளைப் பற்றிய ஒரு பெரிய மரியாதையையும், விவரிக்க முடியாத காதலையும் விதைத்திருந்தது.

தேவா மெல்லக் காபி ஷாப்பிற்குள் நுழைந்தான். அவனது காலடிச் சத்தம் கேட்டுத் தாரா திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"அப்பா!" என்று தாரா எழுந்து நின்றாள்.

அஞ்சலியும் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். தேவா அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான். இது நாள் வரை கல்லூரியில் ஒரு விலகிய பார்வையோடு மட்டுமே பார்த்த அந்தப் பையன், இப்போது தன் கண் முன்னால், தன் எதிர்காலக் கணவனாக, தன் மகளின் தந்தையாக நிற்பதைப் பார்த்து அஞ்சலிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

தேவா அஞ்சலியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். அந்தக் கண்களில் இருந்த அதே துருதுருப்பு, இப்போது கண்ணீரில் நனைந்திருந்தது.

"சாரி... இவ உங்களைத் தொந்தரவு பண்ணிட்டா," என்று தேவா மெல்லிய, ஆனால் உறுதியான குரலில் சொன்னான். அவனது குரலில் எப்போதுமில்லாத ஒரு கனிவு இருந்தது.

அஞ்சலி தலையை அசைத்தாள். "இல்ல... தொந்தரவு இல்ல. இவ... இவ சொல்லியிருந்தா எனக்கு நம்பிக்கை வந்திருக்காது. ஆனா இவ காட்டின புகைப்படங்கள்... அதெல்லாம்..."

"எனக்குத் தெரியும்," என்றான் தேவா. "இது நம்ப முடியாத ஒன்னு தான். நான் கூட நேத்து வரைக்கும் இதை நம்பல. ஆனா இது தான் நிஜம். இவ நம்ம... அதாவது என்னோட பொண்ணு." 'நம்ம' என்ற வார்த்தையைச் சொல்ல தேவா தயங்கினான்.

அஞ்சலி தேவாவையே உற்றுப் பார்த்தாள். "நீங்க... நீங்க புக்ஸ் எல்லாம் எழுதுவீங்களாமே? உங்க மனசுக்குள்ள இவ்வளவு பெரிய உலகம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது தேவா."

தேவாவுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவன் உலகமே சுருங்கி, அந்த ஒரு நொடியில், அந்த ஒரு பெண்ணின் கண்களுக்குள் அடங்கியது போல் உணர்ந்தான்.

"அப்பா, நீ கோவிச்சுக்காத. என்னால அம்மாவைப் பார்க்காம இருக்க முடியல. அதான் வந்துட்டேன்," என்றாள் தாரா.

தேவா அவளைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டான். "சரி, கிளம்பு. இப்போ நாம பாதுகாப்பான இடத்துக்குப் போகணும்."

"பாதுகாப்பான இடமா? ஏன்?" என்று அஞ்சலி பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

தேவா அவளைப் பார்த்துக் கூறினான், "தாராவைத் தேடி அந்த இருண்ட நிழல்கள் இந்த உலகத்துக்கும் வர ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. அவங்க இலக்கு தாரா மட்டும் இல்ல, அவளோட குடும்பமும் தான். அதாவது நானும், நீயும். இனிமேல் உனக்கும் ஆபத்து இருக்கு அஞ்சலி. நீ எங்களோட வரணும்."

அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். பதினெட்டு வயது நிரம்பிய, கல்லூரிப் படிப்பை மட்டுமே உலகமாக நினைத்திருந்த ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் வாழ்க்கையில், காலமும், பரிமாணங்களும், ஆபத்துகளும் ஒரே நேரத்தில் புயலாக வீசத் தொடங்கியிருந்தன.

காபி ஷாப்பின் வெளியே வானம் மீண்டும் இருளத் தொடங்கியது. ஒரு சாதாரண மேகமூட்டம் போல் தெரிந்தாலும், தாராவின் கண்களுக்குத் தெரியும் அது சாதாரண மேகம் இல்லை என்பது. 'அவர்கள்' வந்துவிட்டார்கள். நிழல்களின் வேட்டை இந்த பிரபஞ்சத்திலும் தொடங்கிவிட்டது.

காபி ஷாப்பின் வெளியே சூழ்ந்த அந்த இருண்ட மேகங்கள் சாதாரண மழைக்கான அறிகுறி அல்ல என்பதை தாராவின் கண்கள் கண்டுகொண்டன. அந்த மேகங்களில் ஒருவிதமான ஊதா நிறமும், கருப்பும் கலந்த விசித்திரமான சுழல்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அது 'நிழல்களின்' வருகைக்கான முதல் அடையாளம்.

"அப்பா..." தாராவின் குரல் லேசாக நடுங்கியது. "அவங்க வந்துட்டாங்கனு நினைக்கிறேன். நம்ம உலகத்துல அவங்க போர்ட்டலைத் திறக்கும்போது இப்படித் தான் வானம் மாறிச்சு."

தேவா வெளியே பார்த்தான். அவனது பதினெட்டு வயது மூளைக்கு இது எல்லாமே புதிதாக இருந்தாலும், அவன் ஒருபோதும் பதற்றத்தைக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவன் உடனடியாக அஞ்சலியின் கையைப் பிடித்தான்.

அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் அவனைப் பார்த்தாள். தேவாவின் கைகள் மிகவும் குளிர்ந்திருந்தன, ஆனால் அதிலிருந்த பிடிமானம் மிகவும் அழுத்தமாக இருந்தது.

"அஞ்சலி, நான் சொல்றதக் கேளு. இப்போ நீ உன்னோட ஹாஸ்டலுக்கோ, வீட்டுக்கோ போகக் கூடாது. அப்படிப் போனா, உனக்கும் ஆபத்து, உன் கூட இருக்கிறவங்களுக்கும் ஆபத்து. நீ என் கூடத் தான் வரணும்," என்றான் தேவா மிகவும் தீர்க்கமாக.

"ஆனா... தேவா... என்னோட பிரண்ட்ஸ்... என்னோட கிளாஸ்..." அஞ்சலிக்கு என்ன நடக்கிறது என்றே புரியவில்லை. ஒருபுறம் எதிர்காலத்தில் இருந்து வந்ததாகச் சொல்லும் தன் மகள், மறுபுறம் தான் எதிர்காலத்தில் காதலித்துக் கல்யாணம் செய்துகொள்ளப் போகும் ஒருவன். வாழ்க்கை சில நிமிடங்களில் தலைகீழாக மாறிவிட்டதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ளச் சிரமமாக இருந்தது.

"கிளாஸைப் பத்தி அப்புறம் யோசிக்கலாம். முதல்ல நாம இங்க இருந்து உயிரோட தப்பிக்கணும். வா!" என்று தேவா அவளை இழுத்துக்கொண்டு காபி ஷாப்பை விட்டு வெளியே வந்தான்.

காபி ஷாப்பிற்கு வெளியே குளிர்ந்த காற்று சுழன்றடித்து வீசத் தொடங்கியது. சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்த மனிதர்கள், "என்னடா திடீர்னு இப்படிப் புயல் காத்து அடிக்குது" என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டு ஓடத் தொடங்கினர். ஆனால், தேவாவுக்கும் தாராவுக்கும் மட்டுமே தெரியும், அது புயல் இல்லை என்று.

தேவா தன் பைக்கை நோக்கி நடந்தான். அப்போது, அந்தப் புயல் காற்றில், அவர்களுக்கு நேர் எதிரே சுமார் ஐம்பது அடி தொலைவில் ஒரு உருவம் நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்த உருவம் ஒரு பெரிய கருப்பு நிற கோட் அணிந்திருந்தது. அதன் முகம் தரையைப் பார்த்தபடி குனிந்திருந்தது. காற்றில் அவனது முடிகள் கலைந்து பறந்தன.

தேவா உடனடியாக அஞ்சலியையும் தாராவையும் தன் பின்னால் தள்ளினான். "யாரோ நிக்கிறாங்க... தாரா, அது நிழல் மனிதர்களா?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

தாரா அந்த உருவத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தாள். இல்லை, அது நிழல் அல்ல. அது ஒரு மனிதன். ஆனால் அந்த உருவத்தின் உடல் மொழி, அந்த நிற்கும் விதம் அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாக இருந்தது.

அந்த உருவம் மெல்லத் தலையை நிமிர்த்தியது. இருண்ட அந்தப் பகல் நேரத்தில், ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அந்த மின்னலின் வெளிச்சத்தில் அந்த இளைஞனின் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

தாராவின் கண்கள் விரிந்தன. அவளது சுவாசம் ஒரு கணம் நின்று போனது. அவளது கைகள் நடுங்கின. "அ... அண்ணா..." என்று அவளது உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

"யாரு?" என்று தேவா கேட்டான்.

ஆனால் தாரா அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் தேவாவின் பாதுகாப்பைத் தாண்டி, மழையையும் காற்றையும் பொருட்படுத்தாமல் அந்த இளைஞனை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினாள். "ஜீவா அண்ணா!" என்று அவளது குரல் அந்தச் சாலையையே அதிரச் செய்தது.

அந்த இளைஞன் தாராவைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் ஒரு பெரிய ஆச்சரியமும், விவரிக்க முடியாத நிம்மதியும் வெளிப்பட்டது. அவன் தன் கைகளை விரிக்க, தாரா ஓடிச் சென்று அவனை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

தேவாவும் அஞ்சலியும் இதைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டு உறைந்து நின்றனர்.

தேவா அஞ்சலியைப் பார்த்தான். பின் அந்த இளைஞனைப் பார்த்தான். அவனது மூளை ஒரு கணம் வேலை செய்வதை நிறுத்தியது.

அந்த இளைஞனுக்கு சுமார் இருபத்தி இரண்டு வயதிருக்கும். அவனது முகம்... அது தேவாவுக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவன் அச்சு அசலாக அஞ்சலியைப் போலவே இருந்தான். அஞ்சலியின் அதே வளைந்த புருவங்கள், அதே துருதுருப்பான, ஆனால் இப்போது சோகம் அப்பிய கண்கள், அவளது அதே மூக்கு, அதே முகச்சாயல். அஞ்சலி ஒரு ஆணாகப் பிறந்திருந்தால் எப்படி இருப்பாளோ, அப்படி ஒரு தோற்றத்தில் அவன் நின்றிருந்தான்.

"அஞ்சலி... அவனப் பாரு..." தேவா திக்கித் திணறினான். "அவன்... அவன் உன்னைப் மாதிரியே இருக்கான்..."

அஞ்சலி அந்த இளைஞனையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குத் தன் மூச்சே நின்றுவிட்டது போல் ஒரு உணர்வு. தாரா தேவாவின் பெண் வடிவமாக இருந்தாள் என்றால், இதோ நிற்கிறானே இவன்... இவன் அஞ்சலியின் ஆண் வடிவம். மரபணுக்கள் இவ்வளவு துல்லியமாக வேலை செய்யுமா? ஒரு தாயின் முகத்தை அப்படியே ஒரு மகன் உரித்து வைப்பானா?

தாரா அந்த இளைஞனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதுகொண்டிருந்தாள். "அண்ணா... நீ செத்துட்டனு நினைச்சேன் அண்ணா... அந்த லேப்ல நீ வரல... நான் உன்னை விட்டுட்டு வந்துட்டேனேனு செத்து செத்து பிழைச்சேன்..."

ஜீவா (அந்த இளைஞன்) அவளது தலையை ஆதரவாக வருடினான். அவனது கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் வழிந்தது. "நான் சாகல தாரா... நீயும் அப்பாவும் போர்ட்டல்குள்ள போனதுக்கு அப்புறம், நான் அந்த நிழல்களை எதிர்த்துப் போராடினேன். ஆனா அவங்க ரொம்பப் பலமா இருந்தாங்க. நான் ஒரு சின்ன போர்ட்டலை மேனுவலா ஓபன் பண்ணி, உன்னோட எனர்ஜியை ட்ராக் பண்ணி இங்க வந்து விழுந்தேன். உன்னைப் பார்ப்பேன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை..."

ஜீவா தாராவின் முகத்தைக் கையில் ஏந்தினான். "அப்பா... அப்பா எங்கே?" என்று கேட்டான்.

தாரா திரும்பித் தேவா நின்றுகொண்டிருந்த திசையைக் காட்டினாள்.

ஜீவாவின் பார்வை தேவாவின் மீது விழுந்தது. தன் தந்தை... முப்பத்தெட்டு வயதில் மரணத்தைச் சந்தித்த தன் தந்தை, இதோ பதினெட்டு வயது இளைஞனாகத் தனக்கு முன்னால் நிற்பதைப் பார்த்த ஜீவாவுக்கு உடல் நடுங்கியது. அவன் மெல்ல தேவாவை நோக்கி நடந்தான்.

தேவா ஒரு அடி பின்னால் வைத்தான். ஒரு இருபத்தி இரண்டு வயது இளைஞன், தன்னை விட நான்கு வயது மூத்தவன், தன்னைத் தகப்பன் என்ற உணர்வோடு பார்த்துக்கொண்டு வருவதை அவனால் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனால் ஜீவாவின் பார்வை தேவாவைத் தாண்டி, அவனுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அஞ்சலியின் மீது பதிந்தது.

அவ்வளவு தான். ஜீவாவின் கால்கள் அப்படியே நின்றன. அவனது முகம் முழுவதும் ஒரு விவரிக்க முடியாத வலி, வேதனை, கோபம், மற்றும் கட்டுக்கடங்காத காதல் என அனைத்தும் ஒன்று சேர்ந்த ஒரு உணர்வு வெடித்தது.

அவன் தன் தாயைப் பார்க்கிறான். தன் கண் முன்னால், அந்த இருண்ட ஆய்வகத்தில், தன்னைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு அந்த நிழல்களுக்கு இரையாகிச் சாம்பலான தன் தாய். "என்னோட பசங்களைக் காப்பாத்து தேவா" என்று கடைசியாகச் சிரித்துக்கொண்டே செத்துப்போன தன் தாய்... இதோ பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணாக, நீல நிற சுடிதாரில், மழையில் நனைந்தபடி தனக்கு முன்னால் நிற்பதைப் பார்த்த ஜீவாவுக்குத் தன் சுயநினைவே தவறுவது போல் இருந்தது.

"அம்மா..." என்ற ஒற்றை வார்த்தை ஜீவாவின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு மரண ஓலத்தைப் போல வெளிவந்தது.

அந்த வார்த்தை அஞ்சலியின் இதயத்தை ஊடுருவிச் சென்றது. அது வெறும் வார்த்தை அல்ல, ஒரு அனாதையாக்கப்பட்ட மகனின் பல வருடக் கண்ணீர்.

ஜீவா ஓடி வந்தான். அவனது வேகம் தேவாவைச் சற்றுப் பயமுறுத்தியது. தேவா குறுக்கே வர முயன்றான், ஆனால் ஜீவா தேவாவை லேசாகத் தள்ளிவிட்டு, அஞ்சலியின் முன்னால் மண்டியிட்டு விழுந்தான்.

"அம்மா... அம்மா..." என்று கதறியபடி, அஞ்சலியின் இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழுதான். ஒரு இருபத்தி இரண்டு வயது போர்வீரன், பல நிழல் மனிதர்களைக் கொன்ற ஒரு வீரன், இப்போது தன் தாயின் காலடியில் ஒரு ஐந்து வயதுச் சிறுவனைப் போலக் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தான்.

அஞ்சலிக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அவளது கைகள் காற்றில் நடுங்கின. தனக்குத் திருமணமாகி, குழந்தை பிறந்து, அந்தக் குழந்தை தன்னை விடப் பெரியவனாக வளர்ந்து, இப்போது தன் காலடியில் கிடந்து அழுவதை எந்த ஒரு பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணாலும் எளிதில் ஜீரணிக்க முடியாது. ஆனால்... அந்தப் பாசம், அவனது அழுகை, அவனது முகம் அச்சு அசலாகத் தன்னைப் போலவே இருப்பது... அவளுக்குள் ஒளிந்திருந்த அந்தத் தாய்மை உணர்வை (Maternal instinct) ஒரு நொடியில் தட்டி எழுப்பியது.

அஞ்சலி மெல்லக் குனிந்து, ஜீவாவின் தோள்களைத் தொட்டாள். "எழுந்திருப்பா... அழாத..." என்று அவளது வாய் அவளையறியாமலேயே ஆறுதல் சொன்னது.

ஜீவா சட்டென்று எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன. அவன் அஞ்சலியை வெறித்துப் பார்த்தான். அடுத்த நொடி, அவன் தன் கைகளை ஓங்கி, அஞ்சலியின் தோள்பட்டையில் கோபமாக அடிக்கத் தொடங்கினான்.

"ஏன்... ஏன் அப்படிப் பண்ண? ஏன் எங்களை விட்டுட்டுப் போன?" ஜீவா அவளைத் தொடர்ந்து மென்மையாக, ஆனால் ஒரு பெரிய கோபத்தோடு அடித்துக்கொண்டிருந்தான். "உன்னை யாரு தியாகம் பண்ணச் சொன்னது? உன்னை யாரு எங்களுக்காகச் சாகச் சொன்னது? நீ இல்லாம நாங்க எப்படி வாழ்வோம்னு ஒரு நிமிஷமாவது யோசிச்சியா? ஏன்ம்மா... ஏன் என்னை அனாதையாக்கிட்டுப் போன?"

ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் அவன் அஞ்சலியின் நெஞ்சிலும், தோளிலும் லேசாக அடித்துக்கொண்டே இருந்தான். அந்த அடிகளில் வலி இல்லை, ஆனால் பல வருடங்களாக அவன் அடக்கி வைத்திருந்த ரணத்தின் வெளிப்பாடு இருந்தது.

அஞ்சலி அவனது ஒவ்வொரு அடியையும் வாங்கிக்கொண்டாள். அவளுக்கு வலிக்கவில்லை, ஆனால் அவனது வார்த்தைகள் அவளது நெஞ்சைப் பிளந்தன. தான் எதிர்காலத்தில் தன் குழந்தைகளுக்காக எப்படிப்பட்ட ஒரு தியாகத்தைச் செய்திருக்கிறோம் என்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.

"உனக்குத் தெரியுமா... நீ செத்ததுக்கு அப்புறம் நான் எவ்வளவு ராத்திரிகள் உன்னை நினைச்சு அழுதுருக்கேன்னு? நீ ஊட்டி விட்ட சாப்பாடு இல்லாம, நீ பாடிக் கொடுத்த தாலாட்டு இல்லாம, நான் எப்படி அந்த நரகத்துல வாழ்ந்தேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?" ஜீவா கத்திக்கொண்டே அஞ்சலியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான்.

அவன் அவளது தோளில் முகம் புதைத்து, சிறு குழந்தையைப் போலப் பெருங்குரலெடுத்து அழுதான்.

அஞ்சலியின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மடைதிறந்த வெள்ளம்போல் கொட்டியது. அவள் ஜீவாவின் முதுகை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவனது கலைந்த முடிகளைத் தன் விரல்களால் கோதிவிட்டாள். "சாரிடா... சாரிடா கண்ணா... அம்மா உன்னை விட்டுட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன். அழாத..." என்று அவள் வாய் முணுமுணுத்தது. பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணாக இருந்தாலும், அந்த நொடியில் அவள் ஒரு முழுமையான தாயாக மாறியிருந்தாள்.

தேவா இந்த உணர்ச்சிகரமான காட்சியைக் கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று உருகி ஓடியது. தான் எதற்கும் கவலைப்படாத ஒரு ஜடம் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் தன் குடும்பம், தன் மனைவி, தன் குழந்தைகள் படும் இந்த வேதனையைப் பார்த்த அவனது இரத்தம் கொதித்தது. அந்த 'நிழல்களை' தன் கைகளால் சுக்குநூறாகக் கிழிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வெறி அவனுக்குள் பிறந்தது.

தாரா ஓடி வந்து ஜீவாவையும் அஞ்சலியையும் சேர்த்துத் தழுவிக்கொண்டாள். அந்தச் சிறிய மழை நேரச் சாலையில், காலங்களையும் பரிமாணங்களையும் தாண்டி வந்த ஒரு குடும்பம், மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்து கண்ணீரில் மிதந்துகொண்டிருந்தது.

மழையின் வேகம் சற்றுக் குறைந்திருந்தது. ஆனால் வானத்தின் அந்த இருண்ட சுழல்கள் அப்படியே தான் இருந்தன.

தேவா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். மக்கள் அவர்களை விசித்திரமாகப் பார்த்துக்கொண்டு செல்வதைக் கவனித்தான். "நாம இங்கயே நிக்கக் கூடாது. எல்லாரும் நம்மளையே பார்க்குறாங்க. முதல்ல இங்க இருந்து கிளம்பணும்," என்றான் தேவா.

ஜீவா அஞ்சலியின் தோளில் இருந்து விலகி, கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான். அவன் தேவாவைப் பார்த்தான். "அப்பா... உங்களை இந்தக் கோலத்துல பார்க்க எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆனா உங்க கண்கள்ல இருக்கிற அந்தத் தீர்க்கம்... அது மாறவே இல்லை."

தேவா லேசாகத் தலையசைத்தான். "உன் பேரு ஜீவா தான?"

"ஆமாம். நீங்க தான் எனக்கு அந்தப் பேரு வச்சீங்க. நான் தாராவோட அண்ணன். அவளை விட எனக்கு ரெண்டு வயசு அதிகம்."

"சரி, இப்போ பேசிட்டு இருக்க நேரமில்ல. என் பைக்ல நாலு பேர் போக முடியாது. நாம ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சு என் வீட்டுக்குப் போலாம். அங்க பாதுகாப்பா பேசி முடிவு பண்ணலாம்," என்ற தேவா, ஒரு ஆட்டோவை மறித்தான்.

ஆட்டோ தேவாவின் வீட்டை நோக்கிப் பயணித்தது. உள்ளே ஒரு பெரிய மௌ னம். அஞ்சலி ஜீவாவின் கையை இன்னும் விடாமல் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஜீவா தன் தாயின் ஸ்பரிசத்தை ஒவ்வொரு நொடியும் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு இது ஒரு கனவு போலவே இருந்தது.

தேவா முன் சீட்டில் அமர்ந்தபடி ஆட்டோ ஓட்டுநருக்கு வழி சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். அவனது மூளை மிக வேகமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியது.

'எதிர்காலத்துல நான் ஒரு பெரிய குவாண்டம் சயின்டிஸ்ட். நான் தான் அந்தப் போர்ட்டலை உருவாக்கினேன். அப்போ கண்டிப்பா அந்தத் திறமை இப்போதைக்கு என் மூளைக்குள்ள எங்கேயோ ஒழிஞ்சிட்டுத் தான் இருக்கணும். நான் வெறும் கவிதை எழுதுற பையன் மட்டும் இல்ல. என்னால அந்த நிழல்களை அழிக்கிற ஆயுதத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.' தேவா தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்.

ஆட்டோ தேவாவின் வீட்டை அடைந்தது.

தேவா முதலில் இறங்கி, அவர்களை உள்ளே அழைத்தான். "அம்மா! அப்பா!" என்று கத்திக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான்.

அம்மாவும், அப்பாவும் பதற்றத்துடன் வெளியே வந்தனர். நடராஜன் ஒரு கையில் கிரிக்கெட் பேட்டுடன் நின்றிருந்தான்.

"என்னடா தேவா, என்னாச்சு? இவங்க..." என்று கேட்ட அம்மா, தேவாவின் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அஞ்சலியையும், அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்ற ஜீவாவையும் பார்த்துப் பேச்சிழந்து நின்றாள்.

"பாட்டி!" என்று தாரா ஓடிச் சென்று அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். "இது... இது என் அண்ணன் ஜீவா. இவங்களும் நம்ம உலகத்துல இருந்து தப்பிச்சு வந்துட்டாங்க!"

அம்மாவின் கண்கள் ஜீவாவின் மீது பதிந்தன. அஞ்சலியின் அதே முகம். "முருகா... இது என்ன சோதனை! ஒருத்தி தேவாவைப் மாதிரியே இருக்கா... இவன் இந்தப் பொண்ணைப் மாதிரியே இருக்கான்... இவங்க எல்லாரும் யாருடா தேவா?" என்று தலையில் கை வைத்தார்.

தேவா தன் பெற்றோரைப் பார்த்து அமைதியாகக் கூறினான், "அம்மா, அப்பா. இது அஞ்சலி. இவளைத் தான் நான் எதிர்காலத்துல கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன். இவங்க ரெண்டு பேரும் எங்களோட குழந்தைங்க. ஜீவா, தாரா. நம்புறதுக்குக் கஷ்டமா தான் இருக்கும். ஆனா இப்போ இதை நம்பித் தான் ஆகணும்."

அப்பா ஒரு நாற்காலியில் அப்படியே அமர்ந்தார். "என் தலையே சுத்துதுடா சாமி. ஒரு நாளைக்குள்ள எனக்கு ரெண்டு பேரன், பேத்தி... அதுவும் அவங்க உன்னை விட வயசுல பெரியவங்களா இருக்காங்க... என்னடா நடக்குது இங்க?"

நடராஜன் ஜீவாவின் அருகில் வந்தான். "ஹலோ ப்ரோ! நான் உங்க சித்தப்பா. என்னை ஞாபகம் இருக்கா?" என்று வெகுளித்தனமாகக் கேட்டான்.

ஜீவா நடராஜனைப் பார்த்ததும் மீண்டும் கண்கலங்கினான். தன் உலகத்தில் ஒரு பெரிய ராணுவக் கமாண்டராக இருந்து, நிழல்களோடு போராடித் தன் கண் முன்னாலேயே சாம்பலாகிப் போன தன் சித்தப்பா, இப்போது பதினாறு வயதுச் சிறுவனாகத் தன்னிடம் கைகுலுக்குவதைப் பார்த்ததும் ஜீவாவால் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

ஜீவா நடராஜனை அப்படியே கட்டிப்பிடித்துத் தூக்கினான். "சித்து... நீ உயிரோட இருக்க சித்து... உன்னை நான் எவ்வளவு மிஸ் பண்ணேன் தெரியுமா?" என்று அழுதான்.

நடராஜனுக்கு மூச்சு முட்டியது. "ஏய்... ஏய்... விடுடா... என்னடா எல்லாரும் இப்படி சென்டிமென்டா அழறீங்க?"

அனைவரும் ஹாலில் அமர்ந்தனர். அஞ்சலி தேவாவின் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். அந்தச் சிறிய வீடு, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பைக் கொடுத்தது. தாரா சொன்னது போல், அவர்கள் மிகவும் பணக்காரர்கள் இல்லை என்றாலும், அந்த வீட்டில் ஒரு உண்மையான அன்பின் சூடு இருந்தது.

அம்மா அனைவருக்கும் சூடான டீ போட்டுக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அஞ்சலிக்கு டீயைக் கொடுக்கும்போது, அம்மாவின் கைகள் லேசாக நடுங்கின. தன் எதிர்கால மருமகள், தன் பேரக் குழந்தைகளுக்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்த ஒரு தெய்வப் பிறவி இவள் என்ற நினைப்பே அம்மாவுக்கு அஞ்சலியின் மீது ஒரு பெரிய மரியாதையை ஏற்படுத்தியது.

"அம்மா... நீங்க உக்காருங்க," என்று அஞ்சலி மரியாதையுடன் கூறினாள்.

"நீங்க நல்லா இருக்கீங்களாம்மா?" அம்மா பரிவுடன் கேட்டார்.

அஞ்சலி புன்னகைத்தாள். "எனக்கு ஒன்னும் இல்லம்மா. ஆனா... எனக்குத் தான் எதுவும் புரியல. காலையில காலேஜ் போனேன்... இப்போ இங்க ஒரு குடும்பத்தோட... அதுவும் என்னோட குடும்பத்தோட உக்காந்துருக்கேன்."

தேவா தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு பேச்சைத் தொடங்கினான்.

"ஜீவா, நீ சொல்லு. நீ எப்படித் தப்பிச்ச? அங்க நிலைமை என்ன?" என்று தேவா மிகத் தீர்க்கமாகக் கேட்டான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு தலைவனுக்கான (Leader) ஆளுமை வந்திருந்தது.

ஜீவா நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். "அப்பா... நீங்க அம்மாவையும் தாராவையும் போர்ட்டல்குள்ள அனுப்பினப்போ, நான் சித்து (நடராஜன்) கூட சேர்ந்து அந்த நிழல்களைத் தடுக்குற அரண்ல (Defense line) இருந்தேன். ஆனா அவங்க எண்ணிக்கை ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு. சித்து என்னைப் பாதுகாக்குறதுக்காகத் தன்னை அர்ப்பணிச்சிட்டாரு..."

நடராஜன் இதைக் கேட்டுத் தன் தொண்டையை முழுங்கினான். "நான்... நான் செத்துட்டேனா?"

"ஆமா சித்து. நீங்க ஒரு ஹீரோ மாதிரி இறந்தீங்க. அதுக்கப்புறம் நான் லேப்புக்கு ஓடி வந்தேன். ஆனா அதுக்குள்ள எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சு. நீங்க (தேவாவைப் பார்த்து) நெஞ்சுல அடிபட்டு ரத்த வெள்ளத்துல கிடந்தீங்க. போர்ட்டல் மூடிடுச்சு. நான் உங்ககிட்ட ஓடி வந்தேன். நீங்க சாகுறதுக்கு முன்னாடி ஒரு சின்ன பென்டிரைவ் (Pen drive) மாதிரி ஒன்ன என் கையில கொடுத்தீங்க."

தேவாவின் கண்கள் சுருங்கின. "பென்டிரைவா? அதுல என்ன இருந்துச்சு?"

ஜீவா தன் பாக்கெட்டிற்குள் கையை விட்டு, ஒரு சிறிய, வித்தியாசமான உலோகக் குப்பியை எடுத்தான். அது பார்ப்பதற்கு ஒரு சிறிய பேட்டரி போல இருந்தது, ஆனால் அதற்குள் நீல நிறத்தில் ஏதோ ஒரு திரவம் ஒளிர்துகொண்டிருந்தது.

"இது பென்டிரைவ் இல்ல அப்பா. இது குவாண்டம் டேட்டா கோர் (Quantum Data Core). நீங்க தான் இதைக் கண்டுபிடிச்சீங்க. இந்த நிழல்களை எப்படி அழிக்கணும், அவங்களோட பலவீனங்கள் என்ன, பல பரிமாணங்களுக்குள்ள எப்படிப் பயணம் செய்யணும்ங்கிற உங்க பல வருஷ ஆராய்ச்சியோட மொத்த முடிவும் இதுக்குள்ள தான் இருக்கு."

தேவா அந்த உலோகக் குப்பியைத் தன் கைகளில் வாங்கினான். அதைத் தொட்டவுடன், ஏதோ ஒரு மின்சாரம் அவனது உடலுக்குள் பாய்வது போல் இருந்தது. அவனது பதினெட்டு வயது மூளை, அந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் நுணுக்கங்களை அறியத் துடித்தது.

"நீங்க சாகுறதுக்கு முன்னாடி, 'இதை எடுத்துக்கிட்டு 2024-க்கு போ. அங்க இருக்கிற என்கிட்ட இதைக் கொடு. அவனால இதை வச்சு உலகத்தைக் காப்பாத்த முடியும்'னு சொன்னீங்க. அதுக்கப்புறம் நான் அங்க இருந்த ஒரு சின்ன எமர்ஜென்சி போர்ட்டல் மூலமா தப்பிச்சு இங்க வந்தேன்," என்று கூறி முடித்தான் ஜீவா.

தேவா அந்த டேட்டா கோரை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவன் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்தான். தன் வயதான அப்பா அம்மா, தன் தம்பி, தன்னைப் போலவே இருக்கும் தன் மகள், தன் மனைவியைப் போலவே இருக்கும் தன் மகன், மற்றும் தனக்காக உயிரைக் கொடுக்கக் காத்திருக்கும் தன் எதிர்கால மனைவி.

"நான் ஒரு கோழைனு தான் இவ்வளவு நாள் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்," தேவா மெதுவாக, ஆனால் இரும்பைப் போன்ற உறுதியான குரலில் சொன்னான். "நான் யாருக்கும் எந்த உதவியும் பண்ண மாட்டேன். என் படிப்பு, என் கவிதைனு இருந்தேன். ஆனா, இனிமேல் அப்படி இருக்க முடியாது. இந்த நிழல்கள் என் உலகத்துக்குள்ள, என் குடும்பத்துக்கிட்ட வரணும்னா, அது என்னைத் தாண்டித் தான் வரணும்."

தேவா ஜீவாவைப் பார்த்தான். "ஜீவா, இந்த டேட்டா கோரை டீகோட் (Decode) பண்ண நமக்கு ஒரு கம்ப்யூட்டர் செட்டப் வேணும். நான் என்னோட புக்ஸ் ராயல்டி பணத்துல ஒரு சின்ன லேப்டாப், கொஞ்சம் எலக்ட்ரானிக் பொருட்கள் வாங்கி வச்சிருக்கேன். ஆனா அது பத்தாது."

"எனக்குத் தெரியும் அப்பா," ஜீவா சிரித்தான். "நீங்க என்னென்ன கேப்பீங்கனு எனக்குத் தெரியும். இந்த டேட்டா கோர்க்குள்ள ஒரு ஏ.ஐ (AI) சிஸ்டம் இருக்கு. அது உங்களோட மூளை அலைகளுக்கு மட்டும் தான் கனெக்ட் ஆகும்."

அஞ்சலி தேவாவை வியப்புடன் பார்த்தாள். அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பெருமை ஏற்பட்டது. தான் காதலிக்கப் போகும் ஒருவன் இவ்வளவு பெரிய அறிவாளியா, இவ்வளவு பெரிய தைரியசாலியா என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் காதல் விதையை ஆழமாக ஊன்றியது.

"சரி," தேவா எழுந்தான். "நாம நேரத்தை வீணாக்கக் கூடாது. தாரா, நீயும் அம்மாவும் (அஞ்சலி) பாதுகாப்பா உள்ளே இருங்க. ஜீவா, நீ என் கூட வா. நாம இந்த டேட்டா கோரை ஓபன் பண்ணலாம். அந்த நிழல்கள் வருவதற்குள்ள, நாம அவங்களை அழிக்கிற ஆயுதத்தைத் தயார் பண்ணியே ஆகணும்."

வெளியே வானத்தில் ஒரு பெரிய இடி முழங்கியது. அது மழையின் சத்தமாக இல்லை. இரண்டு பிரபஞ்சங்களுக்கு இடையிலான போர் தொடங்குவதற்கான அபாயச் சங்கு அது.

தேவா தன் அறையை நோக்கி நடந்தான், அவனுக்குப் பின்னால் ஜீவா ஒரு நிழலைப் போலத் தொடர்ந்தான். இது வெறும் தொடக்கம் மட்டுமே.

தேவாவின் சிறிய அறை இப்போது ஒரு மினி ஆராய்ச்சிக் கூடமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. சுவரில் ஒட்டப்பட்டிருந்த மெஸ்ஸியின் போஸ்டருக்குக் கீழே, அவனது பழைய லேப்டாப், சில உடைந்த எலக்ட்ரானிக் பாகங்கள், மற்றும் ஜீவா கொண்டு வந்த அந்த 'குவாண்டம் டேட்டா கோர்' (Quantum Data Core) வைக்கப்பட்டிருந்தன.

மழை இன்னும் விடாமல் தூறிக்கொண்டிருந்தது. அறையின் ஜன்னல் வழியே வந்த குளிர்ந்த காற்று தேவாவின் கலைந்த முடிகளை அசைத்தது. அவனது முகம் லேப்டாப்பின் திரையில் தெரிந்த வெளிச்சத்தில் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது. அவனது பதினெட்டு வயது விரல்கள் கீபோர்டில் அசுர வேகத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவனுக்கு அருகில் ஜீவா ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்திருந்தான். ஒரு இருபத்தி இரண்டு வயது இளைஞன், தன் பதினெட்டு வயது தந்தையின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அமைதியாக வேலை செய்துகொண்டிருப்பது பார்ப்பதற்கு விசித்திரமாக இருந்தாலும், அந்த அறையில் இருந்த தீவிரத்தன்மை அதை மறக்கச் செய்தது.

"ஜீவா, இந்த டேட்டா கோர்ல இருக்கிற என்க்ரிப்ஷன் (Encryption) சாதாரண பைனரி கோட் (Binary code) கிடையாது. இது குவாண்டம் லெவல்ல இருக்கு. இத சாதாரண லேப்டாப்ல டீகோட் பண்றது ரொம்பக் கஷ்டம். இதுக்கு ஒரு பயோ- மெட்ரிக் சிக்னேச்சர் வேணும்," தேவா திரையைப் பார்த்தபடியே கூறினான்.

ஜீவா சிரித்தான். "எனக்குத் தெரியும் அப்பா. நீங்க இதையே தான் என் உலகத்துலயும் சொன்னீங்க. உங்க மூளை அலைகளை (Brain waves) இதோட கனெக்ட் பண்ணனும். அதுக்குத் தான் நான் என் ஜாக்கெட்டில இருந்து இந்த சென்சாரைக் கொண்டு வந்திருக்கேன்." ஜீவா ஒரு சிறிய பட்டை போன்ற கருவியை எடுத்து தேவாவின் நெற்றியில் ஒட்டினான்.

அதே நேரத்தில், சமையலறையில் அஞ்சலி அம்மாவுக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு பதினெட்டு வயதுக் கல்லூரிப் பெண், தான் காதலிக்கப் போகும் ஒருவனின் வீட்டிற்கு வந்து, அவன் அம்மாவுடன் சமையலறையில் வேலை செய்வது அவளுக்கு ஒரு புதுவிதமான அனுபவமாக இருந்தது.

"அம்மா... தேவா சின்ன வயசுல இருந்தே இப்படித் தானா? யார்கிட்டயும் பேச மாட்டாரா?" அஞ்சலி மெதுவாகக் கேட்டாள்.

அம்மா பெருமூச்சு விட்டார். "ஆமாம்மா. அவன் பொறந்தப்பவே ரொம்ப அமைதி. மத்த குழந்தைங்க மாதிரி அழுது அடம் பிடிக்க மாட்டான். எப்பவும் ஒரு புக்க வச்சுக்கிட்டு உக்காந்துருப்பான். அவனுக்குள்ள என்ன ஓடுதுனு எனக்கும் அவங்க அப்பாவுக்கும் கூடத் தெரியாது. ஆனா அவன் ரொம்ப நல்ல பையன். எங்களுக்கு எந்தக் கஷ்டமும் கொடுக்க மாட்டான். ஆனா... அந்தப் பிள்ளைங்களுக்கு அவன் தான் அப்பா, நீ தான் அம்மானு கேட்கும்போது... எனக்குத் தலையே சுத்துது. ஆனா அவங்க முகத்தப் பாரு... தாரா அப்படியே தேவா மாதிரியே இருக்கா... அந்தப் பையன் ஜீவா... அப்படியே உன்ன உரிச்சு வச்சிருக்கான்."

அஞ்சலி சமையலறை வாசலில் இருந்து தேவாவின் அறையை எட்டிப் பார்த்தாள். அங்கே தாராவும், ஜீவாவும், தேவாவும் இருந்தார்கள். அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு அலைமோதியது. காலை வரை அவளுக்குத் திருமணம், குழந்தை என்ற எண்ணமே கிடையாது. ஆனால் இப்போது, அந்த இருபது வயதுப் பெண்ணும், இருபத்தி இரண்டு வயது இளைஞனும் தன் குழந்தைகள் என்ற உண்மை அவளது ரத்தத்தில் ஏதோ ஒரு மாயத்தைச் செய்தது. அவளுக்கே ஆச்சரியமாக, அவளது மனது அவர்களை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தது.

"நான் அவங்களுக்கு டீ கொடுத்துட்டு வர்றேன் மா," என்று கூறிவிட்டு, அஞ்சலி மூன்று கோப்பைகளில் டீயை எடுத்துக்கொண்டு தேவாவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

அறைக்குள் அஞ்சலி நுழைந்ததும், தாரா ஓடி வந்து அவளிடமிருந்த ட்ரேயை வாங்கிக்கொண்டாள். "அம்மா! நீங்க எதுக்கு வேலை செய்றீங்க? என்னைக் கூப்பிட்டுருக்கலாமே!" என்று அக்கறையாகக் கேட்டாள் தாரா.

அஞ்சலி லேசாகச் சிரித்தாள். "பரவாயில்ல தாரா. சும்மா உக்காந்துருக்க போர் அடிச்சுது, அதான்."

அஞ்சலி தேவாவின் கட்டிலில் சென்று அமர்ந்தாள். அவளுக்கு அருகில் தாரா வந்து ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். ஜீவா தன் நாற்காலியைத் திருப்பி, அஞ்சலியைப் பார்த்தபடி அமர்ந்தான். தேவா மட்டும் இவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்காமல், லேப்டாப்பில் முழுகியிருந்தான்.

அந்த அறையில் இப்போது ஒரு விசித்திரமான ரசாயன மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அஞ்சலிக்கும் அந்த இரு குழந்தைகளுக்கும் இடையில் இருந்த வயது வித்தியாசம் முற்றிலும் மறைந்து, ஒரு தாய்க்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான அந்த இயற்கையான அதிர்வலை (Vibe) தானாகவே உருவாகத் தொடங்கியது.

"அம்மா," ஜீவா தன் டீ கோப்பையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு போர்வீரனின் முரட்டுத்தனம் இல்லை, ஒரு செல்லப் பிள்ளையின் கொஞ்சல் இருந்தது. "உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா? நான் காலேஜ் ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிக்கும்போது, ஒரு பொண்ணு எனக்கு ரோஸ் கொடுத்துச்சு. நான்

பயந்துபோய் உங்ககிட்ட வந்து சொன்னேன். நீங்க தான், 'டேய் முட்டாள், அவளுக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு, போய் நல்லா பேசிப் பழகு'னு சொல்லி என்னை அனுப்பி வச்சீங்க."

அஞ்சலி ஆச்சரியத்துடன் அவனப் பார்த்தாள். "நானா? நான் அப்படிச் சொன்னேனா?"

"பின்ன? அப்பாவுக்கு இதெல்லாம் சொன்னா, அவர் உடனே 'போய் படிடா, காதல் எல்லாம் இப்போதைக்கு வேணாம்'னு அட்வைஸ் பண்ணுவாரு. அதனால நாங்க எப்பவும் எங்களோட சீக்ரெட்ஸ் எல்லாத்தையும் உங்ககிட்ட தான் சொல்வோம்," என்றாள் தாரா அஞ்சலியின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு.

அஞ்சலிக்கு இது மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணிடம், தன்னை விட வயதில் பெரியவர்கள் வந்து தங்கள் காதல் கதைகளையும், ரகசியங்களையும் சொல்வது வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு நகைச்சுவையாகத் தெரியலாம். ஆனால் அஞ்சலிக்கு அது மிகவும் இயல்பாக இருந்தது. அவளது மனம் அவர்களைத் தன் நண்பர்களாகவோ, அந்நியர்களாகவோ பார்க்கவில்லை.

"அப்புறம் என்னாச்சு அந்தப் பொண்ணு?" என்று அஞ்சலி மிகவும் ஆர்வமாகக் கேட்டாள், நிஜமாகவே ஒரு தாய் தன் மகனின் காதல் கதையைக் கேட்கும் அதே ஆர்வத்துடன்.

"அது ஒர்க் அவுட் ஆகலம்மா. அவளுக்கு என்னோட கோபம் பிடிக்கல. நான் எப்பவும் சித்து (நடராஜன்) மாதிரி மிலிட்டரிக்குத் தான் போவேன்னு பிடிவாதமா இருந்தேன். அவளுக்குப் பயம். பிரேக் அப் பண்ணிட்டா. அன்னைக்கு ராத்திரி முழுக்க நான் உங்க மடியில படுத்துட்டுத் தான் அழுதேன். நீங்க தான் என் தலையக் கோதி விட்டு, 'என் பையனுக்கு இதை விட நல்ல பொண்ணு வருவா'னு ஆறுதல் சொன்னீங்க," ஜீவாவின் கண்கள் கலங்கின.

அஞ்சலி அவனது கையைப் பிடித்து ஆதரவாக வருடினாள். அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவளது விரல்கள் ஜீவாவின் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டன. "அழாதடா... இப்போ நான் உன் கூட தான இருக்கேன்," என்று அவள் வாய் முணுமுணுத்தது. அவளுக்கே தன் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகள் ஆச்சரியத்தை அளித்தன. எப்படித் தன்னால் இவ்வளவு எளிதாக ஒரு தாயின் பாத்திரத்திற்குள் நுழைய முடிகிறது? இது தான் இரத்தப் பாசமா? அல்லது பரிமாணங்களைத் தாண்டி வந்தாலும் ஆன்மாக்களின் பந்தம் மாறாதா?

தாரா குறுக்கிட்டாள். "அம்மா, நீங்க அண்ணாக்கு மட்டும் தான் சப்போர்ட் பண்ணுவீங்க. நான் ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணா உடனே அப்பாகிட்ட போட்டுக்கொடுத்துருவீங்க. போன வருஷம் நான் என் ஃபிரண்ட்ஸ் கூடப் பார்ட்டிக்குப் போனப்போ, நீங்க தான அப்பாகிட்ட சொன்னீங்க? அவர் என்னை மூணு நாள் வீட்டை விட்டு வெளியவே விடல."

அஞ்சலி சத்தமாகச் சிரித்தாள். "அது... அது நீ ஏதாவது தப்பு பண்ணிருப்ப தாரா. அதான் நான் அப்படிப் பண்ணியிருப்பேன்." அவளது பேச்சு முழுமையாக ஒரு நடுத்தர வயதுத் தாயின் தொனியில் மாறியிருந்தது.

தேவா தன் லேப்டாப்பில் கவனம் செலுத்துவது போல் பாசாங்கு செய்துகொண்டிருந்தாலும், அவனது காதுகள் அவர்கள் மூவரும் பேசுவதையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தன. தன் குழந்தைகள், தன் மனைவி... இது ஒரு அழகான கற்பனை உலகம் போல அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்தச் சுவாரசியம் ஒரு புகார்ப் பட்டியலாக  மாறியது.

"ஆமாம்மா," ஜீவா தேவாவைப் பார்த்துக்கொண்டே குரலைச் சற்று உயர்த்தினான். "அப்பா எப்பவுமே இப்படித் தான். ஒரு லேப்டாப்போ, கம்ப்யூட்டரோ கிடைச்சா போதும். உலகத்துல என்ன நடக்குதுனு கூடத் தெரியாது. அவர் உங்களை எப்படிக் கல்யாணம் பண்ணாருனு எனக்கு இன்னும் ஆச்சரியமா தான் இருக்கு."

தாரா சிரித்துக்கொண்டே அஞ்சலியின் கையைப் பிடித்தாள். "அம்மா, உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஒரு தடவை உங்களோட வெட்டிங் அனிவர்சரி  அன்னைக்கு, அப்பா லேப்ல ஏதோ ஒரு மெஷின் கண்டுபிடிச்சிட்டு இருக்கார்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்கே வரல. நீங்க கேக் வாங்கி வச்சிட்டு ராத்திரி பன்னிரண்டு மணி வரைக்கும் வெயிட் பண்ணீங்க. அப்புறம் நீங்களே கோபமா லேப்புக்குப் போய், அந்த மெஷின் ஒயரைப் பிடுங்கி விட்டுட்டு அப்பாவைக் கூட்டிட்டு வந்தீங்க."

அஞ்சலியின் கண்கள் விரிந்தன. "நிஜமாவா? நான் அப்படிப் பண்ணேனா? அவர் என்னைத் திட்டலையா?"

"அப்பா உங்களைத் திட்டுவாரா?" ஜீவா வாய்விட்டுச் சிரித்தான். "அப்பாக்கு உங்களைப் பார்த்தாலே பாதிப் பயம், மீதிப் பாசம். நீங்க கோபப்பட்டா அவர் அமைதியாயிடுவார். ஆனா அவர் என்னைக்காவது உங்ககிட்ட 'ஐ லவ் யூ'னு சொல்லியிருக்காரா? கிடையவே கிடையாது. அவர் எங்களை நேசிச்சார், உங்களை நேசிச்சார்... ஆனா அதை வாயால சொல்லவே மாட்டார். ஏதாவது புதுசா செக்யூரிட்டி சிஸ்டம் பண்ணி வீட்ல மாட்டுவார். அது தான் அவர் பாசத்தைக் காட்டுற விதம்."

அஞ்சலி தேவாவின் முதுகைப் பார்த்தாள். அவனது தோள்கள் லேசாகக் குறுகுவதைப் பார்த்த அஞ்சலிக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

"அது மட்டுமா அம்மா?" தாரா மேலும் தொடர்ந்தாள். "அப்பா ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட். அவருக்கு ஸ்போர்ட்ஸ்னா பிடிக்கும். ஆனா நாங்க படிக்காம விளையாடப் போனா அவருக்குப் பிடிக்காது. எப்பப் பார்த்தாலும் அந்தப் பழைய ஸ்பானிஷ் பாட்டை வச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு. அவர் ஒரு ரோபோ மாதிரி அம்மா. நீங்க தான் அவரை கொஞ்சம் மனுஷனா மாத்துனீங்க."

ஜீவா அஞ்சலியின் பக்கம் குனிந்து ரகசியம் சொல்வது போல், ஆனால் தேவாவுக்குக் கேட்கும் தொனியில் சொன்னான். "அம்மா, எங்க உலகத்துல தான் அவர் அப்படி இருந்தாரு. ஆனா இப்போ நீங்க இங்க அவரை ரொம்ப சீக்கிரமாவே மீட் பண்ணிட்டீங்க. ப்ளீஸ்... இந்த உலகத்துலயாச்சும் இவரை கொஞ்சம் சீக்கிரமா ட்ரெயின்  பண்ணிடுங்க. கொஞ்சம் ரொமான்டிக்கா, கொஞ்சம் எக்ஸ்பிரஸிவா மாத்துங்க. இல்லனா இவர்கூட வாழ்றது ரொம்பக் கஷ்டம்."

அஞ்சலி வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தாள். பதினெட்டு வயதில், தன் எதிர்காலக் கணவனைப் பற்றி அவனது குழந்தைகளே தன்னிடம் புகார் சொல்வதைக் கேட்க அவளுக்கு மிகவும் சுவாரசியமாக இருந்தது. அதுவும் தேவா ஒரு அமைதியான, வெட்கப்படும் குணம் கொண்டவன் என்பதை அவள் அறிவாள். அவனை இப்படி வம்பிழுப்பது அஞ்சலிக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு சின்னச் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது.

"அப்படியா? அவர் அவ்வளவு போரிங்கான ஆளா? சரி சரி, நான் அவரை நல்லா ட்ரெயின் பண்ணிடுறேன்," என்று அஞ்சலி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

"போதும் நிறுத்துறீங்களா!"

தேவாவின் குரல் அந்த அறையில் ஒரு இடி போல ஒலித்தது. அவன் தன் நாற்காலியைச் சுழற்றி, அவர்களைப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் கடுமையான கோபமும், அதே சமயம் ஒருவிதமான கூச்சமும் கலந்திருந்தது.

அறையில் திடீரென அமைதி நிலவியது. ஜீவாவும் தாராவும் தங்கள் தந்தை இவ்வளவு கோபப்படுவதைப் பார்த்ததில்லை. (எதிர்காலத்தில் அவன் அமைதியானவன், ஆனால் கோபத்தை வெளிப்படுத்தாதவன்).

தேவா எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் அஞ்சலியைத் தவிர்த்து, ஜீவாவையும் தாராவையும் நேராகப் பார்த்தன.

"உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? என்னப் பத்தி நீங்க என்ன வேணாலும் பேசுங்க. ஆனா, அவளை ஏன் தர்மசங்கடப்படுத்துறீங்க?" தேவா அஞ்சலியைக் கைகாட்டினான். "அவளுக்கு என்னைக் காலேஜ்ல பார்த்ததைத் தவிர வேற எதுவும் தெரியாது. நேத்து வரைக்கும் அவளுக்கு என் பேரைக் கூட சரியாத் தெரியாது. இன்னைக்குத் திடீர்னு வந்து, 'நீங்க தான் என் அம்மா, இவர் தான் என் அப்பா, இவர மாத்துங்க'னு சொன்னா அவளுக்கு எப்படி இருக்கும்? She doesn't even know me! அவளைத் தேவையில்லாம இந்த விஷயத்துல இழுத்துப் பயமுறுத்தாதீங்க."

தேவாவின் குரலில் அஞ்சலியின் மீதான அக்கறை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. தான் ஒரு கோழை, யாரிடமும் பழகாதவன் என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை அவனுக்குள் ஆழமாக இருந்தது. அஞ்சலி போன்ற ஒரு அழகான, துருதுருப்பான பெண், தன்னைப் போன்ற ஒரு போரிங்கான மனிதனைக் கட்டாயம் வெறுப்பாள் என்று அவன் நம்பினான். குழந்தைகள் அவளைக் கட்டாயப்படுத்துவது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.

ஜீவா லேசாகத் தலையைக் குனிந்துகொண்டான். "சாரி அப்பா... நாங்க சும்மா..."

"சும்மாலாம் இல்ல," தேவா இடைமறித்தான். "இது விளையாட்டு இல்ல. நம்ம உயிருக்கு ஆபத்து வந்துட்டு இருக்கு. நீங்க இன்னும் உங்களோட அந்தப் பழைய நினைவுகள்லயே வாழ்ந்துட்டு இருக்கீங்க. இது வேற உலகம். இங்க இவளுக்கு அவளோட வாழ்க்கை இருக்கு. அதை நாம கெடுக்கக் கூடாது."

அப்போது, அந்த அறையில் யாருமே எதிர்பார்க்காத ஒரு குரல் ஒலித்தது.

"பரவாயில்ல தேவா."

அஞ்சலி கட்டிலில் இருந்து எழுந்து நின்றாள். அவளது முகம் மிக அமைதியாகவும், அதே சமயம் ஒரு தீர்க்கத்துடனும் இருந்தது. அவள் தேவாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

"அவங்க என்னைத் தர்மசங்கடப்படுத்தல தேவா. உண்மையைச் சொல்லணும்னா... எனக்கு இதைக் கேட்கப் பிடிச்சிருக்கு."

தேவா அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான். அவனது கோபம் அப்படியே உறைந்துபோனது.

அஞ்சலி மெல்ல அவனை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைத்தாள். "நேத்து வரைக்கும் எனக்கு உன்னை யாரானு தெரியாது தான். காலேஜ்ல எப்பவும் தனியா, யாருடைய வம்புக்கும் போகாம உட்கார்ந்திருக்கிற ஒரு பையன். உன்னைப் பார்த்தா எனக்கு ஒருவிதமான பரிதாபமும், ஏன் இவன் இப்படி இருக்கான்ற கோபமும் வரும். ஆனா..."

அவள் ஜீவாவையும் தாராவையும் திரும்பிப் பார்த்தாள். "இவங்களைச் சந்திச்சதுக்குப் அப்புறம், உனக்குள்ள இவ்வளவு பெரிய அன்பான இதயம் இருக்குனு எனக்குப் புரியுது. நீ ஒரு போரிங்கான ஆள் கிடையாது தேவா. நீ உன்னோட அன்பை வெளியே காட்டத் தெரியாத ஒரு குழந்தை. அவ்வளவு தான். இவங்க சொல்ற கதைகளைக் கேட்கும்போது, எனக்கு எந்தத் தர்மசங்கடமும் இல்ல. மாறாக... ஒரு முழுமையான குடும்பத்தோட நான் இருக்கேங்கிற ஒரு நிம்மதி தான் இருக்கு."

அஞ்சலியின் வார்த்தைகள் தேவாவின் இதயத்தில் ஒரு பெரிய பாறையை உடைத்து எறிந்தது போல இருந்தது. பல வருடங்களாக அவன் தனக்குள்ளேயே கட்டியெழுப்பியிருந்த அந்தத் தனிமையின் சுவர், அவளது ஒற்றைப் பார்வையில் சரிந்து விழுந்தது. அவன் கண்களில் ஒரு மெல்லிய ஈரம் கசிந்தது. தான் நேசிக்கப்படுகிறோம், அதுவும் நிபந்தனையில்லாமல் நேசிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு அவனுக்குப் புதியதாக இருந்தது.

"அஞ்சலி..." தேவாவின் உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

"நீங்க உங்க வேலையைப் பாருங்க தேவா. நாங்க டிஸ்டர்ப் பண்ணல. ஆனா, அவங்களைத் திட்டாதீங்க. அவங்க என் குழந்தைங்க," என்று அஞ்சலி உரிமையோடு கூறினாள்.

ஜீவாவும் தாராவும் இதைக் கேட்டு லேசாகச் சிரித்தனர். தாரா ஜீவாவின் காதில், "அம்மா அப்பவே மார்க் பண்ணிட்டாங்க. இனிமேல் அப்பாவுக்குக் கஷ்டம் தான்," என்று முணுமுணுத்தாள்.

தேவா மீண்டும் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். ஆனால் இந்த முறை, அவனது மனதுக்குள் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை. ஒரு பெரிய தெளிவு பிறந்திருந்தது. இந்த உலகத்தை, தன் குடும்பத்தை, குறிப்பாக அஞ்சலியைக் காப்பாற்ற, அவன் எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் தயாராகிவிட்டான்.

தேவா மீண்டும் லேப்டாப்பிற்குத் திரும்பினான். அவனது விரல்கள் இப்போது அதிக நம்பிக்கையுடன் கீபோர்டில் இயங்கின. அவனது நெற்றியில் ஒட்டப்பட்டிருந்த சென்சார் அவனது மூளை அலைகளை அந்த 'குவாண்டம் டேட்டா கோர்' உடன் இணைத்துக்கொண்டிருந்தது.

"ஜீவா, பயோ-சிக்னேச்சர் மேட்ச் ஆகுது. ஆனா என் மூளை அலைகள் பதினெட்டு வயசுக்கான ஃப்ரிக்வன்ஸியில (Frequency) இருக்கு. டேட்டா கோர் முப்பத்தெட்டு வயசு தேவாவோட ஃப்ரிக்வன்ஸியைக் கேட்குது. நான் இதை பைபாஸ்  பண்ண ட்ரை பண்றேன்," என்றான் தேவா.

"நீங்க பண்ணிடுவீங்க அப்பா. நீங்க நினைச்சா எதையும் ஹேக் பண்ணலாம்," ஜீவா நம்பிக்கையுடன் கூறினான்.

திடீரென, லேப்டாப் திரையில் பலவிதமான எண்கள் மற்றும் குறியீடுகள் அருவியைப் போலக் கொட்டத் தொடங்கின. அந்தச் சிறிய டேட்டா கோர் கருவியிலிருந்து ஒரு ஆழமான நீல நிற ஒளி கசிந்தது. அந்த ஒளி அறையின் சுவர்களில் பட்டு, ஒரு பெரிய ஹோலோகிராம் திரையை உருவாக்கியது.

அறையில் இருந்த அனைவரும் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்தனர். அஞ்சலி தாராவின் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

அந்த ஹோலோகிராம் திரையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒரு உருவம் தோன்றியது. அது தேவா தான். ஆனால், முப்பத்தெட்டு வயது தேவா. அவனது முகத்தில் தாடி இருந்தது, கண்களில் ஒரு பெரிய சோர்வும், வலியும் தெரிந்தது. அவனது உடையில் பல இடங்களில் ரத்தக்கறைகள் இருந்தன. அந்த வீடியோ, எதிர்காலத்தில் தேவா இறப்பதற்குச் சில மணி நேரங்களுக்கு முன் பதிவு செய்யப்பட்டது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"ரெக்கார்டிங் ஸ்டார்ட்ஸ்..." எதிர்கால தேவாவின் குரல் அந்த அறையில் ஒலித்தது. அது மிகவும் கனமாக, ஆழமாக இருந்தது.

பதினெட்டு வயது தேவா தன் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்று, எதிர்காலத் தன்னையே வெறித்துப் பார்த்தான்.

"தேவா..." வீடியோவில் இருந்த தேவா பேசத் தொடங்கினான். "இந்த மெசேஜ் உனக்குக் கிடைச்சிருக்குனா, நான் இப்போ உயிரோட இல்லனு அர்த்தம். தாராவும் ஜீவாவும் உன்கிட்ட பத்திரமா வந்திருப்பாங்கனு நம்புறேன். உனக்கு இப்போ பதினெட்டு வயசு. உனக்குள்ள நிறையப் பயம் இருக்கும், குழப்பம் இருக்கும். நீ ஒரு கோழைனு உன்னை நீயே நினைச்சுக்கிட்டு இருப்ப. ஆனா என்னைப் நம்பு... உனக்குள்ள ஒரு உலகத்தையே காப்பாத்துற சக்தி இருக்கு."

அஞ்சலி தன் கைகளால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள். அந்த வீடியோவில் இருந்த தேவாவின் குரலில் இருந்த வேதனை அவளது நெஞ்சைப் பிசைந்தது.

"அந்த நிழல்கள்... 'தி ஷேடோஸ்' (The Shadows). அவங்க வெறும் ஏலியன்ஸ் கிடையாது தேவா. அவங்க ஒரு ஆன்டி- மேட்டர் (Anti-matter) எனர்ஜி. ஒளியை முழுங்குற இருட்டு அவங்க. அவங்களை நம்ம சாதாரண துப்பாக்கியாலயோ, பாம் வச்சோ அழிக்க முடியாது. என் உலகத்துல நாங்க பண்ண பெரிய தப்பு அது தான். அவங்களை பிஸிக்கலா  அழிக்க முயற்சி பண்ணோம். ஆனா, அவங்களை அழிக்க ஒரே ஒரு வழி தான் இருக்கு."

தேவா திரைக்கு மிக அருகில் சென்றான். "என்ன வழி?" என்று அவன் அறியாமலேயே சத்தமாகக் கேட்டான்.

வீடியோ தேவா தொடர்ந்தான், "அவங்களை அழிக்க, அவங்களோட பரிமாணத்துக்கே போய், அவங்களோட 'கோர் சோர்ஸ்'  அதாவது அவங்களோட தாய்-ஆற்றலை அழிக்கணும். இந்த டேட்டா கோர்க்குள்ள நான் ஒரு ஆயுதத்தோட ப்ளூ-பிரிண்ட்  வச்சிருக்கேன். அதுக்கு பேரு 'லைட்-பிரேக்கர்' . அது குவாண்டம் எனர்ஜியைக் குவித்து ஒரு பேரொளியை உருவாக்கும். அந்த ஒளி, நிழல்களை அவங்களோட பரிமாணத்துக்கே திருப்பி அனுப்பி, அவங்களை மொத்தமா அழிச்சிடும்."

எதிர்கால தேவா லேசாக இருமினான். அவனது வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்தது. "தேவா... எனக்கு நேரம் முடியப் போகுது. அவங்க என் லேப் கதவை உடைச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. இந்த லைட்-பிரேக்கரை உருவாக்க, உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷலான மெட்டீரியல் தேவை. அது சாதாரண பூமியில கிடைக்காது. ஆனா உன்னோட உலகத்துல, 2024-ல, பூமியில விழுந்த ஒரு சின்ன விண்கல்ல (Meteorite) அந்த மெட்டீரியல் இருக்கு. அதைப் பத்தின தகவலும் இதுல இருக்கு."

வீடியோவில் இருந்த தேவா திடீரெனக் கண்கலங்கினான். அவன் கேமராவை நேராகப் பார்த்தான்.

"தேவா... அஞ்சலியைப் பத்திரமா பார்த்துக்கோ. அவ தான் என் உசுரு. அவளுக்காகத் தான் நான் இவ்வளவு தூரம் போராடினேன். அவளை விட்டுடாத. ஜீவா, தாரா... என் குழந்தைங்களை உங்ககிட்ட ஒப்படைக்கிறேன். நீ ஒரு நல்ல அப்பாவா இருப்பேனு எனக்குத் தெரியும். குட் லக், தேவா."

வீடியோ முடிந்து, திரை மறைந்தது. அறை மீண்டும் பழைய வெளிச்சத்திற்குத் திரும்பியது.

அந்த அறையில் ஒரு சுடுகாட்டு அமைதி. ஜீவாவும் தாராவும் மீண்டும் அழத் தொடங்கியிருந்தனர். அஞ்சலியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் தேவாவைப் பார்த்தாள்.

தேவா அமைதியாக நின்றிருந்தான். அவனது பதினெட்டு வயது உடலுக்குள், இப்போது ஒரு முப்பத்தெட்டு வயதுத் தந்தையின், ஒரு போராளியின் ஆன்மா முழுமையாகக் குடியேறியிருந்தது. அவன் தன் கைகளை மடித்து, சட்டையின் பட்டன்களைக் கழற்றிவிட்டான். அவனது கண்களில் இப்போது பயமில்லை, ஒரு வேட்டைக்காரனின் வெறி இருந்தது.

"ஜீவா," தேவா மிகத் தீர்க்கமாகக் கூறினான். "அந்த விண்கல் எங்க இருக்குனு லொகேஷனை எடு. நாம இன்னைக்கே அதை எடுக்கப் போறோம். அந்த நிழல்கள் வருவதற்குள்ள, நாம அவங்களுக்கான சவக்குழியைத் தோண்டியாகணும்."

போர் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கிவிட்டது.

 

அந்த குவாண்டம் டேட்டா கோர் காட்டிய வரைபடத்தின்படி, அந்த விண்கல் (Meteorite) விழுந்த இடம் சென்னையிலிருந்து சுமார் நூற்று ஐம்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள தடா (Tada) வனப்பகுதியில் இருப்பதை தேவா கண்டுபிடித்தான்.

"நமக்கு ஒரு கார் வேணும். பைக்ல நாலு பேர் போக முடியாது," என்றான் தேவா.

அவனது தம்பி நடராஜன் உடனடியாகக் குறுக்கிட்டான். "அண்ணா, எதிர்வீட்டு மாமாகிட்ட ஒரு பழைய குவாலிஸ் (Qualis) கார் இருக்கு. அவர் ஊருக்குப் போயிருக்கார். சாவி என்கிட்ட தான் இருக்கு. நான் வேணா எடுத்துட்டு வரட்டுமா?"

தேவா நடராஜனைப் பெருமையோடு பார்த்தான். தன் தம்பி, எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய ராணுவ வீரனாகப் போகிறவன், அவனுக்கான பொறுப்புணர்ச்சி இப்போதே அவனிடம் இருப்பதை தேவா உணர்ந்தான். "சரிடா, எடுத்துட்டு வா. ஆனா அம்மா, அப்பாகிட்ட நான் ஏதோ காலேஜ் ப்ராஜெக்ட்டுக்காகக் கொடைக்கானல் போறேன்னு சொல்லி சமாளிச்சிடு. அவங்களைப் பயமுறுத்த வேண்டாம்."

சில நிமிடங்களில், அந்தப் பழைய கருப்பு நிற கார் தேவாவின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது.

மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. தேவா ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அஞ்சலி முன் இருக்கையில் (Shotgun seat) வந்து அமர்ந்தாள். அவளுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் இருந்தாலும், தாராவும் ஜீவாவும் அவளை வற்புறுத்தி முன்னால் உட்கார வைத்தனர்.

"அம்மா, நீங்க அப்பாக்கு வழிகாட்டணும். நீங்க முன்னாடி உட்காருங்க. நாங்க பின்னாடி உட்கார்ந்துக்கிறோம்," என்று ஜீவா கண்ணடித்துவிட்டுப் பின் இருக்கையில் தாராவுடன் ஏறிக்கொண்டான்.

தேவா காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். கார் மெல்ல நகரத் தொடங்கியது.

காரின் உள்ளே ஒரு விசித்திரமான, ஆனால் அழகான அமைதி நிலவியது. ஒரு பதினெட்டு வயது இளைஞன் காரை ஓட்டுகிறான். அவனுக்கு அருகில் அவனது பதினெட்டு வயது எதிர்கால மனைவி. பின் இருக்கையில் இருபத்தி இரண்டு வயது மகனும், இருபது வயது மகளும். வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு ஜீவாவும் தாராவும் தான் பெரியவர்கள், தேவா ஏதோ அவர்களின் தம்பி என்று தோன்றும். ஆனால் காரின் உள்ளே இருந்த அந்த Vibes முற்றிலும் வேறாக இருந்தன.

ஜீவா பின் சீட்டில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி, அஞ்சலியையும் தேவாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். அவனது உதடுகளில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு அரும்பியது. தன் பெற்றோர் மீண்டும் இணைவதைப் பார்ப்பது, அதுவும் அவர்களின் இளம் வயதில் அந்தப் பூனை-எலி விளையாட்டை நேரில் பார்ப்பது அவனுக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது.

"அப்பா, ஏசி (AC) ரொம்பக் கூலிங்கா இருக்கு. அம்மாக்குச் சளி பிடிக்கும், கொஞ்சம் குறைச்சு வைங்க," என்றான் ஜீவா.

தேவா ரியர்-வியூ மிரர் (Rear-view mirror) வழியாக ஜீவாவைப் பார்த்தான். "எனக்குப் தெரியும்," என்று சொல்லிவிட்டு ஏசியைக் குறைத்தான்.

அஞ்சலி லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, தேவாவைப் பார்த்தாள். "தேவா, உனக்கு கார் ஓட்டத் தெரியும்னு உங்க வீட்ல யாருக்குமே தெரியாதாமே? தம்பி நடராஜன் ஆச்சரியப்பட்டான்."

தேவா சாலையைப் பார்த்தபடியே, "எனக்கு நிறையப் பிடிக்கும். ஆனா எல்லாத்தையும் வெளிய சொல்லிக்கிட்டு இருக்க மாட்டேன். என்னோட உலகம் ரொம்பச் சின்னது," என்றான்.

தாரா பின்னால் இருந்து அஞ்சலியின் தோளைத் தட்டினாள். "அம்மா, அப்பா எப்பவும் இப்படித் தான். வெளிய ஒரு பெரிய கல்நெஞ்சக்காரன் மாதிரி சீன் போடுவாரு. ஆனா உள்ளுக்குள்ள ரொம்ப சாஃப்ட். எங்க உலகத்துல, நீங்க ஒரு தடவை கோபப்பட்டுப் பேசாம இருந்தப்போ, அப்பா உங்களுக்குப் பிடிச்ச ரோஸ் மில்க் வாங்கிட்டு வந்து உங்க பின்னாடியே நாய் குட்டி மாதிரி சுத்துனாரு, தெரியுமா?"

அஞ்சலி வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். அவளது சிரிப்பொலி அந்தக் காருக்குள் ஒரு இனிமையான இசையைப் போல ஒலித்தது. தேவா அவளது சிரிப்பைக் கேட்டு ஒரு கணம் காரின் வேகத்தைக் குறைத்தான். அவனது இதயம் லேசாகத் தடம் புரண்டது.

"ஏய் தாரா, என்னைப் பத்தி இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லிட்டு இருக்காத. நான் கார் ஓட்டிட்டு இருக்கேன், கம்முனு இரு," என்று தேவா முகடு சுளிக்க முயன்றான். ஆனால் அவனது காதுகள் வெட்கத்தில் சிவந்திருப்பதை அஞ்சலி கவனித்துவிட்டாள்.

சென்னை நகரின் எல்லையைத் தாண்டி கார் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் (Highway) ஏறியது. வெளியே இருள் சூழ்ந்து, மழையின் வேகம் அதிகரித்திருந்தது. காருக்குள் இருந்த மிதமான வெளிச்சத்தில், அவர்களின் உரையாடல் ஒரு முழுமையான குடும்பத்தின் அரட்டை போல் மாறியிருந்தது.

"அம்மா, உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா?" ஜீவா சீட்டின் நுனிக்கு வந்து, அஞ்சலியின் காதருகே ரகசியம் போல், ஆனால் தேவாவுக்கும் கேட்கும்படி பேசத் தொடங்கினான். "எங்க உலகத்துல அப்பா உங்களுக்கு எப்படி ப்ரோபோஸ் (Propose) பண்ணாருனு தெரியுமா?"

தேவா உடனடியாக பிரேக்கில் லேசாகக் காலை வைத்தான். "ஜீவா! வேணாம்... அதெல்லாம் அவளுக்கு இப்போ தேவையில்லாத விஷயம். நீ கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியா?" என்று பதறினான்.

அஞ்சலியின் கண்கள் ஆவலில் விரிந்தன. அவளுக்கு இப்போது தேவாவை வம்பிழுப்பது மிகவும் பிடித்துப்போயிருந்தது. "இல்ல ஜீவா, நீ சொல்லு. நான் கேட்கணும். இந்த 'சீரியஸ்' கவிஞர் எப்படிப் ப்ரோபோஸ் பண்ணார்னு எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும்."

ஜீவா சிரித்துக்கொண்டே தாராவின் கையில் 'ஹை-ஃபை' (High-five) அடித்தான். "அது ஒரு பெரிய காமெடி அம்மா. அப்பா உங்களுக்காக ஒரு விலைமதிப்பற்ற வைர மோதிரம் வாங்கியிருந்தாரு. அதை ஒரு புக் உள்ள மறைச்சு வச்சு உங்ககிட்ட கொடுக்கணும்னு பிளான் பண்ணாரு."

"அட, கவித்துவமா இருக்கே!" என்றாள் அஞ்சலி தேவாவைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே.

"அங்க தான் அம்மா ட்விஸ்ட்!" தாரா தொடர்ந்தாள். "அப்பா ரொம்ப டென்ஷன்ல (Nervous) என்ன பண்ணாருனா, மோதிரம் வச்ச புக்கைக் கொடுக்காம, அவர் எழுதின குவாண்டம் பிசிக்ஸ் நோட்ஸை உங்ககிட்ட கொடுத்துட்டார். நீங்க அதைப் பிரிச்சுப் பார்த்துட்டு, 'என்ன தேவா, ஈக்வேஷன் (Equation) எல்லாம் எழுதியிருக்கு?'னு கேட்க, அப்பா பதறிப்போய், 'ஐயோ சாரி சாரி'னு சொல்லி, மோதிரம் இருக்கிற புக்கைத் தேடினாரு. ஆனா அது அவர் வீட்டுலயே வச்சிட்டு வந்துட்டாரு!"

அஞ்சலிக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. அவள் சீட்டில் சாய்ந்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். "நிஜமாவா? தேவா... நீ இவ்வளவு பெரிய பயந்தாங்கொள்ளியா?"

தேவாவின் முகம் அவமானத்தில் சுருங்கியது. "அது... அது ஒரு ஆக்சிடென்ட். எனக்கு அந்த மாதிரி ரொமான்டிக் விஷயங்கள் எல்லாம் செட் ஆகாது. நான் பிராக்டிகலான ஆள்," என்று முணுமுணுத்தான்.

"ஆமாம், ரொம்பப் பிராக்டிகல்!" ஜீவா விடவில்லை. "அதுக்கப்புறம் நீங்க கோபமா போயிட்டீங்கனு நினைச்சு, அப்பா அன்னைக்கு ராத்திரி மழையில உங்க வீட்டு வாசல்ல வந்து நின்னாரு. கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவர்ல அந்த மோதிரத்தை வச்சுக்கிட்டு, 'அஞ்சலி, எனக்குக் கவிதை எழுதத் தெரியும், ஆனா அதை உன்கிட்ட சொல்லத் தெரியல. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா?'னு மழையில கத்துனாரு. நீங்க பால்கனியில இருந்து பார்த்துட்டு, ஓடி வந்து அவரைக் கட்டிக்கிட்டீங்க."

ஜீவா இதைக் சொல்லும்போது, அவனது குரலில் இருந்த அந்த நெகிழ்ச்சி அஞ்சலியைச் சற்று அமைதியாக்கியது. அவள் தேவாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

தேவா காரின் ஸ்டியரிங்கை  மிக இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் சாலையை மட்டுமே வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தன. ஆனால், அந்த நினைவுகள் அவனது நெஞ்சில் ஆழமாக இறங்கின. தன் எதிர்காலத்தில் இவ்வளவு அழகான ஒரு காதல் இருந்திருக்கிறது, தன் வாழ்க்கை இவ்வளவு உணர்ச்சிகரமானதாக மாறப்போகிறது என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

"அவர் என்னைப் பாசமா பார்த்துப்பாரா ஜீவா?" அஞ்சலி மிக மென்மையான குரலில் கேட்டாள்.

"உங்களை மட்டுமில்ல அம்மா... எங்களையும் அவர் உசுரா நினைச்சார்," என்றாள் தாரா. "எனக்கு ஒரு தடவை ஜுரம் வந்தப்போ, அப்பா மூணு நாள் தூங்காம என் பக்கத்துலயே உக்காந்துருந்தார். அவர் பெரிய சயின்டிஸ்ட்டா இருக்கலாம், உலகமே அவரை ஒரு ஜீனியஸ்னு கொண்டாடியிருக்கலாம். ஆனா அவருக்கு நாங்க மூணு பேர் தான் உலகமே. நீங்க இல்லாம அவரால் ஒரு நாள் கூட வாழ முடியாது."

அஞ்சலி தேவாவின் இடது கையைத் தன் கைகளால் மெல்லப் பற்றினாள். தேவா ஒரு கணம் அதிர்ந்து, அவளைப் பார்த்தான்.

அஞ்சலியின் கண்கள் ஈரமாயிருந்தன. "தேவா... எனக்கு இப்போ பதினெட்டு வயசு தான். காலையில வரைக்கும் எனக்குக் கல்யாணம், காதல்னு எந்த யோசனையும் இல்ல. ஆனா... இவங்க சொல்ற கதைகளைக் கேட்கும்போது... உன்னை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு தேவா. எனக்கு எதிர்காலத்துல நடக்கப் போற அந்த வாழ்க்கை... உன்கூட வாழப் போற அந்த வாழ்க்கை... அது எவ்வளவு சீக்கிரம் கிடைக்குமோனு நான் ஆசைப்படுறேன்."

தேவாவின் தொண்டை அடைத்தது. அவன் வண்டியின் ஓரமாகக் காரை நிறுத்தினான்.

"என்னப்பா ஆச்சு? ஏன் வண்டியை நிறுத்துனீங்க?" ஜீவா கேட்டான்.

தேவா அஞ்சலியின் கையைத் தன் கைகளால் இறுகப் பற்றினான். அவன் அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "அஞ்சலி... நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது. எனக்கும் உன்னை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. ஆனா, நான் உனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்ணனும். இந்த நிழல்களை அழிச்சு, இவங்க ரெண்டு பேரையும் பத்திரமா ஒரு வாழ்க்கையில கொண்டு போய் விடுற வரைக்கும்... எனக்கு எந்த ஆசையும் இல்ல. உனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தைக் கொடுத்ததுக்கு அப்புறம் தான்... நான் உன்கிட்ட என்னோட காதலை முழுமையாச் சொல்வேன். அதுவரைக்கும்... என் கூட இருப்பியா?"

அஞ்சலி கண்ணீருடன் சிரித்தாள். "கடைசி மூச்சு வரைக்கும் உன் கூடத் தான் இருப்பேன் தேவா."

பின் சீட்டில் இருந்த ஜீவாவும் தாராவும் மகிழ்ச்சியில் ஒருவரையொருவர் கட்டிக்கொண்டனர். "மிஷன் சக்சஸ் (Mission Success) டா!" என்று ஜீவா தாராவின் காதில் ரகசியமாகக் கூறினான். தங்கள் பெற்றோர்களை இந்த இளம் வயதிலேயே ஒன்று சேர்த்துவிட்ட பெருமை அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு.

பயணம் மீண்டும் தொடர்ந்தது. இரவு சுமார் 8 மணி இருக்கும். நெடுஞ்சாலையில் இருந்த ஒரு சிறிய தாபா  கடையில் தேவா காரை நிறுத்தினான்.

"எல்லாரும் இறங்குங்க, சாப்பிட்டுட்டுப் போலாம். இனிமே காட்டுக்குள்ள போகணும், அங்க எதுவும் கிடைக்காது," என்றான் தேவா.

நான்கு பேரும் அந்தக் கடைக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே கூட்டமாக இருந்த லாரி ஓட்டுநர்கள் இவர்களை விசித்திரமாகப் பார்த்தனர். ஜீவா ஒரு பெரிய மனிதனைப் போல முன்னால் சென்று, ஒரு ஓரமாக இருந்த மேஜையைப் பிடித்தான்.

"அம்மா, நீங்க உள்ள உக்காருங்க. அப்பா, நீங்க அம்மா பக்கத்துல உக்காருங்க. நாங்க ரெண்டு பேரும் எதிர்த்த மாதிரி உக்காந்துக்கிறோம்," என்று ஜீவா அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்தான்.

ஒரு குடும்பத் தலைவன் எப்படித் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள்வானோ, அதே அக்கறையுடன் ஜீவா ஆர்டர் செய்தான். "நாலு பரோட்டா, ரெண்டு தோசை, ஒரு சிக்கன் கிரேவி."

சாப்பாடு வந்ததும், அஞ்சலி தாராவின் தட்டில் பரோட்டாவைப் பிய்த்துப் போட்டாள். "தாரா, நீ சரியாச் சாப்பிட்டு ரொம்ப நாள் ஆச்சுனு சொன்னியே... நல்லாச் சாப்பிடும்மா. உனக்கு இன்னும் வேணுமா?" என்று ஒரு தாயைப் போலவே அக்கறையுடன் கேட்டாள்.

தாரா கண்கலங்கினாள். "அம்மா... உங்களோட கை பட்டுச் சாப்பிடும்போது... எனக்கு வேற எதுவுமே வேணாம்மா. இது போதும்."

ஜீவா தன் தட்டில் இருந்த சிக்கன் துண்டை தேவாவின் தட்டில் வைத்தான். "அப்பா, நீங்க நல்லாச் சாப்பிடுங்க. இனிமே உங்களுக்கு நிறைய எனர்ஜி தேவை."

தேவா ஒரு கணம் அந்த மூன்று பேரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். நேற்று வரை அவன் தன் அறையில் தனிமையில் கிடந்த ஒரு சாதாரணக் கல்லூரி மாணவன். அவனுக்கு யாருடனும் பேசப் பிடிக்காது. தன் தம்பி நடராஜன் தன்னிடம்

வந்து பேசினாலே அவனுக்கு எரிச்சலாக இருக்கும். தான் ஒரு தீவு என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் இப்போது? தனக்கு வலதுபுறம் தன் மனைவி. எதிரே தன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கும் தன் மகனும் மகளும். இது ஒரு மாயையா? இல்லை நிஜமா? எதுவாக இருந்தாலும், இந்தத் தருணத்தை விட்டுக்கொடுக்க அவனது மனம் சம்மதிக்கவில்லை.

காற்றில் குளிர் அதிகமாக இருந்தது. அஞ்சலி லேசாக நடுங்குவதைத் தேவா கவனித்தான். அவன் உடனடியாகத் தான் அணிந்திருந்த அந்தப் பழைய டெனிம் ஜாக்கெட்டைக் (Denim Jacket) கழற்றி, அஞ்சலியின் தோள்களில் போர்த்தினான்.

அஞ்சலி ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். "தேவா... உனக்குக் குளிராதா?"

"எனக்குக் குளிராது. நீ அமைதியாச் சாப்பிடு," என்று அவன் தன் முகத்தை অন্যদিকে திருப்பிக்கொண்டான். அவனது அந்தச் சிறு கூச்சம் அஞ்சலிக்குப் பெரிய சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது.

ஜீவா தாராவிடம் ரகசியமாகச் சொன்னான், "பார்த்தியா... நம்ம அப்பா இப்போவே இம்ப்ரூவ் ஆகிட்டாரு. எங்க உலகத்துல இந்த ஜாக்கெட்டைக் கழட்டிக் கொடுக்க அவருக்கு ரெண்டு வருஷம் ஆச்சு!"

இருவரும் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தனர். தேவா அவர்களை முறைத்தான். "டேய், உங்களை..." என்று தேவா கையை ஓங்க, அஞ்சலி தேவாவின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள்.

"என் பசங்களை அடிக்க உனக்கு யாரு உரிமை கொடுத்தது? அவங்க என்ன வேணாலும் பேசுவாங்க. நீ சும்மா இரு," என்று அஞ்சலி செல்லமாகக் கோபப்பட்டாள்.

தேவா வாயடைத்துப்போனான். ஒரு முழுமையான குடும்பஸ்தனாக அவன் அங்கே தோற்றுப்போனான். அந்தத் தாபாவில் இருந்த யாருக்கும் தெரியாது, இந்த நான்கு பேரும் ஒரு சாதாரணக் குடும்பம் இல்லை, அவர்கள் பிரபஞ்சத்தின் மிகப்பெரிய ஆபத்தைச் சந்திக்கப் போகும் ஒரு படை என்று. அந்தச் சிறிய உணவு இடைவேளை, அவர்கள் நால்வருக்குள்ளும் இருந்த பந்தத்தை இரும்பு போல் உறுதியாக்கியது.

இரவு 10:30 மணி. கார் தடா வனப்பகுதியின் எல்லையை அடைந்தது. மழை நின்றிருந்தாலும், காட்டின் உள்ளே பனிமூட்டமும், ஈரம் சொட்டும் மரங்களும் அந்த இடத்தை மிகவும் இருளடையச் செய்திருந்தன.

தேவா காரை ஒரு பழைய பாழடைந்த செக்போஸ்ட் அருகே நிறுத்தினான்.

"இதுக்கு மேல கார் போகாது. நாம நடந்து தான் போகணும்," என்று தேவா காரின் டிக்கியைத் திறந்து, சில டார்ச் லைட்டுகளையும், ஒரு சிறிய பேக்-பேக்கையும்  எடுத்தான். அதில் அவன் அவசரமாகக் கொண்டு வந்த சில எலக்ட்ரானிக் சென்சார்கள் இருந்தன.

நான்கு பேரும் காட்டுக்குள் நடக்கத் தொடங்கினர். ஜீவா முன்னால் வழிகாட்டிக் கொண்டு சென்றான். அவனது ராணுவப் பயிற்சி அவனுக்கு இந்த இருண்ட காட்டில் எப்படி நடப்பது என்பதைக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தது. தாரா அவனுக்குப் பின்னால் நடந்தாள். அவர்களுக்குப் பின்னால் தேவாவும் அஞ்சலியும்.

காட்டின் தரை மிகவும் வழுக்கியது. அஞ்சலி ஒரு கட்டத்தில் கால் சறுக்கிக் கீழே விழப் போனாள். தேவா சட்டென்று அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அஞ்சலியின் முகம் தேவாவின் நெஞ்சில் மோதியது. இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று உரசியது.

"பார்த்து நட அஞ்சலி... தரை ரொம்ப வழுக்குது," தேவாவின் குரல் மிகவும் மென்மையாக, ஆனால் ஒருவிதமான நடுக்கத்துடன் வெளிவந்தது.

அஞ்சலி நிமிர்ந்து அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். அந்த இருட்டிலும் அவனது கண்களில் இருந்த காதல் அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. "நீ என் கையைப் பிடிச்சுக்கோ தேவா. நான் விழ மாட்டேன்," என்றாள்.

தேவா அவளது வலது கையைத் தன் இடது கையால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். அந்த ஸ்பரிசம் இருவருக்குள்ளும் ஒரு பெரிய பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தியது. அதைத் தூரத்திலிருந்து கவனித்த தாரா, ஜீவாவின் கையைப் பிடித்துச் சுட்டிக்காட்டினாள். ஜீவா புன்னகையுடன் தலையசைத்தான்.

"அப்பா, அந்த குவாண்டம் சென்சாரை ஆன் பண்ணுங்க. விண்கல் ரொம்பப் பக்கத்துல தான் இருக்கணும்," என்றான் ஜீவா.

தேவா தன் பையிலிருந்த ஒரு சிறிய மீட்டரை ஆன் செய்தான். அதில் ஒரு நீல நிற ஒளி விட்டு விட்டு எரியத் தொடங்கியது. "சிக்னல் ஸ்ட்ராங்கா இருக்கு. இன்னும் ஒரு இருநூறு மீட்டர்ல ஒரு சின்னக் குன்று இருக்கு. அங்க தான் சிக்னல் பாயிண்ட் பண்ணுது."

அவர்கள் அந்தக் குன்றை நோக்கி ஏறத் தொடங்கினர். காட்டின் அமைதியை மீறி, திடீரென ஏதோ ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. அது மரங்கள் அசையும் சத்தம் அல்ல. ஒரு பெரிய வெற்றிடம் (Vacuum) காற்றை உறிஞ்சுவது போன்ற ஒரு சீறல் சத்தம்.

ஜீவா உடனடியாகத் தன் நடையை நிறுத்தினான். அவனது முகம் தீவிரமானது. "அப்பா... சென்சாரை ஆஃப் பண்ணுங்க!" என்று கிசுகிசுத்தான்.

"ஏன்? என்னாச்சு?" தேவா சென்சாரை அணைத்தான்.

"அவங்க வந்துட்டாங்க அப்பா... தி ஷேடோஸ் (The Shadows). அவங்களோட எனர்ஜி சிக்னேச்சர் இது. அவங்க நம்மளத் தேடி இந்தக் காட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சிட்டாங்க." தாராவின் குரல் பயத்தில் நடுங்கியது. அவள் உடனடியாக அஞ்சலியின் பின்னால் ஒடுங்கிக்கொண்டாள்.

தேவா தன் கையில் இருந்த டார்ச் லைட்டை அணைத்தான். இப்போது காடு முழுவதும் முழுமையான இருளில் மூழ்கியது.

"எல்லாரும் அமைதியா இருங்க. மூச்சுச் சத்தம் கூடக் கேட்கக் கூடாது," தேவா மிகத் தாழ்வான குரலில் சொன்னான். அவன் அஞ்சலியைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்து நின்றான்.

சில மீட்டர் தொலைவில், மரங்களுக்கு இடையே ஒரு இருண்ட நிழல் மிதந்து செல்வதை அவர்கள் பார்த்தார்கள். அதற்கு உருவமில்லை, ஆனால் அது செல்லும் இடங்களில் இருந்த மரங்களின் இலைகள் நொடியில் கருகிச் சாம்பலாகிக் கீழே உதிர்ந்தன. அந்த நிழல் மனிதர்களின் கொடூரமான ஆற்றல் அது.

"அவங்க அந்த விண்கல்லைத் தேடித் தான் வந்திருக்காங்க. லைட்-பிரேக்கர் ஆயுதத்தோட மூலப்பொருள் அங்க இருக்குனு அவங்களுக்கும் தெரிஞ்சிருக்கு," ஜீவா தேவாவின் காதில் கிசுகிசுத்தான்.

"நாம அவங்களுக்கு முன்னாடி அதை எடுத்தாகணும். வாங்க, வேகமாப் போலாம்," தேவா அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு, சத்தம் வராமல் அந்தக் குன்றின் மறுபக்கத்திற்குச் சென்றான்.

அந்தக் குன்றின் ஒரு சரிவில், ஒரு சிறிய பள்ளம் காணப்பட்டது. அந்தப் பள்ளத்தின் மையத்தில், ஒரு பெரிய மனிதனின் தலை அளவிலான ஒரு கல் இருந்தது. அது சாதாரணக் கல் அல்ல. அதிலிருந்து ஒரு மிக மெல்லிய, ஊதா நிற ஒளியும் (Purple glow), நீல நிறக் கதிர்வீச்சும் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

"இது தான் அது!" தேவா வியப்புடன் கூறினான். அவனது அறிவியல் மூளை அந்த விண்கல்லின் குவாண்டம் ஆற்றலைக் கண்டு சிலிர்த்தது. "இதோட அட்டாமிக் ஸ்ட்ரக்சர்  பூமியில இருக்கிற எந்தத் தனிமத்தோடையும் (Element) ஒத்துப்போகல. இது வேறொரு பரிமாணத்துல இருந்து வெடிச்சுச் சிதறி இங்க வந்து விழுந்திருக்கு."

தேவா தன் பையிலிருந்து சில சிறிய சுத்தியல்களையும், உளி போன்ற கருவிகளையும் எடுத்தான்.

"அப்பா, சீக்கிரம் பண்ணுங்க. அவங்க நெருங்கிட்டு இருக்காங்க. காத்து ரொம்பச் சில்லுனு ஆகுது பாருங்க," என்று தாரா நடுங்கிக்கொண்டே கூறினாள்.

நிழல் மனிதர்கள் நெருங்கும் போது, சுற்றியுள்ள வெப்பத்தை அவர்கள் உறிஞ்சிவிடுவார்கள். அதனால் அந்த இடமே பனிக்கட்டி போல் குளிர்ந்துபோகும். அஞ்சலி குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தாரா அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

தேவா தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தக் கல்லின் மையப் பகுதியை நோக்கி உளியை வைத்து அடித்தான். ஒரு பெரிய சத்தத்துடன் அந்தக் கல் இரண்டாகப் பிளந்தது. அதனுள்ளே ஒரு சிறிய, எலுமிச்சை அளவிலான ஒரு ஒளிரும் படிகம் (Glowing Crystal) இருந்தது. அது ஒரு இதயத்தைப் போலத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

"கிடைச்சிடுச்சு!" தேவா அந்தப் படிகத்தைத் தன் கையுறையுடன் பத்திரமாக எடுத்து, ஒரு ஈயப் பெட்டிக்குள் (Lead box) வைத்தான். "லைட்-பிரேக்கருக்கான பவர் சோர்ஸ் (Power source) இது தான்."

அவன் பெட்டியை மூடிய அடுத்த நொடி...

காட்டின் அந்தப் பகுதி முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான ஓலச்சத்தம் கேட்டது. அது மனிதர்களின் குரல் அல்ல. ஆயிரக்கணக்கான ஆன்மாக்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அலறுவது போன்ற ஒரு கொடூரமான சத்தம்.

அவர்கள் நின்றிருந்த பள்ளத்தைச் சுற்றி, சுமார் பத்து இருண்ட நிழல்கள் (Shadows) வட்டமாகத் தோன்றின. அவற்றுக்குக் கண்கள் இல்லை, ஆனால் அவற்றின் இருப்பு ஒரு பெரிய மரண பயத்தை அங்கு விதைத்தது.

"அவங்க நம்மளச் சூழ்ந்துட்டாங்க..." ஜீவா தன் கைகளை முஷ்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு முன்னால் வந்து நின்றான். ஒரு ராணுவ வீரனாக அவன் தன் தற்காப்பு நிலையை எடுத்தான்.

தேவா அஞ்சலியையும் தாராவையும் ஒரு பாறையின் இடுக்கில் பாதுகாப்பாக நிற்க வைத்தான். அவன் தன் கையில் அந்த ஈயப் பெட்டியைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஜீவாவுக்குப் பக்கத்தில் வந்து நின்றான்.

ஒரு பெரிய நிழல் ஜீவாவை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

"அண்ணா!" தாரா அலறினாள்.

தேவா நொடியும் தாமதிக்கவில்லை. அவன் தன் கையில் இருந்த அந்த ஈயப் பெட்டியைச் சற்றே திறந்தான். அந்தப் படிகத்தில் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்த வீரியமான குவாண்டம் ஒளி, அந்த இருண்ட காட்டில் ஒரு பெரிய ஃபிளாஷ் (Flash) போல் வெடித்தது.

ஒளியைக் கண்டவுடன், அந்த நிழல் ஒரு கணம் பின்வாங்கி, வலியால் அலறியது. அந்தப் படிகத்தின் ஆற்றல் அவற்றின் ஆன்டி-மேட்டர் (Anti-matter) உடலைச் சுட்டது.

"ஜீவா! ஓடு!" தேவா கத்தினான்.

அந்த ஒளி கொடுத்த அந்தச் சில விநாடி இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி, தேவா அஞ்சலியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மலையிலிருந்து கீழே ஓடத் தொடங்கினான். ஜீவா தாராவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்களுக்குப் பின்னால் ஓடினான்.

மரங்களுக்கு இடையிலும், புதர்களுக்கு இடையிலும் அவர்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினர். பின்னால் அந்த நிழல்கள் சீறிக்கொண்டு அவர்களைத் துரத்தி வந்தன. அந்தப் படிகத்தின் ஒளி அவர்களைக் கொஞ்ச நேரம் தடுத்தாலும், அது ஒரு முழுமையான ஆயுதம் அல்ல. அதை வைத்து 'லைட்-பிரேக்கரை' உருவாக்கினால் மட்டுமே அந்த நிழல்களை நிரந்தரமாக அழிக்க முடியும்.

"அஞ்சலி... விடாத... ஓடு!" தேவா அவளை ஊக்கப்படுத்திக்கொண்டே ஓடினான்.

காரை நிறுத்தியிருந்த இடத்தை அவர்கள் நெருங்கினர். தேவா காரின் சாவியை எடுத்து அன்லாக் (Unlock) செய்தான்.

"எல்லாரும் உள்ள ஏறுங்க!" என்று கத்திய தேவா, கடைசியாக காரில் ஏறி, வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து ஆக்ஸிலேட்டரை முழு பலத்தோடு மிதித்தான்.

கார் காட்டை விட்டு நெடுஞ்சாலையை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தது. பின்னால், காட்டின் விளிம்பில் அந்த நிழல்கள் திரண்டு வந்து நின்றன. அவற்றால் எல்லையைத் தாண்டி வர முடியவில்லை (ஏனென்றால் ஒளியின் வேகம் மற்றும் காரின் வேகம்).

காருக்குள் அனைவரும் மூச்சிரைக்க அமர்ந்திருந்தனர். அஞ்சலி தேவாவின் தோளில் சாய்ந்து வேகமாக மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஜீவாவும் தாராவும் பின்னால் ஒருவரையொருவர் கட்டிக்கொண்டு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர்.

தேவா ஸ்டியரிங்கை ஒரு கையால் பிடித்துக்கொண்டு, மற்றொரு கையால் அஞ்சலியின் தலையை வருடிக் கொடுத்தான். "நாம தப்பிச்சுட்டோம்... இப்போதைக்கு."

அவன் தன் மடியில் இருந்த அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தான். "இனிமேல் ஓடுறது நாங்க இல்ல. அவங்க தான். லைட்- பிரேக்கர் நாளைக்குக் காலையில ரெடி ஆகிடும். இந்த உலகத்துல... என் குடும்பத்துல ஒரு முடியைக் கூட அந்த நிழல்கள் தொட நான் விட மாட்டேன்."

தேவாவின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தீர்க்கம், ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தைக் காட்டியது. பதினெட்டு வயது தேவா, இப்போது பிரபஞ்சத்தையே காக்கப்போகும் ஒரு உண்மையான போர்வீரனாக  உருமாறியிருந்தான்.

நெடுஞ்சாலையின் மையத்தில் அந்தப் பழைய குவாலிஸ் கார் சீறிப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. காரின் டயர்கள் ஈரமான தார்ச் சாலையில் உரசும் சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டிருந்தது. தடா காட்டின் எல்லையைத் தாண்டி பல கிலோமீட்டர்கள் வந்துவிட்டார்கள். ஆபத்து இப்போதைக்கு விலகிவிட்டது என்ற நிம்மதியில், பின் இருக்கையில் தாராவும் ஜீவாவும் கண்களை மூடிச் சாய்ந்திருந்தார்கள்.

முன் இருக்கையில் அஞ்சலியின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் சீராகவில்லை. அவள் பயத்தில் தேவாவின் இடது கையைத் தன் இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தாள். தேவா ஒரு கையால் ஸ்டியரிங்கை பிடித்துக்கொண்டு காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனது மடியில் அந்த ஈயப் பெட்டி (Lead box) வைக்கப்பட்டிருந்தது.

தேவாவின் முகத்தில் எந்த நிம்மதியும் இல்லை. அவனது கண்கள் சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது மூளை ஒரு மாபெரும் கணிப்பொறியைப் போலத் தகவல்களை அலசி ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது.

'எங்கேயோ இடிக்குதே... ஏதோ தப்பா இருக்கே...'

தேவா தன் மடியில் இருந்த அந்தப் பெட்டியை லேசாகத் தொட்டுப் பார்த்தான். அந்தப் பெட்டி மிகக் குளிர்ந்திருந்தது. ஒரு விண்கல் (Meteorite) வளிமண்டலத்தைத் தாண்டிப் பூமியில் விழும்போது, அது மாபெரும் வெப்பத்தை வெளியிடும். அது குளிர்ந்து பல வருடங்கள் ஆகியிருந்தாலும், அதனுள் இருக்கும் குவாண்டம் படிகம் (Quantum Crystal) தன் கதிர்வீச்சின் காரணமாக ஒரு மிதமான வெப்பத்தை (Residual heat) வெளியிட்டபடியே தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தப் பெட்டி ஏன் இவ்வளவு ஈரமாக, குளிர்ந்த நிலையில் இருக்கிறது?

அதுமட்டுமில்லாமல், அந்த நிழல்கள் (The Shadows) அவர்களைத் துரத்தி வந்த விதம் தேவாவின் அறிவுக்குப் பல கேள்விகளை எழுப்பியது. அவை ஆற்றலை உறிஞ்சும் அரக்கர்கள் என்றால், ஏன் அவர்கள் காரை நோக்கிப் பாயவில்லை? காட்டின் எல்லையிலேயே அவை ஏன் தயங்கி நின்றன? அந்தப் படிகத்தின் ஒளியைக் கண்டு அவை விலகின என்றால், பல கோடி நிழல்கள் சேர்ந்து ஒரு பிரபஞ்சத்தையே அழிக்கும்போது, ஏன் ஒரு சிறிய படிகத்தின் ஒளி அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்?

தேவாவின் மூளைக்குள் எச்சரிக்கை மணி அடித்தது.

"தேவா... என்னாச்சு? ஏன் முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கு?" அஞ்சலி அவனது கையில் இருந்த இறுக்கத்தை உணர்ந்து கேட்டாள்.

தேவா அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. சட்டென்று காரின் பிரேக்கை முழு பலத்தோடு மிதித்தான்.

"க்ரீச்ச்ச்...!"

டயர்கள் சாலையில் உரசிப் பெரும் சத்தத்தை எழுப்ப, கார் ஒரு பக்கமாக இழுத்துக்கொண்டு போய் நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த மண் பாதையில் நின்றது.

பின்னிருக்கையில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த ஜீவாவும் தாராவும் தூக்கி வீசப்பட்டு, முன் சீட்டின் மீது மோதினர்.

"அப்பா! என்னாச்சு? நிழல்கள் வந்துடுச்சா?" ஜீவா பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

தேவா காரின் இன்ஜினை அணைக்கவில்லை. அவன் தன் மடியில் இருந்த பெட்டியை எடுத்து அஞ்சலியின் கையில் கொடுத்தான்.

"ஜீவா, நீயும் தாராவும் அம்மாகூடவே கார்ல இருங்க. கார் கதவை லாக் பண்ணிக்கோங்க. நான் திரும்பி வர்ற வரைக்கும் யாராவது கண்ணாடியைத் தட்டினா கூடத் திறக்கக் கூடாது. புரிஞ்சுதா?" தேவாவின் குரலில் ஒரு பெரிய கட்டளை இருந்தது.

"நீங்க... நீங்க எங்க தேவா போறீங்க?" அஞ்சலி பயத்துடன் அவனது சட்டையைப் பிடித்தாள்.

"நான் திரும்ப அந்தக் காட்டுக்குப் போகப் போறேன்."

"என்னது?!" மூவரும் ஒரே குரலில் கத்தினார்கள்.

"அப்பா, உங்களுக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா? நாம இப்பதான் அந்த மரணத்துல இருந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கோம். மறுபடியும் அங்க போனா அந்த நிழல்கள் நம்மளைச் சும்மா விடாது!" என்றான் ஜீவா.

தேவா தன் சீட் பெல்ட்டைக் கழற்றினான். அவனது கண்கள் இருளை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல் கூர்மையாக இருந்தன. "அவங்க அங்க இல்ல ஜீவா. எனக்கென்னவோ அவங்க நம்மளத் துரத்தலனு தோணுது. அவங்க நம்மள... ஏதோ ஒரு இடத்துக்கு விரட்டி விட்டிருக்காங்க. லைட்-பிரேக்கர் ஆயுதத்துக்கான அந்தப் படிகம்... அதுல ஏதோ ஒரு பெரிய பொய் இருக்கு. நான் அதைப் பார்த்தாகணும்."

தேவா காரை விட்டு இறங்கினான்.

"நானும் வர்றேன்!" ஜீவா உடனடியாகக் கதவைத் திறந்து கீழே குதித்தான். "உங்களை நான் தனியா அனுப்ப மாட்டேன் அப்பா."

தேவா அவனைத் தடுக்கவில்லை. "அஞ்சலி, நான் சொல்றதக் கேளு. நாங்க போயிட்டு உடனே வந்துடுவோம். தாராவைப் பார்த்துக்கோ," என்று கூறிவிட்டு, தேவா கையில் ஒரு பெரிய இரும்புக் கம்பியையும், டார்ச் லைட்டையும் எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் அந்த இருண்ட தடா காட்டை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான்.

மழை முற்றிலும் நின்றிருந்தது. ஆனால் காட்டின் உள்ளே பனிமூட்டம் அடர்த்தியாக இருந்தது. தேவாவும் ஜீவாவும் வேகமாக, ஆனால் சத்தம் வராமல் அந்தக் குன்றை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

ஜீவாவின் கைகளில் ஒரு ராணுவக் கத்தி இருந்தது. அவனது கண்கள் நாலாபுறமும் சுழன்று ஆபத்தைத் தேடின. "அப்பா, நிழல்களோட எனர்ஜி இங்க சுத்தமா இல்ல. ரொம்ப அமைதியா இருக்கு," என்று ஜீவா கிசுகிசுத்தான்.

"அதான் எனக்கும் சந்தேகமா இருக்கு ஜீவா. ஒரு பெரிய வேட்டை நடக்கும்போது, இரை தப்பிச்சுப் போனா வேட்டைக்காரன் அமைதியா இருக்க மாட்டான். ஆனா அந்த நிழல்கள் இவ்வளவு அமைதியா இருக்குறதுக்குப் பின்னாடி ஒரு பெரிய சூழ்ச்சி இருக்கு," தேவா சொல்லிக்கொண்டே அந்தப் பள்ளத்தை அடைந்தான்.

அவன் தன் கையில் இருந்த டார்ச் லைட்டை ஆன் செய்து, அந்த விண்கல் இருந்த இடத்தை அடித்தான்.

தேவா தான் உடைத்த அந்த விண்கல்லின் துண்டுகள் அங்கே சிதறிக் கிடந்தன. தேவா குனிந்து அந்தத் துண்டுகளில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்தான். அதைத் தன் விரல்களால் தடவிப் பார்த்தான்.

"இது கல் இல்ல," தேவா திகைப்புடன் சொன்னான்.

"பின்ன?"

தேவா தன் கையில் இருந்த இரும்புக் கம்பியால் அந்தப் பள்ளத்தின் தரையை ஓங்கி அடித்தான். "டங்... டங்..." என்று ஒரு உலோகம் (Metal) மோதும் சத்தம் கேட்டது.

ஜீவா ஆச்சரியத்துடன் தரையைப் பார்த்தான். "மண்ணுக்குக் கீழ ஏதோ மெட்டல் சவுண்ட் கேட்குது!"

"ஆமாம்," தேவா வெறித்தனமாக அந்தப் பள்ளத்தில் இருந்த மண்ணைத் தன் கைகளாலேயே தோண்டத் தொடங்கினான். அவனது நகங்களில் மண் ஏறி ரத்தம் கசிந்தாலும் அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. ஜீவாவும் அவனுடன் சேர்ந்து மண்ணைத் தோண்டினான்.

சுமார் ஒரு அடி ஆழம் தோண்டியதும், அவர்களின் கைகளில் ஏதோ ஒரு கடினமான பொருள் தட்டுப்பட்டது. டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தில் அதைப் பார்த்த ஜீவா அப்படியே உறைந்து போனான்.

அது ஒரு பெரிய, வட்ட வடிவிலான உலோகத் தட்டு (Metallic plate). அதில் பல சிறிய ஒயர்களும், மைக்ரோ-சிப்களும் (Micro-chips) இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் மையத்தில் ஒரு ஹாலோகிராபிக் ப்ரொஜெக்டர் (Holographic Projector) மற்றும் ஒரு எனர்ஜி கண்டெய்னர் (Energy Container) பொருத்தப்பட்டிருந்தது.

தேவா அந்த ப்ரொஜெக்டரின் கண்ணாடியை இரும்புக் கம்பியால் ஓங்கி அடித்தான். அது சில்லுச்சில்லாக உடைந்தது.

"என்னப்பா பண்றீங்க?"

"இது விண்கல் கிடையாது ஜீவா! இது ஒரு மாயத்திரை (Illusion). இந்த மெஷின் தான் ஹாலோகிராம் மூலமா இங்க ஒரு பெரிய விண்கல் இருக்கிற மாதிரியும், அதுக்குள்ள இருந்து கதிர்வீச்சு வர்ற மாதிரியும் ஒரு மாயையை உருவாக்கியிருக்கு. நாம எடுத்த அந்தப் படிகம்... அது குவாண்டம் படிகமே கிடையாது. அது இந்த மெஷின்ல இருந்து கழட்டப்பட்ட ஒரு சாதாரண சிந்தெடிக் பேட்டரி (Synthetic containment battery)!"

தேவா அந்த உடைந்த இயந்திரத்தின் பாகங்களை வெளியே எடுத்தான். அதில் இருந்த சில எழுத்துக்களைப் பார்த்து அவனது நெஞ்சில் இடி இறங்கியது.

அந்த உலோகத்தின் ஓரத்தில் மிகச் சிறிய எழுத்துக்களில், ஆங்கிலத்தில் "A.I.M.S - Advanced Inter-Dimensional Mechanics Syndicate - 2024" என்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

"ஜீவா... இதைப் பாரு," தேவா அந்த எழுத்துக்களைக் காட்டினான்.

ஜீவா அதைப் படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கினான். "ஏ.ஐ.எம்.எஸ் (A.I.M.S)? அப்படி ஒரு அமைப்பே எங்க உலகத்துல கிடையாது. அதுவும் 2024-ல அப்படி ஒரு டெக்னாலஜி பூமிக்கு வர சாத்தியமே இல்லையே!"

தேவா எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன. "சாத்தியம் இல்ல தான். ஆனா யாரோ ஒருத்தர்... இந்த 2024-ல இருக்கிற யாரோ ஒருத்தர், எதிர்காலத்துலயோ அல்லது வேறொரு பரிமாணத்துலயோ இருந்து இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு வந்திருக்காங்க. அந்தப் படிகம் ஒரு தூண்டில் (Bait). நாம அதை எடுக்கணும்னு அவங்க ஆசைப்பட்டிருக்காங்க."

"ஆனா எதுக்காக அப்பா?"

"ஏன்னா, அந்த டேட்டா கோர்... நீ எதிர்காலத்துல இருந்து கொண்டு வந்தியே, அந்த டேட்டா கோர்ல இருக்கிற தகவல் உண்மையானது கிடையாது. யாரோ அந்தத் தகவலை ஹேக் பண்ணி, லைட்-பிரேக்கர் ஆயுதத்துக்கு இந்த விண்கல் தான் பவர் சோர்ஸ்னு உன்னை நம்ப வச்சிருக்காங்க. நீ அதை எங்கிட்ட கொண்டு வந்து குடுப்ப, நான் அதைத் தேடி இங்க வருவேன்னு அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு."

தேவா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அந்த இருண்ட காடு இப்போது ஒரு மாபெரும் சதிவலையைப் போல அவனுக்குத் காட்சியளித்தது. "அந்த நிழல்கள்... அவங்க நம்மைக் கொல்ல வரல ஜீவா. அவங்க ஒரு செம்மறியாட்டு மந்தையை விரட்டுற நாய்களைப் போல, நம்மளைச் சரியா இந்தப் புள்ளிக்கு விரட்டி விட்டிருக்காங்க. நாம அந்தப் படிகத்தை எடுத்ததும் அவங்க விலகிட்டாங்க. ஏன்னா, அவங்க வேலை முடிஞ்சிடுச்சு.”

"தேவா!"

திடீரெனப் பின்னாலிருந்து அஞ்சலியின் குரல் கேட்டது. தேவா திரும்பிப் பார்த்தான். அஞ்சலியும் தாராவும் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

"அஞ்சலி! நான் உங்களை கார்லயே இருக்கச் சொன்னேனே!" தேவா கோபமாகக் கத்தினான்.

"எங்களால அங்க பயத்துல உக்காந்துருக்க முடியல தேவா. அதுவும் அந்த நிழல்கள் ஏதாச்சும் உங்களைத் தாக்கிருமோனு..." அஞ்சலி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே பள்ளத்தில் கிடந்த அந்த உலோக இயந்திரத்தைப் பார்த்தாள். "இது... இது என்ன தேவா?"

தேவா அவளது கையைப் பிடித்துப் பள்ளத்தின் அருகே அழைத்து வந்தான். "இங்க பாரு அஞ்சலி. நாம இவ்வளவு நேரம் ஒரு பெரிய சயின்ஸ் ஃபிக்ஷன் படத்துல வர்ற மாதிரி விண்கல், ஏலியன்ஸ்னு நினைச்சுட்டு இருந்தோம். ஆனா உண்மை அது கிடையாது. இது ஒரு செட்-அப் (Set-up)."

தாரா குழப்பத்துடன், "அப்பா, எனக்குப் புரியல. அப்போ அந்த நிழல்கள் நிஜம் இல்லையா? என் அம்மா சாகலையா?"

"நிழல்கள் நிஜம் தான் தாரா," தேவா தாராவின் தோளைப் பிடித்தான். "உன் அம்மா இறந்ததும் நிஜம் தான். ஆனா, அந்த நிழல்களை இயக்குறது யாருனு தெரியுமா? அவங்க வெறும் விலங்குகள் கிடையாது. அவங்களுக்குக் கட்டளையிடுற ஒரு மாஸ்டர்மைண்ட் (Mastermind) இருக்கான். அவன் இந்த உலகத்துல தான் இருக்கான். இந்த 2024-ல."

ஜீவா தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான். "இது எப்படி அப்பா சாத்தியம்? எங்க உலகத்துல அந்த நிழல்கள் திடீர்னு ஒரு போர்ட்டல் வழியாத் தான் உள்ள வந்துச்சு. அவங்களை யாரும் கண்ட்ரோல் பண்ணலையே!"

"அங்க தான் நீ ஏமாந்துருக்க ஜீவா. அந்த நிழல்கள் ஒரு பயோ-வெப்பன் (Bio-weapon). யாரோ ஒருத்தர் பல பரிமாணங்களை அழிக்க அந்த நிழல்களை ஒரு ஆயுதமாப் பயன்படுத்திட்டு இருக்காங்க. உன்னோட உலகத்துல இருக்கிற முப்பத்தெட்டு வயசு தேவா... அதாவது நான்... அந்தப் போர்ட்டலைக் கண்டுபிடிச்சப்போ, அந்த மாஸ்டர்மைண்டோட ரகசியமும் எனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணும். அதனால தான் அவர் என்னை அழிக்க நிழல்களை அனுப்பி இருக்கார்."

தேவா அந்த இயந்திரத்தின் உடைந்த பாகங்களை ஒரு சிறிய பையில் எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டான்.

"அப்போ, அந்த முப்பத்தெட்டு வயசு தேவா ஏன் என்கிட்ட இந்தத் தப்பான லொகேஷனைக் கொடுக்கணும்?" ஜீவா கேட்டான்.

தேவா ஒரு கணம் மௌ னமானான். அவனது மூளை ஒரு மிக மோசமான உண்மையை நோக்கிப் பயணித்தது. "ரெண்டு வாய்ப்புகள் இருக்கு ஜீவா. ஒன்னு... நீ கொண்டு வந்த அந்த டேட்டா கோரை யாரோ இடையில ஹேக் பண்ணித் தகவலை மாத்தியிருக்கலாம். அல்லது... எதிர்காலத்துல இருந்த நான், உன்னை நம்ப வைக்கக் கூடாதுனு நினைச்சுப் பொய்யான தகவலைக் கொடுத்திருக்கலாம்."

"அப்பா! என்ன சொல்றீங்க? நீங்க ஏன் எனக்குப் பொய் சொல்லணும்?"

"ஏன்னா ஜீவா... இந்த மாஸ்டர்மைண்ட் யார்னு எனக்குத் தெரியும்," தேவா அந்த இருட்டைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான். "அவர் உனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவரா இருக்கலாம். இல்லை, எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவரா இருக்கலாம். ஒருவேளை, அந்த மாஸ்டர்மைண்ட்... எதிர்காலத்துல இருக்கிற நானாகக் கூட இருக்கலாம்!"

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் அஞ்சலி அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கினாள். "தேவா! என்ன உளறுற? நீ எப்படி உலகத்தை அழிக்கிறவனா இருப்ப?"

"நான் சொல்லல அஞ்சலி. குவாண்டம் தியரி (Quantum Theory) சொல்லுது. பல பரிமாணங்கள்ல (Multiverse), பல விதமான தேவாக்கள் இருப்பாங்க. ஒரு தேவா உலகத்தைக் காப்பாத்துற சயின்டிஸ்ட்டா இருக்கலாம். இன்னொரு தேவா... அதே அறிவைப் பயன்படுத்தி உலகங்களை அழிக்கிற அரக்கனா (Dark variant) இருக்கலாம். அந்த அரக்கன் தான் இங்க விளையாடிட்டு இருக்கான். நாம அவனோட செஸ் போர்டுல (Chess board) வெறும் காய்கள் (Pawns). நாம இப்போ அவனோட ஒரு வலையில விழுந்துட்டோம்."

காட்டின் அந்தப் பகுதி சுடுகாடு போன்ற அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. தேவாவின் வார்த்தைகள் அவர்கள் மூவரின் மனதிலும் ஒரு பெரிய புயலைக் கிளப்பியிருந்தது.

தாரா அழத் தொடங்கினாள். "அப்பா... அப்போ இவ்வளவு நாள் நாங்க நம்பிட்டு இருந்ததெல்லாம் பொய்யா? நீங்க உலகத்தைக் காப்பாத்துற ஹீரோ இல்லையா?"

தேவா அவளருகில் சென்று அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தான். "அழாத தாரா. உன்னோட உலகத்துல இருந்த நான் உண்மையான சயின்டிஸ்ட் தான். அவனுக்குத் தன் குடும்பம் தான் எல்லாம். ஆனா அவனுக்கு எதிரா வேலை செய்றவன் சாதாரண ஆள் கிடையாது. அவன் நம்மளோட ஒவ்வொரு அசைவையும் முன்கூட்டியே கணிக்கிற ஒரு ஜீனியஸ். அதனால தான் இந்த விண்கல் டிராமா (Drama) நடந்திருக்கு."

அஞ்சலி தேவாவின் கையைப் பிடித்தாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. "ஆனா தேவா, அந்த ஃபேக் படிகத்தை நாம ஏன் எடுக்கணும்னு அவன் ஆசைப்படணும்? அதனால அவனுக்கு என்ன லாபம்?"

தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. அவனது மூளையில் ஒரு 'பல்ப்' எரியத் தொடங்கியது.

"அஞ்சலி... நீ கேட்ட கேள்வி தான் இப்போ ரொம்ப முக்கியம். அந்தப் படிகம் ஒரு தூண்டில்னு நான் சொன்னேன் இல்லையா? தூண்டில் எதுக்காகப் போடுவாங்க? மீனைப் பிடிச்சு வெளிய கொண்டு வர! நாம அந்தப் படிகத்தை எடுத்துட்டு காரில வச்சிருக்கோம். அந்தப் படிகம் ஒரு பவர் சோர்ஸ் கிடையாது. அது ஒரு டிராக்கர் (Tracker)! அல்லது ஒரு சிக்னல் எமிட்டர் (Signal Emitter)!"

தேவா இதைச் சொன்ன அடுத்த நொடி, ஜீவா "ஐயோ!" என்று கத்திக்கொண்டே காரை நிறுத்திய திசையை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான்.

"ஜீவா, நில்லு!" தேவா கத்தினான். ஆனால் ஜீவா நிற்கவில்லை. ஒரு போர்வீரனின் மூளை, ஆபத்து எங்கே இருக்கிறது என்பதை உடனடியாக உணர்ந்துவிட்டது.

அனைவரும் மீண்டும் காரை நோக்கி ஓடினர். தடா காட்டின் இருண்ட பாதையில், பாறைகளிலும் முட்களிலும் கால் பட்டு ரத்தம் வந்தாலும் அவர்கள் நிற்கவில்லை.

காரை நெருங்க நெருங்க, அவர்களுக்கு ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. கார் நின்றிருந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய நீல நிற ஒளி வட்டமாக மிதந்துகொண்டிருந்தது.

"அது ஒரு போர்ட்டல் (Portal)!" ஜீவா கத்தினான்.

அவர்கள் மூச்சிரைக்கக் காரின் அருகே வந்து நின்றார்கள். காரின் முன் கண்ணாடி உடைக்கப்பட்டிருந்தது. தேவா அஞ்சலியிடம் கொடுத்து விட்டுச் சென்ற அந்த ஈயப் பெட்டி காணவில்லை!

அங்கு நின்றிருந்த அந்த நீல நிறப் போர்ட்டலுக்கு முன்னால், ஒரு உருவம் நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்த உருவம் ஒரு கருப்பு நிற கோட் அணிந்திருந்தது. அதன் முகம் முழுமையாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த உருவத்தின் வலது கையில், அவர்கள் எடுத்து வந்த அந்த ஈயப் பெட்டி இருந்தது.

"யார் நீ?" தேவா கத்தினான்.

அந்த உருவம் மெல்லத் திரும்பியது. அந்த நீல நிற ஒளியில் அந்த உருவத்தின் முகம் லேசாகத் தெரிந்தது. அந்த முகத்தைப் பார்த்ததும், ஜீவாவும் தாராவும் ஒரே நேரத்தில், "சித்து!" என்று அலறினார்கள்.

ஆம். அது நடராஜன். தேவாவின் தம்பி நடராஜன். ஆனால் அவன் பதினாறு வயதுச் சிறுவன் அல்ல. ஜீவாவின் உலகத்தில் இறந்துபோனதாக நம்பப்பட்ட அதே முப்பத்தைந்து வயது ராணுவக் கமாண்டர் நடராஜன்! அவனது முகத்தில் ஒரு பெரிய தழும்பு இருந்தது. கண்களில் எவ்வித உணர்ச்சியும் இல்லை.

"நடராஜ்..." தேவாவுக்குப் பேச வார்த்தைகள் வரவில்லை.

பெரிய நடராஜன் தேவாவைப் பார்த்து ஒரு வக்கிரமான சிரிப்பைச் சிரித்தான். "ஹலோ அண்ணா. ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு உன்னைப் பார்க்குறதுல சந்தோஷம். ஆனா உனக்குக் கொஞ்சம் வயசு கம்மியா இருக்கு."

"நீ... நீ எப்படி உயிரோட இருக்க? நீ செத்துட்டனு ஜீவா சொன்னானே!"

"அவன் உலகத்துல நான் செத்துட்டேன் அண்ணா. ஆனா நான் வேறொரு உலகத்துல இருந்து வந்தவன். நீ குவாண்டம் டேட்டா கோரைத் திறந்ததும், அதோட சிக்னல் எனக்குக் கிடைச்சிடுச்சு. ஆனா உன்கிட்ட இருந்து அதை அப்படியே பிடுங்க முடியாது. அதனால தான் இந்த விண்கல் நாடகத்தை நடத்தினேன். நீ லேப்டாப்ல கனெக்ட் பண்ணி வச்சிருந்த அந்த டேட்டா கோரை, இப்போ நீங்க கார்ல விட்டுட்டுப் போன இந்த ட்ராக்கர் (படிகம்) மூலமா என் போர்ட்டலுக்கு டவுன்லோட் பண்ணிக்கிட்டேன்."

பெரிய நடராஜன் தன் கையில் இருந்த பெட்டியைக் காட்டினான். "உன்னோட முழு ஆராய்ச்சியும், லைட்-பிரேக்கரோட ரகசியமும் இப்போ என்கிட்ட. இந்த உலகத்தோட அழிவை இனி யாராலும் தடுக்க முடியாது."

அவன் அந்தப் போர்ட்டலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தான்.

"நில்லுடா முட்டாள்!" தேவா இரும்புக் கம்பியுடன் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

ஆனால் பெரிய நடராஜன் போர்ட்டலுக்குள் சென்ற மறுகணம், அந்த நீல நிற ஒளி ஒரு பெரிய வெடிப்புடன் மறைந்து போனது. தேவா காற்றில் மோதித் தரையில் விழுந்தான்.

அத்தியாயம் 40: புதிய இலக்கு, பெரிய யுத்தம்

மண் தரையில் விழுந்த தேவா எழுந்து நிற்கச் சிறிது நேரம் ஆனது. அவனது கைகளில் ரத்தம் வழிந்தது. ஜீவா ஓடி வந்து அவனைத் தூக்கி நிறுத்தினான்.

அஞ்சலியும் தாராவும் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் உறைந்து நின்றார்கள். சில மணி நேரங்களுக்கு முன் வீட்டில் பேனா கேட்டுச் சண்டை போட்ட ஒரு பதினாறு வயதுச் சிறுவன், இப்போது வேறொரு பரிமாணத்தில் இருந்து முப்பத்தைந்து வயது அரக்கனாக வந்து, ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் அழிக்கப் போகிறான் என்ற நிஜம் அவர்களுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

"அப்பா... சித்து எப்படி... அவர் எப்படி ஒரு துரோகியா மாற முடியும்?" ஜீவாவின் குரல் உடைந்தது. தன் சித்தப்பா ஒரு ஹீரோ என்று நினைத்து அவனுக்காகவே ராணுவத்தில் சேர்ந்தவன் ஜீவா.

தேவா காரின் உடைந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தான். அவனது முகம் இப்போது கோபத்தின் உச்சிக்குச் சென்றிருந்தது. அவன் தன் கையில் இருந்த இரும்புக் கம்பியைக் காரின் பானட் (Bonnet) மீது ஓங்கி அடித்தான்.

"அவன் என் தம்பி நடராஜ் கிடையாது ஜீவா! அவன் வேறொரு பரிமாணத்தோட தப்பான விளைவு (Corrupted variant). அவனுக்குத் தேவை அதிகாரமும், அழிவும் தான்."

தேவா அஞ்சலியைப் பார்த்தான். அவள் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தேவா அவளருகில் சென்று அவளது இரு தோள்களையும் பிடித்துக்கொண்டான்.

"அஞ்சலி... நாம இதுவரைக்கும் பார்த்தது வெறும் ட்ரைலர் தான். அந்த நிழல்கள் இனிமேல் நம்மளைத் தேடி வராது. ஏன்னா அவங்களோட மாஸ்டருக்குக் கிடைக்க வேண்டியது கிடைச்சிடுச்சு. இப்போ நாம தான் அவங்களைத் தேடிப் போகப் போறோம்."

"நாமளா? தேவா, நீ என்ன சொல்ற? நாம சாதாரண மனுஷங்க. அவன் வேற பரிமாணத்துல இருந்து வந்து ஆப்பரேட் பண்றான். அவனை நாம எப்படித் தடுக்குறது?" அஞ்சலி கண்ணீருடன் கேட்டாள்.

தேவாவின் உதடுகளில் ஒரு பயங்கரமான, ஆனால் உறுதியான சிரிப்பு அரும்பியது.

"அவன் ஒரு தப்பு பண்ணிட்டான் அஞ்சலி. அவன் குவாண்டம் டேட்டா கோரை டவுன்லோட் பண்ணிட்டான்னு நினைச்சிட்டு இருக்கான். ஆனா, அந்த டேட்டா கோர்ல இருக்கிற ஏ.ஐ (AI) சிஸ்டம், என்னோட மூளை அலைகளோட (Brain waves) லிங்க் ஆகிடுச்சுனு அவனுக்குத் தெரியாது. அவன் எங்க இருந்தாலும், அவனோட போர்ட்டல் நெட்வொர்க்கை (Portal Network) என்னால இங்க இருந்து ஹேக் பண்ண முடியும்."

ஜீவாவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. "நிஜமாவா அப்பா?"

"ஆமாம். நான் பதினெட்டு வயசுப் பையன் தான். ஆனா என் மூளைக்குள்ள இப்போ உன்னோட உலகத்துல இருந்த அந்த முப்பத்தெட்டு வயசு மாபெரும் சயின்டிஸ்ட்டோட ஒட்டுமொத்த அறிவும் வந்திடுச்சு."

தேவா காரின் டிக்கியைத் திறந்து, அந்த ஹாலோகிராம் இயந்திரத்தின் உடைந்த பாகங்களை உள்ளே போட்டான்.

"இந்த மெஷினை வச்சு நான் ஒரு ரிவர்ஸ்-போர்ட்டல் (Reverse Portal) உருவாக்கப் போறேன். அவன் இந்த உலகத்தை அழிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, நாம அவனோட உலகத்துக்குள்ள நுழைஞ்சு அந்த லைட்-பிரேக்கரை உருவாக்கி, மொத்த நிழல்களையும் அவனையும் அழிக்கப் போறோம்."

தேவா திரும்பித் தன் குழந்தைகளையும், மனைவியையும் பார்த்தான்.

"இவ்வளவு நாள் நான் ஒரு கோழையா, யாரிடமும் பேசாத ஒரு தனிமை விரும்பியா இருந்திருக்கலாம். அதுக்கெல்லாம் காரணம், நான் எனக்கான யுத்தம் எதுனு தெரியாம இருந்தது தான். ஆனா இப்போ என் குடும்பத்து மேலயே ஒருத்தன் கை வச்சிட்டான். அது என் தம்பியோட முகத்துல வந்தாலும் சரி, கடவுளோட முகத்துல வந்தாலும் சரி. நான் விட மாட்டேன்."

அஞ்சலி தேவாவின் அந்த ஆவேசத்தைப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் இருந்த பயம் அனைத்தும் பறந்துபோனது. அவளது மனதிற்குள் இப்போது தன் கணவன் (எதிர்காலக் கணவன்) மீதான ஒரு மாபெரும் மரியாதையும், விவரிக்க முடியாத காதலும் பொங்கி வழிந்தது. அவள் தேவாவின் கையை இறுகப் பற்றினாள்.

"நான் உன் கூட வர்றேன் தேவா. எந்த உலகத்துக்குப் போனாலும், நான் உன்னைப் பிரிய மாட்டேன்."

தாரா ஜீவாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கண்ணீர் மல்கச் சிரித்தாள். "நம்ம அப்பா திரும்பி வந்துட்டார் அண்ணா. நாம இனிமேல் பயப்படத் தேவையில்லை."

தேவா காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். உடைந்த கண்ணாடியின் வழியாகக் குளிர்ந்த காற்று உள்ளே வீசியது. ஆனால் காருக்குள் இருந்த அந்த நான்கு பேரின் இதயங்களிலும் ஒரு பெரும் நெருப்பு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

பிரபஞ்சத்தின் மிகப் பெரிய யுத்தம் இப்போது தான் உண்மையாகத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த யுத்தத்தை வழிநடத்தப் போவது எந்தப் பெரிய ராணுவமும் அல்ல; அன்பால் இணைக்கப்பட்ட, காலத்தால் பிரிக்க முடியாத ஒரு சாதாரணச் சிறு குடும்பம்.

கார் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்னையை நோக்கிப் பறந்தது.

 

பெரிய நடராஜன் அந்த நீல நிறப் போர்ட்டலுக்குள் சென்று மறைந்த அடுத்த நொடி, அந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய வெற்றிடமும், காதை அடைக்கும் நிசப்தமும் உருவானது. உடைந்த கார் கண்ணாடியின் சில்லுகள் தரையில் சிதறிக் கிடந்தன. காற்றில் ஒருவிதமான கருகிய வாடை வீசியது.

ஜீவாவும் தாராவும் இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை. தங்கள் சித்தப்பா நடராஜன் ஒரு துரோகியாக, உலகத்தை அழிக்கும் அரக்கனாக மாறிவிட்டான் என்பதை அவர்களால் நம்பவே முடியவில்லை. அஞ்சலி பயத்தில் நடுங்கியபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

தேவா மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கைகளில் ரத்தம் உறைந்திருந்தது. அவனது மூளை ஒரு மாபெரும் அதிர்வைச் சந்தித்து ஓய்ந்திருந்தது. அவன் பார்வையைத் தரையில் ஓடவிட்டான். பெரிய நடராஜன் நின்றிருந்த அந்த இடத்தில், அந்தப் போர்ட்டல் மூடியதன் விளைவாக ஏற்பட்ட எரிந்த தடயங்கள் தெரிந்தன.

அந்த எரிந்த கரியின் மத்தியில், ஒரு சிறிய, பாதி எரிந்த காகிதம் காற்றில் லேசாக அசைந்தது. அது காகிதம் இல்லை, ஒரு மெல்லிய உலோகத் தாள். ஆனால் அதில் எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. போர்ட்டலின் ஈர்ப்பு விசையில் அது பெரிய நடராஜனின் கோட்டிலிருந்து கீழே விழுந்திருக்க வேண்டும்.

தேவா மெதுவாக நடந்து சென்று, அந்த உலோகத் தாளைக் குனிந்து எடுத்தான். அதிலிருந்த எழுத்துக்களை அந்த இருட்டிலும் அவன் கூர்ந்து கவனித்தான். அது ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதை. ஒரு 'ஃப்ரீ வெர்ஸ்' (Free Verse).

"In the graveyard of stars, I build a throne of shadows, For the light that betrayed me, shall bleed into the void. No gods to forgive, no time to rewind, I am the architect of the endless night."

(நட்சத்திரங்களின் சுடுகாட்டில், நிழல்களால் எனக்கொரு சிம்மாசனம் செய்கிறேன், என்னைக் காட்டிக்கொடுத்த அந்த ஒளியின் ரத்தம், பெருவெளியில் சிந்தட்டும். மன்னிக்க எந்தக் கடவுளும் இல்லை, பின்னோக்கிச் செல்ல காலமும் இல்லை, இந்த முடிவற்ற இரவை உருவாக்கியவன் நான் தான்.)

அந்த வரிகளைப் படித்த தேவாவின் மூளைக்குள் ஒரு பெரிய அணுகுண்டு வெடித்தது. அவனது கைகள் பயங்கரமாக நடுங்கத் தொடங்கின. அவனது இதயத்துடிப்பு நிமிடத்திற்கு நூற்று ஐம்பதைத் தாண்டிச் சென்றது. அவனது நெற்றி முழுவதும் வியர்வை கொட்டியது.

இந்த வரிகள்... இந்த வார்த்தை அமைப்புகள்... அந்த வாக்கியங்களில் இருக்கும் இருண்ட கோபம்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக 'தனிமையின் சிம்மாசனம்' என்ற அந்த உருவகம்... இது யாருடைய எழுத்து என்பது தேவாவுக்கு மிகத் துல்லியமாகத் தெரிந்தது.

இது நடராஜனின் எழுத்து அல்ல. நடராஜனுக்குக் கவிதைக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. அவன் ஒரு சாதாரணமான, விளையாட்டை மட்டுமே விரும்பும் பையன். இந்த வரிகளை, இந்தக் கவிதையை இந்த உலகத்தில், இல்லை இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எழுதக்கூடிய ஒரே ஒரு ஆள்...

தேவா தான்!

தேவாவின் கண்கள் நிலைகுத்திப் போயின. அவனது மூளை மிக வேகமாக உண்மைகளை இணைக்கத் தொடங்கியது.

'நடராஜ் ஒரு சயின்டிஸ்ட் கிடையாது... அவனுக்குக் குவாண்டம் பிசிக்ஸ் பத்தியோ, போர்ட்டல் பத்தியோ எந்த அறிவும் கிடையாது. அவன் ஒரு போர்வீரன் மட்டும் தான். அப்போ... அவனை இங்க அனுப்புனது யாரு? இந்த நிழல்களை உருவாக்குன மாஸ்டர்மைண்ட் யாரு?'

விடை தேவாவின் கண் முன்னால் அந்த உலோகத் தாளில் ரத்தச் சிவப்பில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

'நானா? இன்னொரு உலகத்துல இருக்கிற நான் தானா இந்த ஒட்டுமொத்த அழிவுக்கும் காரணம்? வேறொரு பரிமாணத்துல இருக்கிற தேவா தான், தன் சொந்தத் தம்பியையே மூளைச்சலவை செஞ்சு, ஒரு கைப்பாவையா மாத்தி இங்க அனுப்பி வச்சிருக்கானா?'

இந்த உண்மை தேவாவை அப்படியே தரையில் சரியச் செய்தது. அவனது உலகமே இருண்டு போவது போல் இருந்தது. தான் ஒரு மாபெரும் ஹீரோ, உலகத்தைக் காப்பாற்றப் போகிறோம் என்று நினைத்த அவனது கர்வம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. உலகத்தை அழிக்கும் அந்த அரக்கன், வேறெங்கேயோ இல்லை, அவனது சொந்த முகத்தைக் கொண்ட, அவனது சொந்த மரபணுவைக் கொண்ட இன்னொரு தேவா தான் என்ற உண்மையை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

"அப்பா! அப்பா!"

ஜீவாவின் கைகள் தேவாவின் தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கின.

"தேவா! என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் இப்படிப் பேயறைஞ்ச மாதிரி நிக்கிற?" அஞ்சலி ஓடி வந்து தேவாவின் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தினாள். அவளது கண்களில் பயம் அப்பியிருந்தது.

தேவா சட்டென்று சுயநினைவுக்கு வந்தான். அவனது பார்வை அஞ்சலியின் மீது விழுந்தது. அந்த நொடியில், அவன் ஒரு மாபெரும் முடிவை எடுத்தான். இந்த உண்மையை... தான் தான் அந்த மாஸ்டர்மைண்ட் என்ற இந்த பயங்கரமான

உண்மையை இவர்களிடம் இப்போது சொல்லக் கூடாது. சொன்னால், அது அவர்களை முழுமையாக உடைத்துவிடும். ஜீவாவின் கோபம் என்ன செய்யும் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அஞ்சலி தன்னைப் பார்த்துப் பயப்படுவாள்.

தேவா அவசரமாக அந்த உலோகத் தாளைத் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் சுருட்டி மறைத்தான்.

"ஒ... ஒன்னும் இல்ல," தேவா திக்கித் திணறிக் கூறினான். அவன் தன் குரலைச் சரிசெய்துகொண்டான். "அந்தப் போர்ட்டலோட அதிர்வலை என்னைக் கொஞ்சம் தலைசுத்த வச்சிடுச்சு. வேறொன்னும் இல்ல."

"ஆனா நீங்க எதையோ கீழ இருந்து எடுத்தீங்களே அப்பா?" என்று தாரா சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

"அது... அது ஒன்னும் இல்ல தாரா. இந்த மெஷினோட ஒரு சின்ன வயர். அவ்வளவு தான்," தேவா பொய் சொன்னான். தன் வாழ்க்கையில் அவன் தன் குடும்பத்திடம் சொல்லும் முதல் பெரிய பொய் அது தான்.

தேவா ஆழமாக மூச்சு இழுத்து விட்டான். "நாம இப்போ இங்க நிக்கக் கூடாது. அவன் போயிட்டான். இனிமேல் அந்த நிழல்கள் இங்க வராது. ஆனா நாம பத்திரமா வீட்டுக்குப் போய் ஆகணும். வா... எல்லாரும் வண்டில ஏறுங்க. லெட்ஸ் கோ பேக் டு ஹோம்."

தேவாவின் குரலில் இருந்த அந்த இறுக்கம், மற்றவர்களை மேற்கொண்டு எந்தக் கேள்வியும் கேட்க விடாமல் தடுத்தது. அவர்கள் அமைதியாகச் சென்று காரில் ஏறினார்கள்.

கார் மீண்டும் நெடுஞ்சாலையைத் தொட்டது. உடைந்த முன் கண்ணாடியின் வழியாகக் குளிர்ந்த காற்று ஊசியாகக் குத்தியது. தேவா காரின் வேகத்தைக் குறைத்து, மிகவும் நிதானமாக ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

இரவு மணி ஒன்றைத் தாண்டியிருந்தது. நடந்த தொடர் அதிர்ச்சிகள், ஓட்டம், மரண பயம் எல்லாம் சேர்ந்து மற்ற மூவரின் உடலையும் மனதையும் முழுமையாகச் சோர்வடையச் செய்திருந்தன.

காரின் பின் இருக்கையில் ஜீவாவும் தாராவும் ஒருவரையொருவர் சாய்ந்தபடி ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்கள். ஜீவாவின் முகம் தூக்கத்திலும் லேசாகச் சுருங்கியிருந்தது. தன் சித்தப்பாவே துரோகியாக வந்ததை அவனது ஆழ்மனம் இன்னும் அசைபோட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

முன் இருக்கையில், அஞ்சலி தேவாவின் தோளில் சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது வலது கை தேவாவின் சட்டையை லேசாகப் பிடித்திருந்தது. ஒரு சின்னக் குழந்தை தன் தாயைப் பிடித்துக்கொண்டு தூங்குவது போன்ற ஒரு பிடிமானம் அது.

தேவா மட்டும் தூங்கவில்லை. அவனால் தூங்க முடியாது. அவனது கண்கள் சாலையை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தன. ஆனால் அவனது மனம் இந்த உலகத்தில் இல்லை. அது பல கோடிப் பரிமாணங்களைத் தாண்டி, அந்த இன்னொரு தேவாவைப் பற்றிக் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது.

'எந்த உலகத்துல இருந்து வந்திருப்பான் அவன்? ஏன் இப்படி ஒரு அரக்கனா மாறினான்?'

தேவா தன் உளவியல்  அறிவை வைத்துத் தன்னைத்தானே அலசி ஆராயத் தொடங்கினான். தான் ஒரு கோழை. சுயநலவாதி. யாரிடமும் அதிகமாகப் பேசாதவன். தன் குடும்பத்தின் வறுமை, தன்னுடைய தனிமை, தனக்குள் இருக்கும் கோபம் என எல்லாவற்றையும் அவன் தன் கவிதைகளில் தான் கொட்டித் தீர்ப்பான். அவனுக்கு உலகத்தின் மீது எப்போதுமே ஒருவிதமான அதிருப்தியும், வெறுப்பும் உண்டு.

ஆனால், அதற்காகப் பல பரிமாணங்களை அழிக்கும் அளவுக்கு அவன் மோசமானவனா? இல்லை. அவனுக்குள் ஒரு பெரிய தடுப்புச் சுவர் இருக்கிறது. அந்தச் சுவர் தான் அவனது குடும்பம். அவனது தம்பி நடராஜன், அவனது அப்பா, அம்மா. அதையெல்லாம் தாண்டி, எதிர்காலத்தில் அவனுக்குக் கிடைக்கப் போகும் அஞ்சலியின் காதல்.

தேவா காரின் ரியர்-வியூ மிரரில் (Rear-view mirror) அஞ்சலியின் உறங்கும் முகத்தைப் பார்த்தான்.

'ஒருவேளை... அந்த உலகத்துல... அஞ்சலி அவனுக்குக் கிடைக்கலையோ?'

இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் தேவாவின் உடல் லேசாக நடுங்கியது. ஒரு மனிதனை அரக்கனாக மாற்றுவது எது? அவன் அதிகமாக நேசித்த ஒன்றை, உலகமே சேர்ந்து அவனிடமிருந்து ஈவு இரக்கமில்லாமல் பறித்துக்கொண்டால், அவனுக்குள் இருக்கும் அந்த நல்லவன் செத்துப்போவான். ஒருவேளை அந்த மாற்றுப் பரிமாணத்தில் (Alternate Dimension), அஞ்சலிக்கு ஏதாவது கொடூரமான மரணம் நிகழ்ந்திருக்கலாமா? அல்லது தேவாவின் மொத்தக் குடும்பமும் அநியாயமாக அழிக்கப்பட்டிருக்கலாமா?

அப்படி ஒரு இழப்பு ஏற்பட்டால், தேவாவைப் போல ஒரு அதிபுத்திசாலி என்ன செய்வான்?

'நான் அழ மாட்டேன்...' தேவா தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். 'நான் கடவுளைப் பழி சொல்ல மாட்டேன். நான் என் மூளையைப் பயன்படுத்துவேன். என்னை அழ வச்ச இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையே நான் எரிச்சுச் சாம்பலாக்குவேன்.'

தேவாவுக்கு இப்போது புரிந்தது. அந்த 'டார்க் தேவா' (Dark Deva) சாதாரண எதிரி அல்ல. அவன் காயப்பட்ட ஒரு மிருகம். அவனிடம் எந்தக் கருணையும் இருக்காது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நடராஜனை அவன் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தான்? தன் சொந்தத் தம்பியையே ஏன் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்?

ஏனென்றால், நடராஜன் ஒரு போர்வீரன். நடராஜனின் விசுவாசத்தை அந்த அரக்க தேவா தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான். தன் சொந்தத் தம்பியையே மூளைச்சலவை செய்து, எந்தவிதக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் மற்ற உலகங்களை அழிக்க அனுப்புகிறான் என்றால், அந்த டார்க் தேவா மனிதத் தன்மையின் எல்லைகளைத் தாண்டி வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான் என்று அர்த்தம்.

தேவா பெருமூச்சு விட்டான். ஒரு பெரிய சுமை அவனது நெஞ்சை அழுத்தியது.

ஜீவா தன் உலகத்தில் 'மாஸ்டர்மைண்ட்' யார் என்று தெரியாமல் போராடிக்கொண்டிருந்தான். இப்போது தேவாவுக்குத் தெரியும். நாளைக்கு ஜீவாவிடம், "உன் குடும்பத்தை அழிச்சது, உன்னோட சித்தப்பாவை உனக்கு எதிரா திருப்பினது வேற யாரும் இல்லடா, இன்னொரு உலகத்துல இருக்கிற நான் தான்!" என்று எப்படிச் சொல்வான்?

ஒரு பதினெட்டு வயதுப் பையனுக்கு இந்த மன அழுத்தம் ரொம்பவே அதிகம். ஆனால், வேறு வழியில்லை. இந்த விளையாட்டில் அவன் இறங்கிவிட்டான்.

கார் சென்னையின் எல்லையைத் தொடும்போது அதிகாலை 4 மணி ஆகியிருந்தது. சாலைகளில் லேசான பனி மூட்டம் பரவியிருந்தது. கடைகளின் விளக்குகள் இன்னும் அணைக்கப்படவில்லை. ஒரு சில டீக்கடைகளில் மட்டும் கூட்டம் தெரியத் தொடங்கியிருந்தது.

தேவா வண்டியை ஒரு பெரிய மரத்தடியில் நிறுத்தினான். அவனுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் தேவைப்பட்டது.

கார் நின்றதும் அஞ்சலி லேசாக விழித்தாள். "தேவா... வந்துட்டோமா?" என்று உறக்கக் கலக்கத்தில் கேட்டாள்.

"இல்ல அஞ்சலி, இன்னும் கொஞ்ச தூரம் இருக்கு. நீ தூங்கு," என்று மென்மையாகக் கூறினான் தேவா.

"உனக்குத் தூக்கம் வரலையா தேவா? ரொம்பக் களைப்பா இருப்பியே..."

"எனக்குத் தூக்கம் வராது அஞ்சலி. நீ தூங்கு," என்று கூறிவிட்டுத் தேவா மெல்லக் காரை விட்டு இறங்கினான்.

வெளியே வந்த தேவா, மரத்தடியில் இருந்த ஒரு சின்னக் குழாயில் முகத்தைக் கழுவினான். குளிர்ந்த நீர் அவனது முகத்தில் பட்டதும் அவனது மூளை கொஞ்சம் ஆசுவாசமானது. அவன் காரின் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அந்தக் கண்ணாடியில் தெரிந்த முகம் ஒரு சாதாரணக் கல்லூரி மாணவனின் முகம் தான். ஆனால், தேவாவுக்கு அந்த முகத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் அந்தப் பேயைப் பார்க்க முடிந்தது.

"நான் ஒரு கோழை..." தேவா தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான். "எனக்கு யார்ட்டயும் சண்டைக்குப் போகப் பிடிக்காது. ஏன்னா, நான் சண்டைக்குப் போனா... என்னோட கோபம் எந்த எல்லைக்குப் போகும்னு எனக்கே தெரியும்."

அவனது சிறுவயது நினைவுகள் அவனுக்குள் அலைமோதின. 

அன்று தேவா அழுதிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவன் அழவில்லை. அவன் அமைதியாக இருந்தான். ஆனால், இரண்டு நாட்கள் கழித்து, அந்தத் தலைமை ஆசிரியரின் கார், பள்ளியின் பார்க்கிங் ஏரியாவில் மர்மமான முறையில் தீப்பிடித்து எரிந்தது. எப்படி எரிந்தது, யார் அதைக் கொளுத்தியது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. போலீஸ் வரை கேஸ் போனது. ஆனால் எந்தத் தடயமும் இல்லை.

அந்தக் காரைக் கொளுத்தியது தேவா தான். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே, ஒரு சின்ன எலக்ட்ரானிக் சர்க்யூட்டை (Circuit) வைத்து, பெட்ரோல் டேங்கில் தீப்பொறி உருவாக்கும்படி செய்து அவன் அந்தக் காரை அழித்தான். எந்தச் சலனமும் இல்லாமல், மறுநாள் பள்ளியில் வந்து முதல் பெஞ்சில் அமர்ந்து படித்தான்.

அது தான் தேவா. அவனது கோபம் சத்தமாக இருக்காது. அது அமைதியாக, மிகத் துல்லியமாக, ஒரு மாபெரும் அழிவைக் கொண்டு வரும். அவன் அதைச் செய்தது அவன் குடும்பத்திற்காக.

'என் குடும்பத்துக்காக நான் என்ன வேணாலும் பண்ணுவேன். ஆனா, அந்த இன்னொரு உலகத்துல... என் குடும்பத்தை யாரோ அழிச்சிட்டாங்க. அதனால தான் அந்த தேவா ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையே அழிக்கத் துணிஞ்சிட்டான்,' தேவாவுக்கு இப்போது அந்த டார்க் தேவாவின் சைக்காலஜி (Psychology) முழுமையாகப் புரிந்தது.

அவன் கண்ணாடியைப் பார்த்துக் கேட்டான், "அப்போ... என்னால அவனை ஜெயிக்க முடியுமா? அவன் என்னை விட புத்திசாலியா இருப்பானே? அவனுக்கு என்னை விட அதிக அனுபவம் இருக்குமே?"

கண்ணாடியில் இருந்த அவனது பிம்பம் அவனுக்குப் பதில் சொல்வது போல் தோன்றியது: 'அவன் உன்னை விடப் புத்திசாலி தான். ஆனா, அவன்கிட்ட இப்போ நீ வச்சிருக்கிற ஒரு விஷயம் இல்ல. அவன்கிட்ட இழக்குறதுக்கு எதுவும் இல்ல. அதனால அவன் கண்மூடித்தனமா அழிக்கிறான். ஆனா உன்கிட்ட... காப்பாத்துறதுக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கு. அந்த அன்போட சக்தி, அவனோட கோபத்தை விடப் பெருசு.'

தேவா ஆழமாக மூச்சு இழுத்து விட்டான். அவன் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த உலோகத் தாளை எடுத்தான். அந்தக் கவிதையை மீண்டும் ஒருமுறை படித்தான்.

"I am the architect of the endless night."

தேவா அதைப் படித்துவிட்டு ஒரு அலட்சியமான சிரிப்பைச் சிரித்தான். "நீ முடிவற்ற இரவை உருவாக்குறவன் (Architect of endless night) அப்படின்னா... நான் அந்த இரவைக் கிழிச்சுட்டு வர்ற சூரியன்டா. நீ நானாவே இருந்தாலும் சரி, உன்னை நான் விட மாட்டேன்."

அவன் அந்த உலோகத் தாளை சுருட்டி, குழாயில் வந்த தண்ணீரில் நனைத்து, அங்கிருந்த ஒரு குப்பைத் தொட்டியில் வீசினான். அவனது மனக் குழப்பங்கள் அனைத்தும் நீங்கிவிட்டன. இலக்கு இப்போது மிகத் தெளிவு.

தேவா காரை நோக்கி நடந்தான்.

தேவா காரின் கதவைத் திறந்து உள்ளே ஏறியபோது, அஞ்சலி மீண்டும் அவனது தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள். அவளது முகம் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.

தேவா காரின் விளக்கை ஆன் செய்து, அந்த வெளிச்சத்தில் அவர்களைப் பார்த்தான்.

பின் சீட்டில் ஜீவா, ஒரு மாபெரும் ராணுவ வீரன், ஒரு சின்னப் பையனைப் போலத் தன் தங்கையின் மீது சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். தாரா, தன் உலகத்தை இழந்து அனாதையாக வந்தவள், இப்போது அண்ணனின் அரவணைப்பில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

தேவாவின் கண்கள் பனித்தன.

'எந்த உலகத்துல நான் அரக்கனா இருந்தாலும் சரி... இந்த உலகத்துல நான் உங்களுக்கான பாதுகாவலன். உங்களைத் தொடணும்னா... அவன் என்னை மீறித் தான் வரணும்.'

தேவா காரை மெல்லக் கிளப்பினான். சென்னையின் அதிகாலைக் காற்று அவர்களின் முகங்களில் வீசியது.

காலை 5:30 மணிக்குக் கார் தேவாவின் வீட்டை அடைந்தது.

"அஞ்சலி... ஜீவா... எழுந்திருங்க, வீடு வந்திடுச்சு," தேவா மெதுவாக அவர்களை எழுப்பினான்.

ஜீவா திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கை தானாகவே இடுப்பில் இருந்த கத்தியைத் தேடியது. "என்னாச்சு? வந்துட்டாங்களா?"

"இல்ல ஜீவா, வீடு வந்திடுச்சு. ரிலாக்ஸ்," என்றான் தேவா.

.

அவர்களைப் பார்த்ததும் அம்மா ஓடி வந்தார். "தேவா! எங்கடா போனீங்க இவ்ளோ நேரம்? என் உசுரே போயிடுச்சுடா. ராத்திரி முழுக்க நான் சாமிய வேண்டிட்டு உக்காந்துருக்கேன்."

தேவா தன் அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டான். "ஒன்னும் இல்லம்மா. ஒரு சின்ன வேலை. முடிச்சிட்டு வந்துட்டோம். இனிமேல் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல."

அப்பா அஞ்சலியைப் பார்த்தார். அவளது முகம் மிகவும் சோர்வாக இருந்தது. "அம்மா, நீ ரொம்பக் களைப்பா இருக்க. உள்ள போய் கொஞ்ச நேரம் படுத்துத் தூங்கு. அம்மா, அவளுக்குப் பால் காய்ச்சிக் கொடு."

அஞ்சலி தாராவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். "தாரா, நீயும் வா. நாம ரெண்டு பேரும் தூங்கலாம்."

தாராவும் அஞ்சலியும் உள்ளே சென்றனர்.

ஜீவா தேவாவைப் பார்த்தான். "அப்பா... இப்போ என்ன பண்றது? அந்தப் போர்ட்டல் வழியா சித்து போயிட்டாரு. அவர் இப்போ டேட்டா கோரோட நம்மளோட ஒட்டுமொத்தப் பிளானையும் மாஸ்டர்மைண்ட்கிட்ட குடுத்திருப்பாரே? அந்த மாஸ்டர்மைண்ட் அடுத்ததா என்ன செய்வான்?"

தேவா ஜீவாவின் தோளைத் தட்டினான். "அவனைப் பத்தி நாம அப்புறம் யோசிக்கலாம் ஜீவா. நீ முதல்ல போய்த் தூங்கு. நீ ரொம்ப டயர்டா இருக்க. உனக்கு ஓய்வு தேவை."

"ஆனா அப்பா..."

"இது ஆர்டர் ஜீவா. போய்த் தூங்கு. நான் பாத்துக்கிறேன்," தேவாவின் குரலில் இருந்த ஆளுமை ஜீவாவை மேற்கொண்டு பேச விடவில்லை.

ஜீவா தலையசைத்துவிட்டு, நடராஜன் படுத்திருந்த சோபாவின் மறுபக்கத்தில் சென்று படுத்துக்கொண்டான். சில நிமிடங்களில் வீடே நிசப்தமானது. அனைவருமே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றனர்.

தேவா மட்டும் தூங்கவில்லை. அவன் தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டான்.

தேவாவின் அறையில் ஜன்னல் வழியே அதிகாலையின் முதல் சூரிய ஒளி லேசாக எட்டிப்பார்த்தது.

தேவா தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது முன்னால் அந்த ஹாலோகிராம் இயந்திரத்தின் உடைந்த பாகங்கள் இருந்தன. அவன் ஒரு சின்ன ஸ்க்ரூ-டிரைவரை (Screw-driver) எடுத்து, அந்த பாகங்களைப் பிரிக்கத் தொடங்கினான்.

அவனது மூளை மிகத் தெளிவாக வேலை செய்தது.

'அந்த டார்க் தேவா, சித்துவை வச்சு இந்த ஹாலோகிராம் மெஷினை இங்க செட் பண்ணியிருக்கான். அப்போ கண்டிப்பா இந்த மெஷின் அவனோட மெயின் போர்ட்டல் நெட்வொர்க்கோட (Main portal network) இணைக்கப்பட்டிருக்கணும். இதுல இருக்கிற கம்யூனிகேஷன் சிப்பைக் (Communication chip) கண்டுபிடிச்சா, அவனோட உலகம் எது, அவனோட டைமென்ஷன் கோர்டினேட்ஸ் (Dimension coordinates) என்னனு நான் டிராக் பண்ண முடியும்.'

தேவா மிகவும் கவனமாக அந்த இயந்திரத்தின் இதயப் பகுதியான சிப்பைக் கழற்றினான். அதைத் தன் லேப்டாப்பில் இருந்த ஒரு பழைய கார்ட்-ரீடரோடு (Card reader) இணைத்தான்.

லேப்டாப் திரையில் சில பச்சை நிறக் குறியீடுகள் ஓடின.

"டீக்ரிப்டிங்... (Decrypting...)"

தேவா தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு திரையையே வெறித்துப் பார்த்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, திரையில் ஒரு வரைபடம் (Map) தோன்றியது. அது சாதாரண வரைபடம் அல்ல. ஒரு முப்பரிமாணப் பிரபஞ்ச வரைபடம் (3D Multiverse Map).

அதில் பல பூமிகள் ஒன்றோடொன்று ஒரு மெல்லிய கோட்டால் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதில் ஒரு பூமி சிவப்பு நிறத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அது ஜீவாவும் தாராவும் வந்த 'எர்த்-42' (Earth-42). அங்கே தான் அந்த நிழல்கள் தங்கள் வேட்டையை முடித்திருந்தன.

தேவா அந்த நெட்வொர்க்கின் மையப் புள்ளியைத் தேடினான். எல்லாப் போர்ட்டல்களும் எங்கிருந்து திறக்கப்படுகின்றன என்ற அந்த 'சோர்ஸ்' (Source) புள்ளியை அவன் ஜூ ம் (Zoom) செய்தான்.

திரையில் அந்தப் பரிமாணத்தின் பெயர் வந்தது.

"Earth-000 (The Void - பிரபஞ்சத்தின் சூனியம்)"

தேவாவின் கண்கள் சுருங்கின. "எர்த்-000? அப்படின்னா என்ன? அப்படி ஒரு பரிமாணமே இருக்க சாத்தியமில்லையே! அது பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கப் புள்ளி (Origin point). அங்க எந்த உயிரினமும் வாழ முடியாதே!"

தேவா மேலும் சில குறியீடுகளை டைப் செய்தான். அந்த 'எர்த்-000' பற்றிய தரவுகளை எடுக்க முயன்றான்.

திரையில் ஒரு தகவல் வந்தது: "Earth-000 is a collapsed reality. No light. No time. Only shadows." (எர்த்-000 என்பது அழிந்துபோன ஒரு நிஜம். அங்கு ஒளியில்லை. காலமில்லை. நிழல்கள் மட்டுமே உள்ளன.)

தேவாவுக்கு இப்போது எல்லாம் புரிந்தது. அந்த டார்க் தேவா, தன் உலகம் அழிந்தவுடன், அல்லது தன் குடும்பம் கொல்லப்பட்டவுடன், பிரபஞ்சத்தின் மிக இருண்ட பகுதியான எர்த்-000 விற்குச் சென்றிருக்கிறான். அங்கு தான் அவன் அந்த நிழல்களை (Anti-matter entities) தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறான். அங்கிருந்து தான் அவன் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் அழிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறான்.

"ஒரு மனுஷன் எப்படி அந்தச் சூனியத்துல உசிரோட இருக்க முடியும்?" தேவா தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான்.

அவன் தன் அறையின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த உடைந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தான். அந்தக் கண்ணாடியில் அவனது முகம் இரண்டாகப் பிளந்து தெரிந்தது.

'அவன் ஒரு சாதாரண மனுஷன் கிடையாது தேவா. அவன் உன்னோட உச்சக்கட்ட கோபத்தோட உருவம். நீ அவனைக் கொல்லணும்னா... நீ அவனை விடக் கொடூரமா மாறணும்.'

தேவா தன் லேப்டாப்பை மூடினான். அவன் தன் கைகளை மேஜையின் மீது வைத்துக்கொண்டு, ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

'சித்து (பெரிய நடராஜன்) அந்த டேட்டா கோரைக் கொண்டு போயிட்டான். இப்போ டார்க் தேவாவுக்கு லைட்-பிரேக்கர் ஆயுதத்தோட ரகசியம் தெரிஞ்சிருக்கும். அவன் கண்டிப்பா அந்த ஆயுதத்தை நான் உருவாக்க விட மாட்டான். ஆனா அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் இருக்கு...'

தேவா லேசாகப் புன்னகைத்தான்.

'அந்த டேட்டா கோர்ல நான் ஒரு வைரஸை (Trojan horse) ஒளிச்சு வச்சிருக்கேன். அவன் அந்த டேட்டா கோரைத் தன் கம்ப்யூட்டர்ல இணைச்ச அடுத்த செகண்ட், அவனோட மொத்த நெட்வொர்க்கும் என்னோட கண்ட்ரோலுக்கு வரும்.'

தேவா பதினெட்டு வயது இளைஞன் தான். ஆனால் அவனது மூளை ஒரு செஸ் கிராண்ட் மாஸ்டரை (Chess Grandmaster) விடப் பல மடங்கு வேகமாக வேலை செய்தது. எதிரி பல அடி முன்னால் இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் தேவா அவனுக்கு செக்-மேட் (Check-mate) வைப்பதற்கான வலையை ஏற்கனவே பின்னிவிட்டான்.

அறையின் கதவு மெல்லத் திறந்தது.

தேவா திரும்பிப் பார்த்தான். அஞ்சலி தூக்கக் கலக்கத்துடன் வாசலில் நின்றிருந்தாள்.

"தேவா... நீ இன்னும் தூங்கலையா? என்ன தனியா உக்காந்து யோசிச்சுட்டு இருக்க?" அவள் மென்மையான குரலில் கேட்டாள்.

தேவா எழுந்து அவளருகில் சென்றான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த மென்மை, அவனது மனதின் இருட்டை எல்லாம் விரட்டியது. அவன் அவளது கையைப் பிடித்துத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்துக்கொண்டான்.

"ஒன்னும் இல்ல அஞ்சலி. நான் ஒரு சின்ன பிளான் பண்ணிட்டு இருந்தேன். நாம ஜெயிக்கப் போறோம். நம்ம குடும்பத்துக்கு இனிமே எந்த ஆபத்தும் வராது. இது என் சத்தியம்."

அஞ்சலி அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்துகொண்டாள். "எனக்கு உன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு தேவா."

தேவா அவளது தலையை வருடிக்கொண்டே, ஜன்னல் வழியே தெரிந்த வானத்தைப் பார்த்தான். அந்த நீல வானத்தின் பின்னால், எங்கோ ஒரு இருண்ட சூனியத்தில், தன் சொந்த முகத்தைக் கொண்ட ஒரு அரக்கன் தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அவன் அறிவான்.

'நீ வரியா... இல்ல நான் வரவா டார்க் தேவா? ரெடியா இரு.' தேவாவின் மனது சவாலை விடுத்தது.

அஞ்சலி தேவாவின் அறையை விட்டு வெளியேறியதும், தேவா தன் கட்டிலில் சாய்ந்தான். அவனது மூளை பல மணி நேரங்களாக ஓய்வின்றி உழைத்திருந்தது. ஆபத்து, அதிர்ச்சி, துரோகம், காதல் என அத்தனை உணர்ச்சிகளும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவனது பதினெட்டு வயது மனதைத் தாக்கியிருந்தன.

கண்களை மூடினான். ஒரு ஐந்து நிமிடம் தூங்கி எழலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், அவனது மூளைக்குள் இணைக்கப்பட்டிருந்த அந்த குவாண்டம் ஏ.ஐ (Quantum AI) அவனது ஆழ்மனதோடு (Subconscious mind) ஒரு விசித்திரமான விளையாட்டை விளையாடத் தொடங்கியது.

தேவாவுக்கு மெல்ல மயக்கம் வருவது போல் இருந்தது. சுற்றியிருந்த சுவர்கள், அந்த மெஸ்ஸி போஸ்டர், பழைய லேப்டாப் என அனைத்தும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருகி, ஒரு திரவமாக மாறி காற்றில் மிதக்கத் தொடங்கின. அவனுக்கு மூச்சுத் திணறியது. அவன் எழுந்து நிற்க முயன்றான், ஆனால் அவனது உடல் அவனது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. ஒரு மாபெரும் கருந்துளை (Black hole) அவனைத் தனக்குள் உறிஞ்சுவது போல் அவன் உணர்ந்தான்.

"அஞ்சலி... ஜீவா..." அவன் கத்த முயன்றான், ஆனால் குரல் வரவில்லை.

திடீரென, அந்த இருட்டு விலகி, ஒரு பிரம்மாண்டமான வெள்ளொளி அவனது கண்களைக் கூசியது.

தேவா மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். அவன் ஒரு முடிவற்ற பெருவெளியில் (Infinite Void) நின்றுகொண்டிருந்தான். தரை கண்ணாடியால் ஆனது போல் இருந்தது. மேலே வானம் இல்லை, வெறும் நட்சத்திரங்களும், பல வண்ணங்களில் சுழலும் பால்வீதிகளும் (Galaxies) தெரிந்தன. அந்த இடம் எந்த இயற்பியல் விதிகளுக்கும் உட்படாத ஒரு மாய உலகம் போல் காட்சியளித்தது.

"நான் எங்க இருக்கேன்? இது கனவா? இல்ல, அந்த ஏ.ஐ என்னோட மூளைக்குள்ள உருவாக்குன விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டியா (Virtual Reality)?" தேவா தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்.

அப்போது, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு உருவம் நடந்து சென்றது. தேவா கூர்ந்து கவனித்தான். அது ஒரு முதியவர். சுமார் எழுபது வயது இருக்கும். கையில் ஒரு பழமையான புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு, தனக்குத்தானே சிரித்தபடி படித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த முதியவர் திரும்பித் தேவாவைப் பார்த்தார்.

தேவாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது. அந்த முதியவர் வேறு யாருமல்ல... அவனது முகமே தான். எழுபது வயதில் தேவா எப்படி இருப்பானோ, அப்படி ஒரு தோற்றம்.

தேவா அதிர்ச்சியில் ஒரு அடி பின்னால் வைத்தான். அப்போது அவன் தோளில் யாரோ தட்டினார்கள். திரும்பிப் பார்த்தால், ஒரு பெண். ஒரு முப்பத்து ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்கப் பெண். அவள் ஒரு அழகான சேலையில், நெற்றியில் பெரிய பொட்டுடன் நின்றிருந்தாள். அவளது முகமும் அச்சு அசலாக தேவா தான். தேவாவின் பெண் வடிவம். (தாராவைப் போலவே, ஆனால் சற்று முதிர்ச்சியானவள்).

"யார்... யார் நீங்கல்லாம்?" தேவா திக்கித் திணறினான்.

அவர்கள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், அந்தப் பெருவெளியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆயிரக்கணக்கான உருவங்கள் தோன்றத் தொடங்கின.

எங்கு பார்த்தாலும் தேவா. விதவிதமான உடைகளில், விதவிதமான தோற்றங்களில், விதவிதமான வயதுகளில்.

ஒரு தேவா, முகத்தில் பெரிய தழும்புகளோடு ஒரு விண்வெளி வீரனைப் (Astronaut) போன்ற உடையில் நின்றிருந்தான். இன்னொரு தேவா, ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல அழுக்குத் துணிகளுடன் தரையில் அமர்ந்திருந்தான். ஒரு தேவா, ஒரு மாபெரும் அரசனின் உடையில், தலையில் கிரீடத்துடன் நின்றிருந்தான். சில தேவாக்கள் பெண்களாக இருந்தனர். சில தேவாக்களின் உடல்களில் பாதி ரோபோடிக் (Robotic) இயந்திரங்களால் ஆனதாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு தேவாவின் முகத்திலும் ஒவ்வொரு விதமான உணர்ச்சிகள். ஒருவன் அழுதுகொண்டிருந்தான், ஒருவன் வெறித்தனமாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான், ஒருவன் அமைதியாகத் தியானம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

பதினெட்டு வயது தேவாவுக்குத் தலை சுற்றியது. இவ்வளவு மாற்றுப் பரிமாணங்கள் (Variants), இவ்வளவு விதமான வாழ்க்கைகள். ஒவ்வொரு பரிமாணத்திலும் அவன் ஒவ்வொரு முடிவை எடுத்திருப்பான், அந்த ஒவ்வொரு முடிவும் அவனது வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதை அவனால் நேரில் காண முடிந்தது.

இது வெறும் கனவு அல்ல. பல பிரபஞ்சங்களில் வாழும் தன் சொந்த பிம்பங்களின் (Multiverse variants) நினைவுகளை, அந்த குவாண்டம் நெட்வொர்க் அவனது மூளைக்குள் ஒரு காட்சியாக ஒளிபரப்பிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை தேவா உணர்ந்தான்.

'எவ்வளவு தேவாக்கள்... இத்தனை உலகங்கள்ல நான் வாழ்ந்துட்டு இருக்கேனா?' என்று அவன் வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே...

திடீரென, அந்த முடிவற்ற பெருவெளியில் ஒரு பெரிய நிசப்தம் நிலவியது. அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கான தேவாக்களும் ஒரே நேரத்தில் உறைந்து போனார்கள். காலமே ஸ்தம்பித்தது போல் ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

அந்தக் கண்ணாடித்தரையில் ஒரு பலத்த காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

"டக்... டக்... டக்..."

அந்தச் சத்தம் கேட்கக் கேட்க, அங்கிருந்த மாற்றுப் பரிமாண தேவாக்களின் உருவங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் காற்றில் சாம்பலாகிக் கரையத் தொடங்கின. ஏதோ ஒரு மாபெரும் இருள் அந்த உலகத்தை விழுங்கத் தொடங்கியது.

தேவா சுதாரித்துக்கொண்டு, சத்தம் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பினான்.

அந்தக் காலடிச் சத்தம் தேவாவை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பனிமூட்டம் போன்ற ஒரு இருண்ட திரையைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒருவன் வெளியே வந்தான்.

தேவா மூச்சை அடக்கிப் பார்த்தான்.

அவன் தான். அந்த மாஸ்டர்மைண்ட். அந்த 'டார்க் தேவா' (Dark Deva).

அவனது தோற்றம் பதினெட்டு வயது தேவாவுக்குப் பெரும் குலைநடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவனுக்குச் சுமார் முப்பத்தெட்டு அல்லது நாற்பது வயது இருக்கும். அவனது உடல் முழுவதையும் மூடியபடி ஒரு விசித்திரமான, மிக நவீனமான கருப்பு நிறக் கவசம் (Futuristic Dark Suit) இருந்தது. அந்தக் கவசத்தின் நெஞ்சுக் குழிப் பகுதியில் ஒரு சிவந்த ஒளி விட்டு விட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. அது சாதாரண ஒளியல்ல, ஆயிரக்கணக்கான பிரபஞ்சங்களை எரித்த ஒரு நெருப்பின் எஞ்சிய துகள்போலத் தெரிந்தது.

அவனது முகம்... அது தேவாவின் முகம் தான். ஆனால், அதில் எவ்விதமான ஈரமுமே இல்லை. அவனது இடது கண்ணின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய வெட்டுக் காயம், கழுத்துவரை நீண்டிருந்தது. அவனது கண்கள்... அந்தக் கண்களைப் பார்த்தால் மரணம் கூடப் பயந்து ஓடிவிடும். அவற்றில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. கோபம், சோகம், பழிவாங்கும் வெறி என அனைத்தையும் தாண்டி ஒரு முடிவற்ற சூனியம் (Void) அந்தக் கண்களில் உறைந்திருந்தது.

பதினெட்டு வயது தேவா அறியாமலேயே இரண்டு அடிகள் பின்னால் வைத்தான். அந்த இருண்ட தேவாவிடம் இருந்து வீசிய அதிர்வலை (Aura) அவ்வளவு பயங்கரமானதாக இருந்தது. அவன் ஒரு மனிதனைப் போல நடக்கவில்லை, மரண தேவனே மனித உருவம் எடுத்து வருவது போல் நடந்தான்.

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் சுமார் பத்து அடி இடைவெளியில் நின்றனர். அந்தச் சுடுகாட்டு அமைதியை இருண்ட தேவா தான் முதலில் கலைத்தான்.

"பயமா இருக்கா?" அவனது குரல் ஒரு பெரிய குகைக்குள் எதிரொலிக்கும் இடியைப் போல ஆழமாக, கரடுமுரடாக ஒலித்தது.

தேவா தன் பயத்தை மறைக்கப் பெரும் பிரயத்தனம் செய்தான். அவன் தன் கைகளை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, நிமிர்ந்து நின்றான். "நான் எதுக்குப் பயப்படணும்? நீயும் நான் தான். என்னோட ஒரு வெர்ஷன் . நான் என்னைப் பார்த்து ஏன் பயப்படணும்?"

இருண்ட தேவா லேசாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் கொஞ்சம் கூட மகிழ்ச்சி இல்லை, ஒருவிதமான வக்கிரம் மட்டுமே இருந்தது.

"நீ நான் கிடையாது சின்னப் பையா," இருண்ட தேவா மெல்ல நடந்தபடி அவனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கினான். "நீ இன்னும் முளைக்காத ஒரு விதை. உனக்கு உலகத்தைப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது. பதினெட்டு வயசு. கொஞ்சம் கவிதை எழுதுவ, உன்னை ஒரு பெரிய அறிவாளினு நினைச்சுட்டு இருப்ப. உன்னோட அந்தச் சின்ன மூளைக்கு, நான் கடந்து வந்த வலியோ, நான் அடைஞ்சிருக்கிற அறிவோ ஒரு துளி கூடப் புரியாது."

"உனக்குப் புரிஞ்சதுனால தான் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையும் அழிக்கிறியா?" தேவா அவனை நேராகப் பார்த்துக் கோபமாகக் கேட்டான். "என் தம்பி சித்துவை பிரைன்-வாஷ் (Brain-wash) பண்ணி ஒரு துரோகியா மாத்துனது நீ தான? அந்த நிழல்களை (The Shadows) அனுப்பி அஞ்சலியைக் கொன்னது நீ தான? ஏன்டா... ஏன் இப்படி ஒரு அரக்கனா மாறின?"

இருண்ட தேவா தன் நடையை நிறுத்தினான். அவனது கண்களில் ஒரு நொடி ஏதோ ஒரு நெருப்பு எரிந்து அணைந்தது. அவன் தேவாவை நோக்கிக் கூர்மையாகப் பார்த்தான்.

"உன் தம்பியை நான் பிரைன்-வாஷ் பண்ணல. அவனுக்கு உண்மையைப் புரிய வச்சேன், அவ்வளவு தான். அந்த உலகத்துல இருக்கிற சித்து (நடராஜன்), என்னோட உலகத்துலயும் இருந்தான். அவனும் என்னோட தம்பி தான். ஆனா அவன் இப்போ என்னோட தளபதி."

இருண்ட தேவா தேவாவின் மிக அருகில் வந்தான். இருவரின் முகங்களும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. "உனக்குத் தெரியுமா... நான் ஏன் அந்த நிழல்களை உருவாக்குனேன்? ஏன் இந்த உலகங்களை அழிக்கிறேன்?"

"ஏன்? உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சு. உனக்குள்ள இருக்கிற ஈகோ, உன்னை ஒரு கடவுள்னு நினைக்க வச்சிருக்கு," தேவா சீறினான்.

இருண்ட தேவா தன் வலது கையை உயர்த்தி, தேவாவின் தோளை மெல்லத் தொட்டான். அவனது ஸ்பரிசம் பனிக்கட்டியை விடக் குளிராக இருந்தது.

"கடவுளா? கடவுள்னு ஒருத்தன் இருந்தா, அவனைக் கொன்னுட்டுத் தான் நான் அடுத்த வேலையைப் பார்ப்பேன். நீ என்னைப் பைத்தியம்னு சொல்ற... ஆனா நான் தான் இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்துலயும் முழுமையான சுயநினைவோட (Absolute sanity) இருக்கிற ஒரே ஆள்."

அவன் தேவாவை விட்டு விலகி, அந்தப் பெருவெளியைப் பார்த்தான்.

"நீ இப்போ நிறைய தேவாக்களைப் பார்த்தியே... இவங்க எல்லாரும் சந்தோஷமா இருந்தாங்களா? இல்லை. ஒவ்வொரு உலகத்துலயும், நான், நீ, நம்மளோட மற்ற வெர்ஷன்கள் ஏதோ ஒரு வகையில கஷ்டப்பட்டுட்டுத் தான் இருக்கோம். நான் என்னோட உலகத்துல உன்னை விடப் புத்திசாலியான ஒரு சயின்டிஸ்ட்டா இருந்தேன் தேவா. நான் அஞ்சலியைக் கல்யாணம் பண்ணேன். எங்களுக்கு ஜீவா, தாரா பிறந்தாங்க. நான் அவங்களை என்னோட உசுரைக் கொடுத்து நேசிச்சேன்."

இருண்ட தேவாவின் குரலில் இப்போது ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தெரிந்தது. அது பல கோடிப் பரிமாணங்களைத் தாண்டி வந்த ஒரு தந்தையின், ஒரு கணவனின் தீராத வேதனை.

இருண்ட தேவா தரையைப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தேவாவின் மனதை ஒரு கூர்மையான கத்தியால் அறுப்பது போல இருந்தது.

"அன்னைக்கு என் பொண்ணு தாராவுக்குப் பிறந்தநாள். அவளுக்குப் பத்து வயசு. நான் என் லேப்ல ஒரு பெரிய எக்ஸ்பிரிமெண்ட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். 'மல்டிவெர்ஸ்' (Multiverse) அதாவது பல பிரபஞ்சங்கள் இருக்குங்கிறதை நான் அன்னைக்குத் தான் நிரூபிச்சேன். அதைக் கொண்டாட நான் வீட்டுக்குப் போனேன். என் கையில ஒரு சின்னக் கேக் இருந்துச்சு."

அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவனது வலது கை தானாகவே நடுங்கியது.

"நான் வீட்டுக்குள்ள போனப்போ... அஞ்சலி ஹால்ல ரத்த வெள்ளத்துல கிடந்தா. அவளோட தொண்டை அறுக்கப்பட்டுருந்துச்சு. நான் கத்திக்கிட்டே அவகிட்ட ஓடினேன். அவ செத்துப்போயிருந்தா. என் பசங்க... ஜீவாவும் தாராவும் எங்கனு தேடினேன். தாராவோட உடம்பு அவ ரூம்ல சிலிங்கில் (Ceiling) தொங்கிட்டு இருந்துச்சு. ஜீவாவை... ஒரு பெரிய கத்தியால செவுத்துல ஆணி அடிச்சு மாட்டியிருந்தான் ஒருத்தன்."

பதினெட்டு வயது தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது. "யாரு... யாரு அப்படிப் பண்ணது?"

இருண்ட தேவா கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்த்தான். அந்தக் கண்கள் இப்போது அக்னிக் குண்டமாக மாறியிருந்தன.

"அதைப் பண்ணது... வேறொரு உலகத்துல இருந்து வந்த நீ!" இருண்ட தேவா கத்தினான்.

"என்னது?!" தேவா அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்.

"ஆமாம் தேவா. நான் மல்டிவெர்ஸைக் கண்டுபிடிச்ச அந்த செகண்ட், வேறொரு டைமென்ஷன்ல இருந்து ஒரு 'தேவா' என் உலகத்துக்குள்ள வந்தான். அவன் ஒரு சைக்கோ (Psycho). பல உலகங்களுக்குப் போய், அங்க இருக்கிற தன் சொந்தக் குடும்பத்தையே கொல்றது தான் அவனோட வேலை. அவன் என் கண்ணு முன்னாடியே என் குடும்பத்தை அழிச்சிட்டுச் சிரிச்சான். நான் அவனை அதே இடத்துல அடிச்சுக் கொன்னேன். ஆனா... என் குடும்பம் திரும்பி வரல."

இருண்ட தேவா ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலச் சிரிக்கத் தொடங்கினான்.

"நான் பல வருஷங்கள் அழுதேன். என் அறிவை வச்சு டைம்-மெஷின் கண்டுபிடிச்சுப் past-க்கு (கடந்த காலத்துக்கு) போய் அவங்களைக் காப்பாத்த நினைச்சேன். ஆனா 'டைம் தியரி' என்ன சொல்லுது தெரியுமா? நீ கடந்த காலத்தை மாத்துனா, அது வேறொரு பிரபஞ்சத்தை (Alternate timeline) உருவாக்குமே தவிர, உன்னோட பிரபஞ்சத்துல உன் குடும்பம் செத்தது செத்தது தான். அவங்க உடம்பு என் கையில சில்லுனு கிடந்த அந்த உணர்வை, எந்த சயின்ஸாலும் மாத்த முடியல."

தேவா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு இப்போது இந்த அரக்கனின் மீது ஒருவிதமான பரிதாபம் கலந்த கோபம் வந்தது. ஒரு மனிதன் எந்த அளவிற்குக் காயப்பட்டால், இப்படி ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையுமே அழிக்கத் துணிவான் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

"அதனால தான் நீ உலகங்களை அழிக்கிறியா? ஒரு தேவா தப்பு பண்ணதுக்கு, நீ ஏன் எல்லா உலகத்துலயும் இருக்கிற நம்மளோட குடும்பங்களை அழிக்கணும்? உனக்கு என்ன பைத்தியமா? உன்னோட அஞ்சலி செத்துட்டான்றதுக்காக, எல்லா உலகத்துலயும் இருக்கிற அஞ்சலி சாகணுமா?" தேவா குரலை உயர்த்தினான்.

"நீ முட்டாள் தேவா!" இருண்ட தேவா அவனை நோக்கிக் கத்தினான். "நான் அவங்களைக் கொல்லல! நான் அவங்களைக் காப்பாத்துறேன்!"

"காப்பாத்துறியா? அந்த நிழல்களை அனுப்பி உயிரோட எரிக்கிறதுக்குப் பேரு காப்பாத்துறதா?"

"பின்ன? என்னைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். எந்த உலகத்துல இருந்தாலும் நாம ஒரு சுயநலவாதி. நாம நம்ம குடும்பத்தை உசுரா நேசிப்போம். ஆனா இந்த மல்டிவெர்ஸ் அப்படிங்கிற சிஸ்டமே ஒரு பெரிய நோய் (Disease). ஒரு உலகத்துல அஞ்சலி சந்தோஷமா இருந்தா, இன்னொரு உலகத்துல ஒரு தேவா அவளைக் கொல்றான். இன்னொரு உலகத்துல ஜீவா ஒரு தீவிரவாதியா மாறித் தன் குடும்பத்தையே கொல்றான். இன்னொரு உலகத்துல தாரா ஒரு ஆக்சிடென்ட்ல துண்டு துண்டாச் சிதறிச் சாகுறா. இந்த முடிவற்ற பிரபஞ்சங்கள்ல, எங்கயாவது ஒரு மூளையில நம்ம குடும்பம் கொடூரமான வலியில செத்துக்கிட்டுத் தான் இருக்கு."

இருண்ட தேவா தேவாவின் சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான்.

"உனக்கு உன்னோட அஞ்சலி தான் முக்கியம். உனக்கு உன்னோட ஜீவாவும் தாராவும் தான் முக்கியம். ஆனா எனக்கு? நான் பல ஆயிரம் உலகங்களைப் பார்த்துட்டேன். அங்க அவங்க படுற கஷ்டத்தையும் பார்த்துட்டேன். இந்த வாழ்க்கை, இந்த இருப்பு (Existence) அப்படிங்கிறதே ஒரு வலி தான். இந்த வலிக்கு ஒரே மருந்து... ஒட்டுமொத்தமா எல்லாத்தையும் அழிக்கிறது தான் (Absolute Annihilation). எர்த்-000 (Earth-000) அப்படிங்கிற சூனியத்துல இருந்து நான் அந்த நிழல்களைக் கட்டவிழ்த்து விட்டதுக்குக் காரணமே இது தான். எல்லாமே இருட்டுக்குள்ள போயிட்டா... எந்த வலியும் இருக்காது. எந்த இழப்பும் இருக்காது."

தேவா அவனது பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, அவனை ஓங்கி ஒரு அடி அடித்தான். இது கனவுலகம் என்றாலும், அந்த அடியின் வீரியம் இருண்ட தேவாவின் முகத்தில் பட்டது.

"நீ ஒரு மாபெரும் கோழை!" தேவா ஆவேசமாகக் கத்தினான். "உன் குடும்பத்தைக் காப்பாத்த முடியலைங்கிற உன்னோட தோல்வியை, உலகத்தையே அழிக்கிறதுக்கான ஒரு காரணமா மாத்திட்ட. நீ வலியைக் குறைக்கலடா, நீ ஒட்டுமொத்தமா எல்லா சந்தோஷத்தையும் திருடுற ஒரு அரக்கன்!"

இருண்ட தேவா தன் தாடையைத் தடவிக்கொண்டே நிமிர்ந்தான். அவனது முகத்தில் எவ்விதமான வலியும் இல்லை.

"சந்தோஷமா? என்ன சந்தோஷம்? நேத்து வரைக்கும் காலேஜ்ல ஒரு வார்த்தை பேசத் துப்பில்லாம உக்காந்துருந்தவன் தான நீ? இப்போ திடீர்னு எதிர்காலத்துல இருந்து உனக்கு ஒரு பொண்டாட்டி, பசங்கனு வந்தவுடனே, நீ ஒரு பெரிய குடும்பத் தலைவன் மாதிரி பேசுற. நீ காப்பாத்துறதா நினைச்சிட்டு இருக்கிற அந்த ஜீவாவும் தாராவும் உன்னோட பசங்க கிடையாது தேவா. அவங்க வேறொரு உலகத்தோட கழிவுகள். உன்னோட அஞ்சலியைக் கூட நீ இன்னும் காதலிக்க ஆரம்பிக்கல."

"அவ என்னோட உசுரு!" தேவா உறுமினான். "அவங்க எந்த உலகத்துல இருந்து வந்தாலும், அவங்க என் ரத்தம். என் குடும்பம். அவங்களை உன்கிட்ட இருந்து காப்பாத்த நான் எந்த எல்லைக்கு வேணாலும் போவேன்."

இருண்ட தேவா ஒரு அலட்சியமான புன்னகையை உதிர்த்தான். "அதை நீ சொல்லக் கூடாது. என்னோட அறிவும், என்னோட டெக்னாலஜியும் உன்னோட சின்ன மூளைக்கு எட்டுறதுக்கு இன்னும் இருபது வருஷம் ஆகும். நீ என்கிட்ட தோத்துட்ட தேவா. சித்து (நடராஜன்) உன்னோட டேட்டா கோரைக் கொண்டு வந்துட்டான். அதுல இருக்கிற அந்த 'லைட்-பிரேக்கர்' ஆயுதத்தோட ப்ளூ-பிரிண்ட் (Blue-print) இப்போ என் கையில."

தேவா லேசாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு இருண்ட தேவாவைக் கொஞ்சம் குழப்பியது.

"அப்போ, நீ இன்னும் என் லெவலுக்கு வரலனு அர்த்தம்," தேவா தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான். "நீ என்னோட ஒரு வெர்ஷன் தான். நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி தான் யோசிப்போம்னு நீ நினைச்ச. ஆனா நீ ஒன்னை மறந்துட்ட."

"எதை?"

"உனக்கு உன்னோட குடும்பத்தை இழந்துட்டோம்கிற பயம், கோபம் உன் கண்ணை மறைச்சிடுச்சு. ஆனா நான் என் குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும்ங்கிற தெளிவுல இருக்கேன். அதனால தான், அந்த டேட்டா கோர்ல நான் ஒரு 'ட்ரோஜன் வைரஸை' (Trojan Virus) ஒளிச்சு வச்சேன். சித்து அதை உன்னோட சிஸ்டம்ல கனெக்ட் பண்ண அடுத்த செகண்ட், உன்னோட மெயின் போர்ட்டல் நெட்வொர்க் என்னோட கண்ட்ரோலுக்கு வந்துடும்."

தேவா மிகவும் கம்பீரமாக, ஒரு பெரிய ராஜதந்திரியைப் போலப் பேசினான். "நீ உலகங்களை அழிக்கிற அரக்கனா இருக்கலாம். ஆனா இப்போ நீ என்னோட வலையில விழுந்துட்ட. உன் எர்த்-000 எங்க இருக்குனு நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். நான் அங்க வருவேன்டா. உன்னை உன்னோட இடத்துலயே வச்சு முடிப்பேன்."

இருண்ட தேவாவின் முகம் ஒரு கணம் இறுகியது. அவனது கண்கள் சுருங்கின. ஆனால் அடுத்த நொடி, அவன் சத்தமாக, ஒரு வக்கிரமான அரக்கனைப் போலச் சிரிக்கத் தொடங்கினான். அந்தச் சிரிப்பு அந்தப் பெருவெளியையே உலுக்கியது.

"ஹா... ஹா... ஹா... நீ ரொம்பப் புத்திசாலி தேவா. என்னோட கடந்த காலமே நீ தான? நீ அப்படி யோசிக்கலைனா தான் நான் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பேன்."

தேவாவுக்கு அவனது சிரிப்பு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. "எதுக்குடா சிரிக்கிற?"

இருண்ட தேவா சிரிப்பை நிறுத்திவிட்டு, தேவாவை ஒரு பயங்கரமான பார்வையோடு பார்த்தான்.

"நீ அந்த டேட்டா கோர்ல வைரஸ் வச்சிருப்பனு எனக்குத் தெரியாதா? நீ என்னோட கடந்த காலம்டா முட்டாள். நீ என்ன யோசிப்ப, எப்படி யோசிப்ப, எந்த நேரத்துல எந்த முடிவை எடுப்பனு எனக்கு அத்துப்படி. அந்த வைரஸை நீ வைக்கணும்னு தான் நான் அந்த சித்துவை அனுப்புனேன்."

தேவாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. "என்ன... என்ன சொல்ற?"

"உன்னோட அந்த 'லைட்-பிரேக்கர்' ஆயுதம் இருக்கே, அது ஒரு பொய்யான ஆயுதம் தேவா. அப்படி ஒன்னு என் உலகத்துல கிடையவே கிடையாது. நீ என்னைத் தேடி உன்னோட ரிவர்ஸ் போர்ட்டல் (Reverse Portal) வழியா எர்த்-000-க்கு வருவேனு எனக்குத் தெரியும். அதுக்காகத் தான் நான் இவ்வளவு பெரிய வலையைப் பின்னி காத்திருக்கேன்."

இருண்ட தேவா தன் கைகளை விரித்தான். "நீ அந்த வைரஸ் மூலமா என்னோட சிஸ்டமை ஹேக் பண்ணல. நான் தான் என்னோட சிஸ்டம் மூலமா இப்போ உன்னோட மூளைக்குள்ள (Neural Network) ஹேக் பண்ணி வந்திருக்கேன். இது நீ தூங்குறப்போ வந்த கனவு கிடையாது தேவா. இது நான் உன்னோட மூளை அலைகளைக் கட்டுப்படுத்தி உருவாக்கியிருக்கிற சைக்கிக் பிரிசன் (Psychic Prison - மனச்சிறை)."

தேவாவுக்குச் சுவாசம் அடைத்தது. தான் விரித்த வலையில் தான் இல்லை, அவன் விரித்த வலையில் தான் முழுமையாக வீழ்ந்துவிட்டோம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். எதிரி ஒரு மாபெரும் அரக்கன் மட்டுமல்ல, அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் முன்கூட்டியே கணிக்கக்கூடிய ஒரு ஜீனியஸ்.

"நீ... என் மூளைக்குள்ள என்ன பண்ற?" தேவா கத்தினான். அவனது தலை பயங்கரமாக வலிக்கத் தொடங்கியது.

"உனக்கு ஒரு சின்ன ட்ரைலர் (Trailer) காட்ட வந்தேன்," இருண்ட தேவா மெல்ல நடந்து அவனருகில் வந்தான். "நீ என்னைத் தேடி எர்த்-000-க்கு வருவ. அஞ்சலி, ஜீவா, தாரானு உன் குடும்பத்தோட வருவ. உனக்கு ஒரு ஹீரோ மாதிரியான ஃபீலிங் இருக்கும். ஆனா நீ அங்க வந்ததும், உன் கண்ணு முன்னாடியே நான் அவங்களை ஒவ்வொருத்தரா அழிப்பேன். உன்னோட அந்த அஞ்சலியை... நான் எப்படி என் அஞ்சலியை இழந்தேனோ, அதே மாதிரி கொடூரமா உன் கண்ணு முன்னாடி சாகடிப்பேன்."

"வாய மூடுடா நாயே!" தேவா வெறித்தனமாக அவன் மீது பாய்ந்தான்.

ஆனால் இருண்ட தேவா ஒரே ஒரு கையை நீட்டித் தேவாவின் கழுத்தைப் பிடித்தான். அது ஒரு மனிதனின் பிடி அல்ல. பல நூறு யானைகளின் பலம் அந்தப் பிடியில் இருந்தது. தேவா மூச்சுத் திணறி அந்தரத்தில் மிதந்தான்.

இருண்ட தேவாவின் முகம் அவனது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்தது.

"நீ ஒரு கோழை தேவா. இந்த விளையாட்டை நீ ஆரம்பிக்கல. நான் தான் ஆரம்பிச்சேன், நான் தான் முடிப்பேன். உனக்கு ஒரு சாய்ஸ் (Choice) கொடுக்கிறேன். அந்தப் போர்ட்டலைத் திறந்து, அஞ்சலியை மட்டும் உள்ளே அனுப்பிடு. அவளை மட்டும் நான் சீக்கிரமா, வலி இல்லாம கொன்னுடுறேன். நீ மத்தவங்களோட உன் உலகத்துலயே உசிரோட இருக்கலாம். ஆனா நீ என்னைத் தேடி வந்த... நீ இதுவரைக்கும் அனுபவிக்காத ஒரு நரகத்தை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்."

தேவா அவனது பிடியில் இருந்து விடுபடத் துடித்தான். அவனது கண்கள் வெளியே பிதுங்கின.

"நான்... நான்... சாகுற வரைக்கும்... போராடுவேன்டா..." தேவா திக்கித் திணறிக் கூறினான்.

இருண்ட தேவா அவனைக் கீழே வீசினான். "அப்போ சாவுக்கு ரெடியாகிக்கோ. கேம் ஸ்டார்ட்ஸ் நவ் (Game starts now)."

அவன் இதைக் கூறிய அடுத்த நொடி, அந்த முடிவற்ற பெருவெளி சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஆயிரம் கண்ணாடிகள் ஒரே நேரத்தில் உடைவது போன்ற ஒரு பெரும் சத்தத்துடன் அந்த உலகம் சிதறியது. இருண்ட தேவாவின் முகம் ஒரு கொடூரமான சிரிப்போடு அந்த இருட்டில் மறைந்தது.

"ஆஆஆஆ....!"

தேவா தன் அறையில் கட்டிலில் இருந்து அலறியடித்துக்கொண்டு எழுந்தான். அவனது உடல் முழுவதும் பயங்கரமாக வியர்த்துக் கொட்டியது. அவனது நெஞ்சு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. இருண்ட தேவா கழுத்தைப் பிடித்த அதே இடத்தில், அவனுக்கு நிஜமாகவே வலித்தது. அவன் தன் கழுத்தைத் தடவிப் பார்த்தான். மூச்சு விடுவதற்கே மிகவும் சிரமமாக இருந்தது.

கதவு வேகமாகத் தள்ளிக்கொண்டு திறந்தது. அஞ்சலி பதற்றத்துடன் உள்ளே ஓடி வந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஜீவாவும் தாராவும் ஓடி வந்தனர்.

"தேவா! என்னாச்சு? ஏன் இப்படி அலறுன?" அஞ்சலி ஓடி வந்து அவனது முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தினாள். அவளது முகம் முழுவதும் பயம் அப்பியிருந்தது.

தேவா அவளது முகத்தையே வெறித்துப் பார்த்தான். அந்த இருண்ட தேவா அவளது கழுத்தை அறுப்பதாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அவனது காதுகளில் இன்னும் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன. தேவா அறியாமலேயே அஞ்சலியை

இறுகக் கட்டிக்கொண்டான். ஒரு சின்னக் குழந்தை தன் தாயைப் பிடித்துக்கொள்வது போல அவன் அவளைப் பிடித்துக்கொண்டு நடுங்கினான்.

"அஞ்சலி... அஞ்சலி..." என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

"ஒன்னும் இல்ல தேவா... வெறும் கெட்ட கனவு தான். நான் இருக்கேன்... ஒன்னும் இல்ல..." அவள் அவனது முதுகை வருடினாள்.

ஜீவா தேவாவைப் பார்த்தான். "அப்பா... அது சாதாரணக் கனவு இல்லனு நினைக்கிறேன். நீங்க லேப்டாப்ல கனெக்ட் பண்ணியிருந்த அந்த பயோ-சென்சார் (Bio-sensor) ரெட் சிக்னல் அடிச்சிட்டு இருக்கு. யாரோ உங்களோட மூளை அலைகளை ஹேக் பண்ணியிருக்காங்க!"

தேவா மெல்ல அஞ்சலியிடம் இருந்து விலகி, தன் குடும்பத்தைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் இப்போது ஒரு புதிய பயம் இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பயத்திற்குப் பின்னால் ஒரு வெறித்தனமான உறுதியும் பிறந்திருந்தது.

எதிரி எப்பேர்ப்பட்ட மாஸ்டர்மைண்டாக இருந்தாலும் சரி, அவனுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றாலும் சரி. இந்த ஆட்டத்தை அவன் தான் ஆரம்பிக்கிறான் என்றால், அதை முடிக்கப் போவது தான் தான் என்று தேவா முடிவு செய்தான்.

"ஜீவா," தேவா கட்டிலில் இருந்து எழுந்தான். அவனது குரல் இப்போது மிகவும் நிதானமாக, ஆனால் பனிக்கட்டியை விடக் குளிராக இருந்தது. "நம்மளோட பிளான் மாறிடுச்சு. அந்த டேட்டா கோர், லைட் பிரேக்கர் ஆயுதம் எல்லாமே அவன் நமக்கு வச்ச தூண்டில். அவன் என்னை எர்த்-000-க்கு வர வைக்கப் பார்க்குறான்."

"அப்போ... நாம என்னப்பா பண்ணப் போறோம்?" தாரா பயத்துடன் கேட்டாள்.

தேவா அஞ்சலியின் கையைப் பிடித்தான். "அவன் என்ன வரச் சொல்றான். நான் போறேன். ஆனா அவன் எதிர்பார்க்கிற மாதிரி ஒரு சாதாரணப் பையனா நான் போக மாட்டேன். அந்த எர்த்-000 சூனியத்துக்குப் போறதுக்கு முன்னாடி... நான் என்னோட ஒரிஜினல் ஆயுதத்தைத் தயார் பண்ணப் போறேன்."

தேவா தன் பழைய லேப்டாப்பை மூடினான்.

"ஒரு கடவுளோட ஆட்டத்தை அழிக்கணும்னா, நாமளும் ஒரு கடவுளா மாறணும்."

தேவாவின் அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையில் ஒரு புதிய சரித்திரத்தின் தொடக்கமாக ஒலித்தன.

தேவாவின் அறையில் அந்தப் பழைய மின்விசிறி மெதுவாகச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த அறையின் வெப்பம் தணிகிற பாணியில் இல்லை. தேவாவின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவில்லை. அவனது நெற்றியில் இருந்து வழிந்த வியர்வையை அஞ்சலி தன் துப்பட்டாவால் மெதுவாகத் துடைத்துவிட்டாள். அவளது விரல்கள் தேவாவின் முகத்தைத் தொடும்போது, அதில் இருந்த நடுக்கம் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"தேவா... கொஞ்சம் தண்ணி குடி," அஞ்சலி ஒரு டம்ளரில் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து அவனது உதடுகளில் வைத்தாள்.

தேவா அந்தத் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு, ஆழமாக ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். அவனது கண்கள் அறையின் மூலைகளை நோட்டமிட்டன. அந்த இருண்ட தேவா எந்த நொடியிலும் அந்தச் சுவர்களைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே வருவான் என்ற ஒரு பிரமை அவனுக்குள் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ஜீவா லேப்டாப்பை மூடினான். அந்த பயோ-சென்சாரின் (Bio-sensor) சிவப்பு விளக்கு இப்போது அணைந்திருந்தது. "அப்பா, கனெக்ஷன் கட் ஆயிடுச்சு. ஆனா அவன் உங்களோட நரம்பு மண்டலத்தை (Neural system) ரொம்பப் பயங்கரமாத் தாக்கியிருக்கான். உங்களோட பல்ஸ் ரேட் (Pulse rate) இன்னும் அதிகமா தான் இருக்கு. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க."

தாரா தேவாவின் காலடியில் தரையில் அமர்ந்து, அவனது முழங்காலைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இன்னும் கண்ணீர் காய்ந்திருக்கவில்லை. "அப்பா... நீங்க பயப்படுறதைப் பார்த்தா எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்குப்பா. என் உலகத்துல நீங்க நிழல்களைப் பார்த்துப் பயப்படல. சாவைப் பார்த்துப் பயப்படல. ஆனா இப்போ... உங்களை இந்த அளவுக்குப் பயமுறுத்துற அளவுக்கு அந்த கனவுல என்ன பார்த்தீங்க?"

தேவா மெல்லத் தாராவின் தலையை வருடினான். அவன் அஞ்சலியை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அஞ்சலியின் கண்களில் கேள்விகள் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தாலும், அவள் எதையும் கேட்காமல் அவனுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

'இனிமேல் எந்தப் பொய்யும் சொல்லக் கூடாது,' தேவா தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். 'அவங்க எனக்காகத் தங்களோட உயிரையே பணயம் வச்சிட்டு வந்துருக்காங்க. எதிரி யார், அவனோட பலம் என்ன, அவனோட நோக்கம்

என்னனு அவங்களுக்குத் தெரியணும். அந்த உண்மையைத் தாங்கிக்கிற சக்தி அவங்களுக்கு இருக்கோ இல்லையோ, அதைச் சொல்ல வேண்டியது என் கடமை.'

தேவா மெதுவாகக் கட்டிலில் இருந்து எழுந்து, சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். அவனது பார்வை அந்த மூன்று பேரையும் மாறி மாறித் தொட்டது.

"அது கனவு இல்ல தாரா," தேவாவின் குரல் இப்போது ஒரு ஆழமான கிணற்றிலிருந்து வருவது போல் கரகரப்பாக இருந்தது. "அது ஒரு மனச்சிறை (Psychic Prison). அவன் என்னோட மூளை அலைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, என்னைப் பல பிரபஞ்சங்களோட மையப்புள்ளிக்குக் கூட்டிட்டுப் போனான். நான் உனக்கு என்னென்னவோ நம்பிக்கைகள் கொடுத்தேன். நாம ஜெயிக்கலாம், அவனோட போர்ட்டலை ஹேக் பண்ணிட்டேன்னு பெருமையா பேசினேன். ஆனா... நாம ஒரு பெரிய முட்டாள்தனம் பண்ணிட்டோம்."

ஜீவா புருவத்தைச் சுருக்கினான். "என்ன சொல்றீங்க அப்பா? நாம அந்த டேட்டா கோர்ல வைரஸ் அனுப்பிட்டோம்னு தான நீங்க சொன்னீங்க?"

"ஆமாம். ஆனா அந்த வைரஸை நான் அனுப்பணும்னு தான் அவன் எதிர்பார்த்தான். அந்த டேட்டா கோர்... அது ஒரு டூ- வே கம்யூனிகேஷன் டிவைஸ் (Two-way communication device). நான் அதை ஹேக் பண்ணலை, அவன் என்னோட மூளையை ஹேக் பண்ணிட்டான்."

அஞ்சலி அதிர்ச்சியுடன், "அப்போ... இவ்வளவு நேரம் நீ தூங்கும்போது, அவன் உன்கூடப் பேசிட்டு இருந்தானா?"

தேவா தலையசைத்தான். "பேசுனான். என்னைக் கொடூரமாத் தாக்குனான். ஆனா அதையெல்லாம் விட... அவன் எனக்கு ஒரு பெரிய உண்மையைக் காட்டினான். இந்த ஒட்டுமொத்த மல்டிவெர்ஸ் (Multiverse) அதாவது பல பிரபஞ்சங்கள்ல என்ன நடக்குது, நாம யாரு, நம்மளோட எதிர்காலம் என்னங்கிறத என் கண்ணு முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்தினான். நான் பார்த்த அந்த உண்மைகள்... அது ஒரு மனுஷனால தாங்கிக்க முடியாத நரகம்."

தேவாவின் முகத்தில் இருந்த வேதனையைப் பார்த்து அஞ்சலி அவனருகில் சென்று அமர்ந்தாள். அவனது கையைத் தன் கைகளுக்குள் பொத்திக்கொண்டாள். "என்கிட்ட சொல்லு தேவா. என்ன பார்த்த நீ?"

தேவா கண்களை மூடினான். அந்த முடிவற்ற பெருவெளி (Infinite Void) மீண்டும் அவனது மனத்திரையில் விரிந்தது.

"நான் ஒரு பெரிய கண்ணாடித் தரையில நின்னுகிட்டு இருந்தேன் அஞ்சலி. வானம் இல்ல, பூமி இல்ல. சுத்தி வெறும் இருட்டும், தூரத்துல எரியுற நட்சத்திரங்களும் மட்டும் தான். திடீர்னு என்ன சுத்தி நிறையப் பேர் வர ஆரம்பிச்சாங்க."

"யாரு அவங்க?" என்று ஜீவா கேட்டான்.

"நானே தான். ஆனா வேற வேற வடிவங்கள்ல," தேவா மெல்லச் சிரித்தான், ஆனால் அதில் சோகம் மட்டுமே இருந்தது. "எழுபது வயசுல ஒரு தேவா. முப்பத்தஞ்சு வயசுல பொண்ணா ஒரு தேவா. விண்வெளி வீரனா ஒருத்தன், பிச்சைக்காரனா ஒருத்தன், ரோபோவா ஒருத்தன்னு... ஆயிரக்கணக்கான தேவாக்கள் என்ன சுத்தி நின்னாங்க. அவங்க எல்லாரும் ஒவ்வொரு உலகத்துல வாழ்ந்துட்டு இருக்கிற என்னோட மாற்றுப் பரிமாணங்கள் (Variants)."

தாராவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. ஒரு பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணுக்கு இந்த மல்டிவெர்ஸ் தியரி ஒரு பெரிய மாயாஜாலமாக இருந்தது. "வாவ்... அப்படின்னா நீங்க பல உலகத்துல பல விதமா வாழ்ந்துட்டு இருக்கீங்களா? யாராவது ரொம்பச் சந்தோஷமா, ஒரு பெரிய ராஜா மாதிரி இருந்தாங்களா அப்பா?"

தேவாவின் முகம் இறுகியது. "இருந்தாங்க தாரா. சில பேர் பெரிய பணக்காரனா இருந்தாங்க, சில பேர் பெரிய சயின்டிஸ்ட்டா இருந்தாங்க. ஆனா... அவங்க யாருமே முழுமையான சந்தோஷத்தோட இல்ல. ஒவ்வொருத்தரோட முகத்துலயும் ஒரு தீராத வலி இருந்துச்சு. ஒவ்வொரு உலகத்துலயும் தேவா ஏதோ ஒரு பெரிய கஷ்டத்தை அனுபவிச்சிட்டுத் தான் இருந்தான்."

அஞ்சலி தேவாவின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள். அவளுக்குத் தேவாவின் தனிமை எவ்வளவு கொடியது என்று தெரியும். எல்லா உலகங்களிலும் அவன் அப்படித் தனிமையில் உழல்கிறானா என்ற எண்ணம் அவளுக்கு வலியைத் தந்தது.

"எல்லா வாழ்க்கையிலயும் வலி இருக்கத் தான் செய்யும் தேவா. அதுக்காக நாம வாழாம இருக்க முடியுமா?" என்றாள் அஞ்சலி.

"அது சாதாரண வலி இல்ல அஞ்சலி. நான் இப்போ சொல்லப் போறதக் கொஞ்சம் மனசைக் கல்லாக்கிக்கிட்டு கேளுங்க," தேவா ஒரு ஆழமான மூச்சை உள்ளிழுத்தான். அவனது குரல் லேசாக நடுங்கியது.

"நான் அந்த தேவாக்களைப் பார்த்துட்டு இருக்கும்போது, அந்த இடத்துல ஒரு பெரிய அமைதி வந்துச்சு. காலமே உறைஞ்சு போன மாதிரி ஒரு நிசப்தம். அப்போ பனிமூட்டத்தைக் கிழிச்சுக்கிட்டு ஒருத்தன் வெளியே வந்தான். ஒரு பெரிய கருப்பு நிற கவசம் போட்டிருந்தான். அவனோட கண்ணுல ஒரு பெரிய தழும்பு... ஆனா அந்தக் கண்களைப் பார்த்தா மரணம் கூடப் பயந்து ஓடிடும்."

ஜீவா சட்டென்று எழுந்து நின்றான். "அவன் தானா? அந்த மாஸ்டர்மைண்ட்? அந்த நிழல்களை அனுப்புனவன் அவனா அப்பா? அவன் யாருனு பார்த்தீங்களா?"

தேவா ஜீவாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "பார்த்தேன் ஜீவா. அவன் உன்னோட சித்தப்பா நடராஜ் கிடையாது. அவன்... அவன் வேற யாரும் இல்ல..."

தேவாவின் வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிக்கொண்டன. அவன் அஞ்சலியைப் பார்த்தான், பின் தாராவைப் பார்த்தான். "அவன்... இன்னொரு உலகத்துல இருக்கிற நான் தான்!"

அறையில் ஒரு பயங்கரமான மயான அமைதி நிலவியது. வெளியிலிருந்து கேட்ட ஒரு சின்னப் பறவையின் சத்தம் கூட இடி போல ஒலித்தது.

அஞ்சலியின் கைகள் தேவாவின் கைகளில் இருந்து நழுவின. அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. "தேவா... நீ... நீ என்ன சொல்ற?"

ஜீவா தலையை வேகமாக ஆட்டினான். "இல்ல... இல்லப்பா. நீங்க ஏதோ குழப்பத்துல சொல்றீங்க. என்னோட அப்பா ஒரு ஹீரோ! அவர் உலகத்தைக் காப்பாத்தத் தன் உசுரைக் கொடுத்தார். நீங்க தான் அந்த நிழல்களை உருவாக்கின அரக்கன்னு சொல்றத என்னால நம்ப முடியாது!"

"அது தான் உண்மை ஜீவா," தேவா கத்தினான். அவனது கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தது. "நான் ஒரு அரக்கன் கிடையாது. ஆனா, அந்த உலகத்துல இருக்கிற என்னோட வெர்ஷன்... அவன் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையே அழிக்கத் துணிஞ்ச ஒரு சைக்கோ. அவனோட கோபத்துக்கு அளவே இல்ல. அவன் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சான். என்னோட பயத்தைப் பார்த்து ரசிச்சான். நாம இவ்வளவு நாள் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரியோட சண்டை போடுறோம்னு நினைச்சோம். ஆனா, நான் எனக்கே எதிரியா நிக்கிறேன்."

தாரா முகத்தை மூடிக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். தன் தந்தை... தன் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த மனிதன் என்று அவள் நம்பிய தன் தந்தை, வேறொரு உலகத்தில் ஒரு அரக்கனாக மாறித் தன் சொந்தக் குடும்பத்தையே கொல்வதற்கு நிழல்களை அனுப்புகிறான் என்பதை எந்தப் பிள்ளையாலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது.

அஞ்சலிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணான அவளுக்கு, தன் காதலனே பிரபஞ்சத்தின் மாபெரும் வில்லனாக இருக்கிறான் என்ற செய்தியை மூளைக்குள் ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக

இருந்தது. ஆனால், தேவாவின் கண்ணீர் அவளுக்கு அவனது வலியை உணர்த்தியது. இது அவன் செய்த தவறல்ல. வேறொரு உலகத்தில், வேறொரு சூழ்நிலையில் வளர்ந்த அவனது இன்னொரு பிம்பம் செய்த தவறு.

அஞ்சலி மெல்ல மீண்டும் தேவாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். "தேவா... எனக்குப் புரியல. நீ எப்படி இப்படி ஒரு அரக்கனா மாற முடியும்? உனக்குள்ள எவ்வளவு பெரிய அன்பு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும். எந்த உலகத்துல இருந்தாலும் நீ நீயா தான இருப்ப? அப்புறம் ஏன் அந்த தேவா இப்படி உலகங்களை அழிக்கணும்?"

தேவா அஞ்சலியின் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். "அவன் என்கிட்ட சொன்னான் அஞ்சலி. அவன் ஏன் இப்படி மாறினான்னு சொன்னான். அதைக் கேட்டதுக்கு அப்புறம்... எனக்கு அவன் மேல கோபத்தை விட, ஒரு பெரிய பரிதாபம் தான் வந்துச்சு. அவனோட அந்த நிலைக்குக் காரணமே..."

தேவா ஜீவாவையும் தாராவையும் பார்த்தான். "அவனோட நிலைக்குக் காரணம் நீங்க தான். உங்களோட மரணம் தான்."

ஜீவா அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். "எங்க மரணமா?"

"ஆமாம். அந்த இருண்ட தேவா... அவனோட உலகத்துல அவன் ஒரு பெரிய சயின்டிஸ்ட்டா இருந்திருக்கான். உன்னோட உலகத்துல இருந்த தேவா மாதிரி தான். அவனும் அஞ்சலியைக் கல்யாணம் பண்ணிருக்கான். அவனுக்கு ஜீவா, தாரானு ரெண்டு குழந்தைங்க. அவன் உங்களை உசுரா நேசிச்சிருக்கான்."

தேவாவின் குரல் இப்போது மிகவும் கனமாக மாறியது.

"அன்னைக்குத் தாராவோட பத்தாவது பிறந்தநாள். அவன் லேப்ல மல்டிவெர்ஸ் தியரியை (Multiverse theory) நிரூபிச்சிட்டு, அதைக் கொண்டாடக் கேக் வாங்கிட்டு வீட்டுக்குப் போயிருக்கான். ஆனா வீட்டுல... அஞ்சலி கழுத்தறுக்கப்பட்டு ரத்த வெள்ளத்துல கிடந்திருக்கா. தாரா ரூம்ல தூக்குல தொங்கிட்டு இருந்திருக்கா. ஜீவா... ஒரு பெரிய கத்தியால செவுத்துல ஆணி அடிச்சு மாட்டப்பட்டிருந்தான்."

"ஐயோ!" அஞ்சலி அலறிக்கொண்டு தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மளமளவெனக் கொட்டியது.

ஜீவா அப்படியே தரையில் சரிந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் வெறித்துப் போயிருந்தன.

தேவா தொடர்ந்து சொன்னான், "ஆனா அதை யார் செஞ்சாங்க தெரியுமா? வேறொரு உலகத்துல இருந்து போர்ட்டல் வழியா வந்த இன்னொரு 'தேவா'! அவன் ஒரு சைக்கோ கில்லர். பல உலகங்களுக்குப் போய், அங்க இருக்கிற தன்

குடும்பத்தையே கொல்றது தான் அவனோட வேலை. அந்த இருண்ட தேவா... தன் கண் முன்னாடியே தன் குடும்பத்தைக் கொடூரமா கொன்ன அந்த சைக்கோ தேவாவை அடிச்சுக் கொன்னான். ஆனா அவன் குடும்பம் திரும்பி வரல."

அறையில் ஒரு பயங்கரமான அழுகுரல் மட்டுமே கேட்டது. தாரா அஞ்சலியின் மடியில் முகம் புதைத்துத் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

தேவா கண்களை மூடிக்கொண்டான். "ஒரு மனுஷன்... தன் உசுருக்கும் மேலா நேசிக்கிற பொண்டாட்டி, குழந்தைங்க தன் கண் முன்னாடியே, தன் முகத்தைக் கொண்ட ஒருத்தராலயே கொடூரமா கொல்லப்பட்டா... அவனோட மூளை என்ன ஆகும்? அவன் கடவுளைத் தேடல, அவன் சாமியைக் கும்பிடல. அவன் தன்னோட அறிவைப் பயன்படுத்தி, கடந்த காலத்துக்குப் போய்க் காப்பாத்த நினைச்சான். ஆனா குவாண்டம் சயின்ஸ், டைம் ட்ராவல் (Time travel) பண்ணினா வேறொரு உலகம் தான் உருவாகுமே தவிர, செத்தவங்க திரும்பி வர மாட்டாங்கனு சொல்லுச்சு. அந்த உண்மை அவனை முழுமையா உடைச்சிடுச்சு."

ஜீவா கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, கோபமாக நிமிர்ந்தான். "அதுக்காக? அவன் பட்ட கஷ்டத்துக்காக ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தையுமே அழிக்க நினைப்பானா? நாங்க என்ன பாவம் பண்ணோம்? என்னோட உலகத்துல என் அம்மாவை அவன் ஏன் கொன்னான்? அவன் எப்படி ஒரு நியாயமான ஆளா இருக்க முடியும் அப்பா?"

தேவா ஜீவாவை மிகவும் ஆழமாகப் பார்த்தான். "அங்க தான் ஜீவா அவனோட சைக்காலஜி (Psychology) வேலை செய்யுது. அவன் ஒரு சாதாரண வில்லன் கிடையாது. அவன் பழிவாங்கல."

"பின்ன? எங்களைக் கொல்றதுக்குப் பேரு என்ன?"

"அவன் உங்களைக் கொல்றதா நினைக்கல ஜீவா. அவன் உங்களைக் காப்பாத்துறதா நினைக்கிறான்!"

"என்ன உளறுறீங்க?" ஜீவா கோபத்தில் கத்தினான்.

"நான் உளறல. அவன் அதான் சொன்னான்," தேவா மிகவும் நிதானமாக விளக்கத் தொடங்கினான். "அவன் பல ஆயிரம் உலகங்களுக்குப் போய்ப் பார்த்திருக்கான். எல்லா உலகத்துலயும், எங்கயாவது ஒரு மூலையில, அஞ்சலியோ, ஜீவாவோ, தாராவோ ஏதோ ஒரு கொடூரமான சாவைச் சந்திச்சிட்டுத் தான் இருக்காங்க. இந்த மல்டிவெர்ஸ் அப்படிங்கிறதே ஒரு நோய்னு அவன் நம்புறான். ஒரு உலகத்துல நீங்க சந்தோஷமா இருந்தா, இன்னொரு உலகத்துல நீங்க அநியாயமா செத்துட்டு இருக்கீங்க. இந்த வலியை... இந்த இழப்பை எந்த ஒரு தேவாவாலும் தாங்கிக்க முடியாது."

தேவா அஞ்சலியின் கண்களைப் பார்த்தான். "இந்த வாழ்க்கை, இந்த இருப்பு (Existence) அப்படிங்கிறதே ஒரு வலி தான். இந்த வலிக்கு ஒரே மருந்து... ஒட்டுமொத்தமா எல்லாத்தையும் அழிக்கிறது தான் (Absolute Annihilation). எர்த்-000 (Earth-000) அப்படிங்கிற சூனியத்துல இருந்து நான் அந்த நிழல்களைக் கட்டவிழ்த்து விட்டதுக்குக் காரணமே இது தான்னு அவன் என்கிட்ட சொன்னான். எல்லாமே இருட்டுக்குள்ள போயிட்டா... எந்த வலியும் இருக்காது. எந்த இழப்பும் இருக்காது. அவன் நம்மளை அழிக்கல... அவன் நம்மளை வலிக்காத ஒரு இடத்துக்கு அனுப்புறான்."

அஞ்சலி உறைந்து போனாள். "இது... இது என்ன ஒரு கொடூரமான அன்பு தேவா? தான் பட்ட கஷ்டத்தை யாரும் படக் கூடாதுனு உலகத்தையே அழிக்கிறது... அது எப்படிப்பட்ட ஒரு அரக்கத்தனம்?"

"அது அரக்கத்தனம் தான் அஞ்சலி. ஆனா அந்த அரக்கத்தனத்துக்குப் பின்னாடி இருக்கிறது ஒரு உடைந்த அப்பாவோட, ஒரு தோத்துப் போன கணவனோட கண்ணீர். அவனுக்கு இழக்குறதுக்கு எதுவும் இல்லை. அதனால அவன் எல்லாமே அழியணும்னு நினைக்கிறான்."

தேவா எழுந்து நின்று, அறையின் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான். காலை வெயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் தேவாவின் மனதுக்குள் ஒரு மாபெரும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது.

"நான் அவன்கிட்ட போராடினேன். நான் என் குடும்பத்தைக் காப்பாத்துவேன்னு கத்தினேன். ஆனா அவன் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சான். அவனோட சிஸ்டம் மூலமா என் மூளைக்குள்ள ஹேக் பண்ணி வந்து, என்னோட தொண்டையை நசுக்கினான்."

தேவா தன் கழுத்தைக் காட்டினான். அங்கே அந்த இருண்ட தேவாவின் கைகள் அழுத்திய தழும்புகள், விரல் அடையாளங்கள் சிவப்பாகத் தெரிந்தன.

அஞ்சலியும், ஜீவாவும், தாராவும் அந்தத் தழும்புகளைப் பார்த்துப் பதறினார்கள். அது ஒரு சாதாரணக் கனவு இல்லை, அது ஒரு நேரடித் தாக்குதல் என்பதை அவர்கள் அப்போது தான் முழுமையாக உணர்ந்தார்கள்.

"அவன் எனக்கு ஒரு சவால் விட்டிருக்கான்," தேவா மீண்டும் அவர்கள் பக்கம் திரும்பினான். "நான் அவனைத் தேடி எர்த்-000-க்கு வரணும். நான் வரலைனா, அவன் இந்த உலகத்துக்கு வருவான். ஆனா நான் வந்தா... என் கண் முன்னாடியே அவன் அஞ்சலியைக் கொல்வான். தாராவையும், ஜீவாவையும் கொடூரமா சித்திரவதை பண்ணிக் கொல்வான். அவனுக்கு எந்த இரக்கமும் கிடையாது. அவன் ஒரு முடிவற்ற இரவை (Endless Night) உருவாக்குறவன்."

தாராவின் முகம் முழுமையாக வெளிறிப் போனது. "அப்பா... அப்போ நாம என்ன பண்ணப் போறோம்? அவன் நம்மளை விட ரொம்பப் பலசாலி. நம்மளோட பிளானை எல்லாம் அவன் முன்கூட்டியே தெரிஞ்சு வச்சிருக்கான். நாம எப்படி அவனை ஜெயிக்க முடியும்?"

தேவாவின் முகத்தில் இருந்த வேதனை மெல்ல மெல்ல மாறி, இப்போது ஒரு பயங்கரமான, கணிக்க முடியாத அமைதியாக உருவெடுத்தது. அவன் ஒரு கோழையாக, அமைதியான பையனாக இதுவரை இருந்தான். ஆனால், அந்த இருண்ட தேவா அவனுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு மாபெரும் ஆளுமையைத் தட்டியெழுப்பிவிட்டான்.

"அவன் என்னோட எதிர்காலம் தான்னு நான் நினைச்சேன் தாரா. ஆனா இல்லை. அவன் ஒரு உடைந்த கண்ணாடி. என்னோட ஒரு மோசமான பிம்பம் (Corrupted Variant). அவன் என்னோட ஆட்டத்தை விளையாட நினைச்சா, அவன் கண்டிப்பா தோத்துடுவான். ஏன்னா... நான் இப்போ தனியா இல்லை."

அறையில் ஒரு ஆழமான அமைதி நிலவியது. தேவாவின் அந்த வார்த்தைகள், ஒரு மாபெரும் இருளுக்கு மத்தியில் ஏற்றப்பட்ட ஒரு சின்ன மெழுகுவர்த்தி போல ஒளிர்ந்தது.

அஞ்சலி மெல்ல எழுந்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த கண்ணீர் முழுமையாகக் காய்ந்திருந்தது. பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணான அவளுக்குள் இப்போது ஒரு விவரிக்க முடியாத தைரியம் குடியேறியிருந்தது. அவள் தேவாவின் அருகில் சென்று நின்றாள். அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

"தேவா," அஞ்சலியின் குரல் மிக உறுதியாக, ஒரு ராணியைப் போலக் கம்பீரமாக இருந்தது. "அந்த உலகத்துல இருந்த உன்னோட வெர்ஷன்... அவன் என்னைப் பறிகொடுத்ததுனால ஒரு அரக்கனா மாறினான்னு சொன்னியே?"

தேவா லேசாகத் தலையசைத்தான்.

"அவன் என்னைக் கொடூரமா நேசிச்சிருக்கான். அவனோட அன்பு தான் அவனை ஒரு சைக்கோவா மாத்தியிருக்கு. அவன் என்னை இழந்ததுனால உலகத்தையே அழிக்கத் துணிஞ்சான். ஆனா... நான் இப்போ உன் கூட இருக்கேன்."

அஞ்சலி தேவாவின் கன்னங்களில் இரு கைகளையும் வைத்தாள்.

"உன்னை விட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன் தேவா. அவனோட அன்பு அவனை அரக்கனா மாத்துச்சுனா... என்னோட அன்பு உன்னை ஒரு கடவுளா மாத்தும். அவன் எர்த்-000-ல இருந்துகிட்டு நம்மளை மிரட்டுறான். நாம பயந்து ஓடப் போறது கிடையாது. நீ அங்க போவ. நாங்களும் உன் கூட வருவோம். அவன் நம்மளை அழிக்கிறதுக்கு முன்னாடி... நாம அவனை அழிப்போம்."

அஞ்சலியின் இந்த ஆவேசமான வார்த்தைகள், ஜீவாவையும் தாராவையும் உலுக்கியது. ஒரு கல்லூரி மாணவியாக இருந்த தங்கள் தாய், இப்போது ஒரு போர்வீரனைப் போலப் பேசுவதைப் பார்த்து ஜீவாவுக்குத் தன் அம்மாவின் மீதான

மரியாதை பல மடங்கு உயர்ந்தது.

ஜீவா தன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு எழுந்து நின்றான். "அம்மா சொல்றது தான் சரி அப்பா. நாங்க ஒரு உலகத்தை இழந்துட்டு அனாதையா இங்க ஓடி வந்தோம். இனிமேல் எங்களால ஓட முடியாது. சித்து அவனோட கண்ட்ரோல்ல இருக்கான். என் அம்மாவை அவன் கொன்னுட்டான். இப்போ உங்களையும் கொல்லப் பார்க்குறான். நான் ஒரு கமாண்டரோட பையன். நான் சாகுறதா இருந்தா, போர்க்களத்துல தான் சாவேன். ஒழிஞ்சு இருந்து சாக மாட்டேன்."

தாரா ஓடி வந்து தேவாவையும் அஞ்சலியையும் சேர்த்துக்கட்டிக்கொண்டாள். "நானும் வருவேன்ப்பா. நீங்க எங்க போனாலும் நான் வருவேன்."

தன் குடும்பம் தன்னிடம் காட்டும் இந்த மாபெரும் நம்பிக்கையைப் பார்த்த தேவாவின் இதயம் நெகிழ்ந்தது. அவனுக்குள் இருந்த அந்தச் சின்னத் தயக்கமும் சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஒரு கோழையாக இருந்த அவன், இப்போது ஒரு மாபெரும் படைத்தளபதியாக மாறினான்.

தேவா அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். "நாம அந்த எர்த்-000-க்குக் கண்டிப்பாப் போவோம். ஆனா... அந்த டேட்டா கோர்ல இருந்த 'லைட்-பிரேக்கர்' (Light-Breaker) ஆயுதம் அவனோட பிளான். நாம அதைப் பயன்படுத்த மாட்டோம்."

"பின்ன? வேற என்ன வெப்பன் அப்பா நம்மகிட்ட இருக்கு?" ஜீவா ஆச்சரியமாகக் கேட்டான்.

தேவா தன் லேப்டாப்பைத் திறந்தான். "அந்த இருண்ட தேவா, அறிவியலை (Science) மட்டும் தான் நம்புறான். குவாண்டம் பிசிக்ஸை வச்சுப் போர்ட்டல் உருவாக்குறான். ஆனா நான் சயின்ஸை மட்டும் நம்பல. நான் ஒரு சைக்காலஜி ஸ்டூடண்ட் (Psychology Student). அவனோட மூளை எப்படி வேலை செய்யும், அவனோட பயம் என்ன, அவனோட வீக்னஸ் என்னனு எனக்குத் தெரியும். அவனோட இருட்டை அழிக்க ஒளியால (Light) முடியாது. அவனோட இருட்டை அழிக்க... நான் அவனோட மனசுக்குள்ள ஒரு மாபெரும் மாயையை (Grand Illusion) உருவாக்கப் போறேன்."

தேவா தன் பழைய லேப்டாப்பில் சில குறியீடுகளை மிக வேகமாக டைப் செய்யத் தொடங்கினான்.

"ஜீவா, நீ உன் ஜாக்கெட்டுல இருந்த அந்த பயோ-சென்சாரை என்கிட்ட குடு. தாரா, நீ என்னோட பழைய எலக்ட்ரானிக் பாக்ஸை எடுத்துட்டு வா. அஞ்சலி..." தேவா அவளைப் பார்த்து ஒரு காதல் ததும்பும் பார்வையை வீசினான். "நீ என் பக்கத்துலேயே உக்காரு. எனக்கு உன்னோட அந்தப் பாசிட்டிவ் எனர்ஜி (Positive energy) ரொம்பத் தேவை."

தேவா தன் மூளையையும், அவனது உளவியல் அறிவையும், குவாண்டம் தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்து ஒரு புதிய ஆயுதத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினான். அது உலோகத்தால் ஆன ஆயுதமல்ல, அது ஒரு மனோதத்துவ ஆயுதம்

(Psychological weapon).

"அவன் என்னை ஒரு கோழைனு நினைச்சிட்டு இருக்கான். நான் எனக்காகச் சண்டைக்குப் போக மாட்டேன் தான். ஆனா என் பொண்டாட்டி, என் குழந்தைங்க மேல யாராவது கை வச்சா... நான் எந்த அளவுக்குக் கொடூரமா மாறுவேன்னு அந்த அரக்கனுக்கு நான் காட்டப் போறேன்."

தேவாவின் கண்களில் இப்போது ஒரு முடிவற்ற பிரபஞ்சத்தின் ஆளுமை தெரிந்தது. அந்தச் சிறிய அறையில், உலகத்தைக் காக்கப் போகும் நான்கு பேர் கொண்ட அந்தச் சிறு படை, தங்களின் இறுதி யுத்தத்திற்குத் தயாராகத் தொடங்கியது.

இரவு இன்னும் முழுமையாக விலகவில்லை. ஆனால், சூரியன் உதிப்பதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது.

தேவாவின் அறையில் அந்தப் பழைய லேப்டாப்பின் திரை இப்போது ஒரு விசித்திரமான தங்க நிற ஒளியை உமிழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அவன் உருவாக்கிய அந்தப் புதிய ஆயுதம்—ஒரு மனோதத்துவ குவாண்டம் கருவி (Neuro- Psychological Quantum Projector)—இப்போது தயாராக இருந்தது. அது பார்க்க ஒரு சிறிய கையடக்க ரேடியோவைப் போல இருந்தாலும், அதனுள் பல கோடி மனிதர்களின் நரம்பு மண்டலங்களைத் தாக்கிச் செயலிழக்கச் செய்யும் சக்தி இருந்தது.

"எல்லாமே ரெடி," தேவா அந்தச் சிறிய கருவியைத் தன் பெல்ட்டில் மாட்டிக்கொண்டான். அவன் அஞ்சலியைப் பார்த்தான். அவள் ஒரு நீல நிற ஜீன்ஸும், சாதாரணப் பருத்திச் சட்டையும் அணிந்திருந்தாள். ஆனால் அவளது கண்களில் ஒரு மாபெரும் போர்வீரனுக்கான தீர்க்கம் இருந்தது.

"அஞ்சலி... நாம போகப் போற இடம் எந்த இயற்பியல் விதிகளுக்கும் உட்படாத ஒரு சூனியம். அங்க காத்து இருக்காது, வெளிச்சம் இருக்காது. ஆனா நான் உருவாக்கியிருக்கிற இந்த குவாண்டம் கவசம் (Quantum shield) நம்மளை மூச்சு விட

வைக்கும். ஆனா... எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் என் கையை விட்டுடாத," தேவா அவளது கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான்.

அஞ்சலி புன்னகைத்தாள். "உன் கையை நான் என்னைக்கும் விட மாட்டேன் தேவா."

ஜீவா தன் ராணுவக் கத்தியைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, தாராவைத் தன் பின்னால் நிற்கச் செய்தான். "நாங்க ரெடி அப்பா. அந்த அரக்கனை அவனோட இடத்துலயே வச்சு முடிப்போம்."

தேவா தன் லேப்டாப்பில் கடைசி என்டரை (Enter) அழுத்தினான்.

அறையின் மையத்தில் காற்றில் ஒரு சிறிய புள்ளி தோன்றி, அது சுழன்று விரிவடைந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான போர்ட்டலாக (Portal) மாறியது. வழக்கமான நீல நிறத்திற்குப் பதிலாக, இந்த முறை அது ரத்தச் சிவப்பு நிறத்தில் எரிந்தது. ஏனென்றால் இது எர்த்-000 என்ற அந்த முடிவற்ற இருளுக்கான நேரடி வாசல்.

"லெட்ஸ் கோ," தேவா சொல்ல, நால்வரும் அந்தப் போர்ட்டலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர்.

ஒரு விநாடி, அவர்கள் உடல் அணு அணுவாகப் பிரிக்கப்பட்டு மீண்டும் ஒட்டப்பட்டது போன்ற ஒரு பயங்கரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. காதுகளை அடைக்கும் பெருஞ்சத்தம், அதன் பின்... முழுமையான நிசப்தம்.

அவர்கள் கண்களைத் திறந்தனர்.

அது ஒரு முடிவற்ற இருள். மேலே வானமும் இல்லை, கீழே பூமியும் இல்லை. அவர்கள் ஒருவிதமான கரும்பாறைகளால் ஆன மிதக்கும் தீவு ஒன்றில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். சுற்றிலும் பல கோடி இருண்ட நிழல்கள் (The Shadows) பேய்களைப் போலச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. அந்த இடத்தின் குளிரும், அமானுஷ்யமும் எப்பேர்ப்பட்ட தைரியசாலியையும் நடுங்கச் செய்யும்.

அந்த மிதக்கும் தீவின் மையத்தில், உடைந்த நட்சத்திரங்களின் துகள்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான சிம்மாசனம் இருந்தது. அந்தச் சிம்மாசனத்தில், ஒரு கறுப்பு நிறக் கவசம் அணிந்தபடி, காலின் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தான் அந்த இருண்ட தேவா (Dark Deva). அவனுக்கு அருகில், உணர்ச்சியற்ற ஒரு எந்திரத்தைப் போலக் கையில் ஒரு பெரிய குவாண்டம் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்தான் பெரிய நடராஜன் (சித்து).

இருண்ட தேவா அவர்களைப் பார்த்துக் கைகளைத் தட்டினான். அந்தச் சத்தம் அந்தச் சூனியத்தில் இடி போல ஒலித்தது.

"வரவேற்கிறேன் தேவா. நீ வருவேனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இவ்வளவு சீக்கிரம், உன்னோட சாவுக்கு நீயே நடந்து வருவேனு நான் எதிர்பார்க்கல," இருண்ட தேவா சிம்மாசனத்தில் இருந்து மெல்ல எழுந்து நின்றான்.

ஜீவா பெரிய நடராஜனைப் பார்த்து ஆவேசமாகக் கத்தினான். "சித்து! என்னடா பண்ற நீ? உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா? அவன் நம்ம உலகத்தை அழிச்சவன்டா. அவன் பக்கம் போய் நிக்கிறியே, உனக்கு மனசாட்சி இல்லையா?"

பெரிய நடராஜன் ஜீவாவைப் பார்த்து எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் கூறினான், "நான் ஒரு சிப்பாய் ஜீவா. யாரு எனக்கு உண்மையான அமைதியைக் கொடுக்கிறாங்களோ, அவங்க தான் என் தலைவன். இந்த முடிவற்ற பிரபஞ்சங்கள் ஒரு பெரிய வியாதி. என் தலைவன் அதை அழிக்கப் போறார். நீயும் தாராவும் நிம்மதியா சாகணும்னா... பேசாம சரணடைஞ்சிடுங்க."

"அவனை உன்னால மாத்த முடியாது ஜீவா," தேவா முன்னே நடந்து சென்றான். "அவன் மூளை முழுமையா இவனோட கண்ட்ரோல்ல இருக்கு."

இருண்ட தேவா ஒரு வக்கிரமான சிரிப்புடன் படிகளைக் கடந்து கீழே இறங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் அஞ்சலியின் மீது பதிந்தன. அந்தப் பார்வை அஞ்சலியை என்னவோ செய்தது. அவனது கண்களில் ஒரு நொடி காதல் தெரிந்தது, அடுத்த நொடி ஒரு முடிவற்ற வெறுப்பு தெரிந்தது.

"அஞ்சலி... என் உலகத்துல நீ செத்துக் கிடந்தப்போ... உன்னோட கழுத்துல இருந்து வந்த ரத்தத்தோட வாசம் இன்னும் என் மூக்குல இருக்கு. நீ மறுபடியும் உசிரோட என் கண் முன்னாடி நிக்கிறதைப் பார்க்கும்போது... உன்னை இன்னொரு தடவை கொல்லணும்ங்கிற ஆசை எனக்குள்ள வருது. ஏன்னா... நீ உசிரோட இருக்கிற ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு வலிக்குது!" இருண்ட தேவா உறுமினான்.

தேவா அஞ்சலியைத் தன் பின்னால் மறைத்து நின்றான். "அவளைத் தொடணும்னா... நீ என்னைத் தாண்டித் தான் வரணும் அரக்கனா."

"நீ ஒரு கொசுடா!" இருண்ட தேவா தன் கையை அசைத்தான்.

அடுத்த நொடி, ஆயிரக்கணக்கான இருண்ட நிழல்கள் அவர்களை நோக்கிக் குரைக்கும் நாய்களைப் போலப் பாய்ந்து வந்தன.

"ஜீவா, தாரா! கவர் மீ (Cover me)!" தேவா கத்தினான்.

ஜீவா தன் ராணுவப் பயிற்சியை முழுமையாகப் பயன்படுத்தினான். அவன் தன்னிடம் இருந்த எனர்ஜி பிளாஸ்டரை (Energy blaster - எதிர்காலத்தில் இருந்து அவன் கொண்டு வந்தது) எடுத்து, சீறி வரும் நிழல்களை நோக்கிச் சுடத் தொடங்கினான். தாரா அவனுக்குப் பின்னால் நின்று, தன்னிடம் இருந்த சிறிய ஷீல்டு ஜெனரேட்டரை (Shield generator) உயிர்ப்பித்து, அஞ்சலியைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்பு வளையத்தை உருவாக்கினாள்.

பெரிய நடராஜன் ஜீவாவை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஒரு மாபெரும் சித்தப்பாவிற்கும், அவனது அண்ணன் மகனுக்கும் இடையே ஒரு கொடூரமான சண்டை தொடங்கியது.

ஆனால் தேவாவின் இலக்கு அந்த நிழல்களோ, நடராஜனோ அல்ல. அவனது இலக்கு அந்த இருண்ட தேவா.

தேவா தன் பெல்ட்டில் இருந்த அந்த மனோதத்துவக் கருவியை எடுத்தான். இருண்ட தேவா அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தான். "இது தான் நீ கொண்டு வந்திருக்கிற ஆயுதமா? என் கிட்ட குவாண்டம் பவர் இருக்கு. நீ ஒரு சின்ன பொம்மையை வச்சு என்னைப் பயமுறுத்தப் பார்க்கிறியா?"

"இது பொம்மை இல்லடா... இது உன்னோட மனசாட்சி!" தேவா அந்த இயந்திரத்தின் பொத்தானை அழுத்தினான்.

அதிலிருந்து எந்த லேசர் கதிர்களோ, நெருப்போ வரவில்லை. மாறாக, ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத அதிர்வலை (Neural Frequency) காற்றில் பாய்ந்து, இருண்ட தேவாவின் நெற்றியின் மையத்தைத் தாக்கியது.

இருண்ட தேவா ஒரு கணம் தள்ளாடினான். அவனது மூளைக்குள் ஒரு மாபெரும் மாயை (Illusion) உருவாகத் தொடங்கியது.

அவனது கண்களுக்கு முன்னால், அவன் அழித்த பல கோடிப் பிரபஞ்சங்களின் காட்சிகள் ஓடத் தொடங்கின. அவன் கொன்ற மக்கள், அவனால் சாம்பலான கிரகங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக... அவனது சொந்த அஞ்சலியின் உருவம்.

"தேவா... ஏன் தேவா இப்படிப் பண்ண?" இருண்ட தேவாவின் அஞ்சலி (கழுத்தில் ரத்தம் வடியும் நிலையில்) அவனுக்கு முன்னால் தோன்றிப் பேசினாள். "நீ என்னைக் காப்பாத்தல தேவா. நீ உன் கோபத்துக்கு உலகத்தையே பலியாக்கிட்ட. நீ ஒரு அரக்கன் தேவா..."

"இல்ல! நீ பொய்... இது பொய்!" இருண்ட தேவா தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு கத்தினான். அவனது மூளை அலைகளை தேவாவின் கருவி முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தது.

பதினெட்டு வயது தேவா அவனை நெருங்கினான். "நீ அவளைக் கொன்னவனைப் பழிவாங்கலடா. நீ உன்னோட தோல்வியை மறைக்க, உன்னோட இயலாமையை மறைக்க, இந்த உலகத்தையே அழிக்கிறதா உனக்கு நீயே ஒரு பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்ட. நீ உலகத்தைக் காப்பாத்தல, நீ உன்னோட ஈகோவை (Ego) வளர்த்துக்கிற."

"வாய மூடு!" இருண்ட தேவா தன் கையிலிருந்து ஒரு பெரிய குவாண்டம் எனர்ஜியைத் தேவா மீது வீசினான்.

தேவா தூக்கி வீசப்பட்டு ஒரு பாறையின் மீது மோதிக் கீழே விழுந்தான். அவனது வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்தது.

அஞ்சலி அலறினாள், "தேவா!" அவள் அந்தப் பாதுகாப்பு வளையத்தை விட்டு வெளியே ஓடி வந்து தேவாவைத் தூக்கினாள்.

இருண்ட தேவா தன் தலையை வெறித்தனமாகக் குலுக்கி, அந்த மாயையிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன. "நீ என்னோட மனசுக்குள்ள நுழையப் பார்க்கிறியா? என்னை நீ ரொம்ப அண்டர்-எஸ்டிமேட் (Under-estimate) பண்ணிட்ட."

அவன் தன் வலது கையை உயர்த்தி, அஞ்சலியைப் பார்த்தான். "இந்த வலி எப்படி இருக்கும்னு உனக்கு நான் இப்போ காட்டுறேன்."

அவன் கையில் இருந்து ஒரு இருண்ட ஒளிக்கற்றை அஞ்சலியை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

"இல்ல!" தேவா அஞ்சலியைத் தள்ளிவிட்டு, அந்த ஒளிக்கற்றைக்கு முன்னால் தான் சென்று நின்றான். அந்த இருண்ட ஆற்றல் தேவாவின் நெஞ்சைத் துளைத்தது. தேவா ஒரு மாபெரும் வலியுடன் தரையில் சுருண்டு விழுந்தான்.

"தேவா!" அஞ்சலி கதறிக்கொண்டு அவன் மேல் விழுந்தாள்.

இருண்ட தேவா சிரித்தான். "பார்த்தியா? உன்னால அவளைக் காப்பாத்த முடியாது. நீயும் செத்து, அவளும் சாகப் போறா."

ஆனால் தேவா தரையில் படுத்தபடியே லேசாகச் சிரித்தான். அவனது சிரிப்பைப் பார்த்த இருண்ட தேவாவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

"நீ... நீ தான் தோத்துட்ட..." தேவா தன் ரத்தம் தோய்ந்த கைகளால் அந்த மனோதத்துவக் கருவியை மீண்டும் பிடித்தான். "அந்த மாயை உன்னைக் குழப்புறதுக்காக இல்ல. உன்னோட மூளை அலைகளை ஒரு செகண்ட் நான் டிஸ்ட்ராக்ட் (Distract) பண்ணுனேன். அந்த கேப்ல... என்னோட ஏ.ஐ சிஸ்டம், உன்னோட மெயின் சோர்ஸ் கோரை (Source Core) ஹேக் பண்ணிடுச்சுடா முட்டாள்!"

இருண்ட தேவா திடுக்கிட்டுத் தன் சிம்மாசனத்தின் பின்னால் இருந்த பிரம்மாண்டமான குவாண்டம் கோரைப் பார்த்தான். அந்த இருண்ட கோர் இப்போது மெல்ல நீல நிற ஒளியாக (Positive Energy) மாறத் தொடங்கியிருந்தது.

"என்ன பண்ணி வச்சிருக்க நீ?" இருண்ட தேவா பதற்றத்துடன் கத்தினான்.

தேவா அஞ்சலியின் உதவியோடு மெல்ல எழுந்து நின்றான். "இந்த நிழல்கள்... இந்த ஆன்டி-மேட்டர் (Anti-matter) எனர்ஜி... இது உயிர்களை அழிக்கலனு நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். ஆற்றலை அழிக்க முடியாது, அதை உருமாற்றத் தான் முடியும் (Energy can neither be created nor destroyed). இந்த நிழல்கள் உறிஞ்சிய பல கோடி உயிர்களும், கிரகங்களும் சாகல. அவையெல்லாம் ஒரு மாபெரும் டேட்டாவா (Data) இந்த எர்த்-000-வோட மையத்துல சிறைவைக்கப்பட்டிருக்கு."

தேவா தன் கையிலிருந்த கருவியின் கடைசிப் பொத்தானை அழுத்தினான்.

"நான் அந்த ஆற்றலை... ரிவர்ஸ் (Reverse) பண்ணப் போறேன். ரிவர்ஸ்-என்ட்ரோபி (Reverse-Entropy)!"

தேவாவின் கருவியில் இருந்து ஒரு மாபெரும் வெள்ளொளிப் பாய்ந்து சென்று அந்தப் பிரம்மாண்டமான மையக் கோரைத் தாக்கியது. அடுத்த விநாடி, ஒரு பிக்-பேங் (Big Bang) வெடிப்பைப் போல, அந்த எர்த்-000 முழுவதும் ஒரு கண்கூசும் பேரொளி வெடித்துச் சிதறியது.

இருண்ட தேவா "இல்ல!" என்று கத்திக்கொண்டே தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான். அவனால் அந்த ஒளியைத் தாங்க முடியவில்லை.

அந்த ஒளி, எர்த்-000-ல் இருந்து பல கோடிப் பரிமாணங்களுக்குப் பாய்ந்து சென்றது. அந்த நிழல்களால் அழிக்கப்பட்ட, சாம்பலாக்கப்பட்ட அத்தனை உலகங்களும், நட்சத்திரங்களும், மனிதர்களும் மீண்டும் தங்களின் பழைய நிலைக்குத் திரும்பத் தொடங்கினார்கள். மரணம் பின்னோக்கிச் சென்றது. அழிக்கப்பட்ட டேட்டாக்கள் மீண்டும் உயிர்களாக உருமாறின.

ஜீவாவுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த பெரிய நடராஜன் (சித்து), அந்த ஒளி அவன் மீது பட்டதும், அவனது கண்களில் இருந்த அந்த இருண்ட கட்டுப்பாடு முழுமையாக விலகியது. அவன் தன் கையில் இருந்த ஆயுதத்தைக் கீழே போட்டுவிட்டு, மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். "நான்... நான் என்ன செஞ்சேன்? நான் ஏன் இங்க இருக்கேன்?" என்று அவனது சுயநினைவு திரும்பியது.

ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எர்த்-42-ல் (ஜீவா மற்றும் தாராவின் உலகம்) ஒரு மாபெரும் அற்புதம் நிகழ்ந்தது.

அந்த ஒளியின் ஒரு பகுதி எர்த்-42-ன் அந்த உடைந்த ஆய்வகத்திற்குச் சென்றது. நிழல்களால் சாம்பலாக்கப்பட்ட அஞ்சலி (தாராவின் தாய்), அந்தச் சாம்பலிலிருந்து மீண்டும் முழுமையான உயிரோடு எழுந்து வந்தாள். அவள் குழப்பத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

அதே நேரத்தில், போர்ட்டலின் அருகே நெஞ்சில் குத்தப்பட்டு ரத்த வெள்ளத்தில் செத்துக்கிடந்த அந்த முப்பத்தெட்டு வயது விஞ்ஞானி தேவா... அவனது நெஞ்சில் இருந்த காயம் மாயமாக மறைந்தது. அவனது இதயம் மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவன் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு எழுந்து அமர்ந்தான்.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, ஓடிச் சென்று கட்டிக்கொண்டனர். அவர்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றுவிட்டனர். ஜீவாவும் தாராவும் இழந்த தங்களின் நிஜமான பெற்றோர்கள் மீண்டும் அந்த உலகத்தில் உயிரோடு வந்துவிட்டார்கள்.

இந்தக் காட்சி, எர்த்-000-ல் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹாலோகிராம் திரையில் விரிந்தது.

தாரா அதைப் பார்த்துத் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். "அம்மா... அப்பா... அவங்க உசிரோட வந்துட்டாங்க! அவங்க சாகல!"

ஜீவாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மடைதிறந்தது. அவன் ஓடிச் சென்று பதினெட்டு வயது தேவாவின் கால்களில் விழுந்தான். "அப்பா! நீங்க கடவுள் அப்பா! நீங்க உலகத்தைக் காப்பாத்தல, எங்க உசுரையே திருப்பிக் கொடுத்துட்டீங்க!"

தேவா அவனைத் தூக்கி நிறுத்தி அணைத்துக்கொண்டான். "நான் ஒன்னும் பண்ணலடா. அந்த இருண்ட தேவா தான் பண்ணான். அவன் அவனோட உலகத்துல பட்ட கஷ்டத்துக்கு ஒரு மாபெரும் தவறு செஞ்சான். நான் அதைச் சரி பண்ணேன். அவ்வளவு தான்."

ஆனால், அந்தப் பேரொளி இன்னும் தன் வேலையை முழுமையாக முடிக்கவில்லை. அந்த ரிவர்ஸ்-என்ட்ரோபி அலை, இருண்ட தேவாவின் சொந்தப் பரிமாணத்தையும் (அவனது அசல் உலகம்) தேடிக் கண்டுபிடித்தது.

இருண்ட தேவா முழங்காலிட்டு, தரையில் கைகளை வைத்துக்கொண்டு மூச்சிரைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கவசம் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியிருந்தது. அவனது மாபெரும் அதிகாரமும், வலிமையும் அந்த ஒளியில் கரைந்து காணாமல் போயிருந்தது.

திடீரென, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு புதிய போர்ட்டல் திறந்தது.

அந்தப் போர்ட்டலின் உள்ளே... அவனது சொந்த வீடு தெரிந்தது. ரத்த வெள்ளத்தில் செத்துக் கிடந்த அவனது மனைவி அஞ்சலி... அவளது காயங்கள் மறைந்து அவள் உயிரோடு எழுந்து நின்றாள். தூக்கில் தொங்கிய தாரா, கீழே இறங்கி வந்து நின்றாள். சுவரில் அறையப்பட்டிருந்த ஜீவா, எந்தக் காயமும் இல்லாமல் எழுந்து வந்தான்.

இருண்ட தேவாவின் குடும்பம்... அவனது உலகத்தில், அவனது கண் முன்னாலேயே கொடூரமாக்கப்பட்ட அவனது உசுர்கள்... இப்போது முழுமையான உயிருடன், எந்தக் காயமும் இல்லாமல் அந்தப் போர்ட்டல் வழியாக அவனைப் பார்த்தார்கள்.

இருண்ட தேவாவின் அஞ்சலி மெல்ல நடந்து போர்ட்டலின் விளிம்பிற்கு வந்தாள். "தேவா... இங்க வா தேவா. நாம வீட்டுக்குப் போலாம்."

இந்தக் காட்சியைக் கண்ட இருண்ட தேவா, அப்படியே சிலையாக உறைந்துபோனான். அவனது கண்கள் விரிந்தன. பல நூறு உலகங்களை அழித்த அந்த அரக்கனின் கண்களில் இருந்து, பல வருடங்களாக வற்றிப்போயிருந்த கண்ணீர்... இப்போது அருவியாகக் கொட்டத் தொடங்கியது.

"அஞ்சலி..." அவனது குரல் ஒரு சின்னக் குழந்தையின் குரலைப் போல உடைந்துபோய் வெளிவந்தது.

அவன் தரையில் ஊர்ந்து சென்று, அந்தப் போர்ட்டலின் விளிம்பைத் தொட்டான். அவனது அஞ்சலி அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அந்த ஸ்பரிசம்... அந்த உண்மையான ஸ்பரிசம், அவனுக்குள் இருந்த அந்த இருட்டை, அந்த அரக்கனை முழுமையாகக் கொன்று புதைத்தது.

இருண்ட தேவா திரும்பிப் பதினெட்டு வயது தேவாவைப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் இப்போது ஒரு மாபெரும் நிம்மதியும், குற்றவுணர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.

"நீ ஜெயிச்சிட்ட தேவா... நீ என்னைத் தோற்கடிக்கல... நீ என்னைக் காப்பாத்திட்ட," இருண்ட தேவா கண்ணீரோடு கைகூப்பினான். "நான் என் குடும்பத்தோட போறேன். இனிமேல் இந்த மல்டிவெர்ஸ்க்கு எந்த ஆபத்தும் வராது. என்னோட பாவங்களுக்கு நான் என் உலகத்துல போய் பிராயச்சித்தம் தேடிக்கிறேன்."

அவன் தன் அஞ்சலியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, தன் குழந்தைகளை நோக்கிக் கதறி அழுதுகொண்டே அந்தப் போர்ட்டலுக்குள் சென்றான். அந்தப் போர்ட்டல் ஒரு மெல்லிய ஒளியோடு மூடிக்கொண்டது.

பிரபஞ்சத்தின் மிகப் பெரிய ஆபத்து, அன்பாலும், மன்னிப்பாலும் முழுமையாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டது.

எர்த்-000 இப்போது இருண்ட சூனியமாக இல்லை. அது மெல்ல மெல்ல ஒரு அழகான, நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த ஒரு புதிய பரிமாணமாக உருமாறிக் கொண்டிருந்தது.

ஜீவா கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, தாராவின் தோளில் கையைப் போட்டான். அவர்கள் இருவரும் பதினெட்டு வயது தேவாவை நெருங்கினார்கள்.

"அப்பா... எங்க உலகத்துல எங்க அப்பா, அம்மா உயிரோட வந்துட்டாங்க. நாங்க அவங்களைப் பார்க்கப் போகணும். நாங்க கிளம்புறோம்," என்றான் ஜீவா.

தேவா அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். "போயிட்டு வாங்க. ஆனா எப்பவும் ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க... எந்த உலகத்துல இருந்தாலும் நீங்க என்னோட குழந்தைங்க தான்."

தாரா ஓடி வந்து தேவாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். "ஐ லவ் யூ அப்பா. நீங்க தான் எங்க ரியல் ஹீரோ."

ஜீவாவும் தாராவும் பெரிய நடராஜனைக் (சித்துவை) கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தங்களின் எர்த்-42 போர்ட்டலுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர். அவர்கள் முகம் முழுவதும் ஒரு மாபெரும் மகிழ்ச்சி. அவர்கள் தங்கள் உண்மையான உலகத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றனர். போர்ட்டல் மூடியது.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. பல கோடிப் பிரபஞ்சங்களைக் காத்த ஒரு மாபெரும் திருப்தியோடு தேவா அந்த இடத்தில் தனியாக நின்றிருந்தான். அவனது நெஞ்சில் இருந்த காயம் குவாண்டம் ஒளியால் லேசாக ஆறியிருந்தாலும், உடலின் சோர்வு அவனைக் கீழே தள்ளியது.

"நாம ஜெயிச்சிட்டோம் அஞ்சலி..." தேவா லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவனது கைகளை நீட்டி, அஞ்சலியை அரவணைக்க அவன் திரும்பினான். ஆனால்...

அவன் பின்னால் யாரும் இல்லை.

தேவாவின் சிரிப்பு அப்படியே உறைந்தது. அவனது கண்கள் சுற்றும் முற்றும் தேடின. அந்தப் புதிய நட்சத்திரப் பரிமாணம் முழுவதும் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லை.

"அஞ்சலி?" தேவா மெதுவாகக் கூப்பிட்டான்.

பதிலில்லை.

"அஞ்சலி! எங்க இருக்க நீ? இது விளையாடுற நேரம் இல்ல, வெளிய வா!" தேவாவின் குரலில் இப்போது ஒரு சிறிய நடுக்கம் ஆரம்பித்தது.

அவன் அந்த மிதக்கும் தீவு முழுவதும் வெறித்தனமாக ஓடித் தேடினான். பாறைகளுக்குப் பின்னால், உடைந்த சிம்மாசனத்தின் அடியில் என எல்லா இடங்களிலும் தேடினான். ஆனால் அஞ்சலி அங்கு இல்லை.

தேவாவின் மூளை வேகமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியது. 'அவ எங்க போயிருப்பா? அந்த ஒளியில அவளும் வேற உலகத்துக்குப் போயிட்டாளா? இல்ல...'

திடீரென, இருண்ட தேவா அவனது நெஞ்சில் தாக்குவதற்கு முன்பு நடந்த ஒரு காட்சி அவனது நினைவுக்கு வந்தது. இருண்ட தேவா அஞ்சலியை நோக்கிக் கதிரை வீசியபோது, தேவா முந்திச் சென்று அதை வாங்கினான். ஆனால், அந்த ஆற்றலின் ஒரு சிறு பகுதி, ஒரு இருண்ட துகளாக அஞ்சலியின் கால்களில் பட்டதை அவன் அப்போது கவனிக்கவில்லை.

ரிவர்ஸ்-என்ட்ரோபி (Reverse-Entropy) உருவாக்கும்போது, இருண்ட ஆற்றலால் பாதிக்கப்பட்ட எந்தப் பொருளாக இருந்தாலும், அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு மாபெரும் தரவுக் கிடங்கிற்கு (Quantum Data Stream) இழுக்கப்பட்டுவிடும் என்ற அறிவியல் உண்மை தேவாவின் மூளையில் இடியாக இறங்கியது.

அவள் சாகவில்லை. ஆனால், அவள் இந்த மல்டிவெர்ஸில் உள்ள பல கோடிப் பரிமாணங்களில் ஏதோ ஒன்றில், எந்த இடத்திலோ தூக்கி வீசப்பட்டிருக்கிறாள்! அல்லது அந்தத் தரவுக் கடலில் ஒரு அணுவாகத் தொலைந்து போயிருக்கிறாள்.

"இல்ல... இல்ல... இது நடக்கக் கூடாது!" தேவா தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு கத்தினான்.

அவன் தன் பெல்ட்டில் இருந்த அந்த மனோதத்துவக் கருவியை எடுத்து வெறித்தனமாகத் தட்டினான். ஆனால் அதன் ஆற்றல் முழுமையாகத் தீர்ந்துபோய் அது ஒரு வெறும் இரும்புப் பெட்டியாகக் குளிர்ந்து கிடந்தது. அவனால் இப்போது எந்தப் போர்ட்டலையும் திறக்க முடியாது.

பிரபஞ்சத்தையே காக்கத் தனக்குள்ளிருந்த கோழையை அழித்து ஒரு மாபெரும் வீரன் ஆனான் தேவா. பல உலகங்களில் இறந்துபோன அனைவரையும் உயிர்ப்பித்தான். எதிரியான இருண்ட தேவாவின் குடும்பத்தைக் கூட மீட்டுக்கொடுத்தான். ஆனால்... அதற்கெல்லாம் பரிசாக, தன்னுடைய உலகத்தை, தன்னுடைய உயிரை, தன் காதலை அவன் தொலைத்துவிட்டான்.

அந்தப் பெருவெளியில், நட்சத்திரங்களின் ஒளியில், அந்தப் பதினெட்டு வயது இளைஞன் முழங்காலிட்டுத் தரையில் விழுந்தான். அவனது நெஞ்சு வெடிப்பது போல் இருந்தது.

"அஞ்சலிஈஈஈஈ!"

அவனது மரண ஓலம் அந்தப் பல கோடிப் பிரபஞ்சங்களிலும் எதிரொலித்தது. அவனது கண்களில் இருந்து ரத்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவன் எல்லாவற்றையும் காப்பாற்றினான். ஆனால், அவனது இதயம் இப்போது காணாமல் போய்விட்டது.

தேவா தரையில் கிடந்த ஒரு கூர்மையான பாறாங்கல்லைக் கையில் எடுத்தான். அவனது கண்களில் இப்போது எந்தக் கண்ணீரும் இல்லை. ஒரு மாபெரும் பைத்தியக்காரத்தனம், ஒரு முடிவற்ற தேடலுக்கான வெறி அந்தக் கண்களில் பிறந்தது.

"நீ எந்த உலகத்துல இருந்தாலும் சரி அஞ்சலி... எந்தப் பரிமாணத்துல தொலைஞ்சு போயிருந்தாலும் சரி... நான் உன்னைக் கண்டுபிடிப்பேன். இந்த மல்டிவெர்ஸோட ஒவ்வொரு அணுவையும் கிழிச்சு உன்னை நான் தேடி வருவேன். அதுவரைக்கும்... நான் ஓய மாட்டேன்."

அந்தப் பதினெட்டு வயது தேவா, இப்போது ஒரு புதிய பரிமாணத்தின் தேடுதலுக்குத் தயாரானான். இது உலகத்தைக் காக்கும் பயணம் அல்ல. இது காணாமல் போன தன் காதலைத் தேடும் ஒரு முடிவற்ற பயணம்.

எர்த்-000 (Earth-000) என்ற அந்தப் புதிய நட்சத்திரப் பரிமாணம் இப்போது ஒரு மயான அமைதியில் உறைந்திருந்தது. பிரபஞ்சத்தையே அச்சுறுத்திய ஒரு பெரும் போர் முடிந்து, அத்தனை உலகங்களும் உயிர்பெற்றிருந்தன. ஆனால், அந்தக் கண்கூசும் நட்சத்திர ஒளிகளுக்கு நடுவே, மிதக்கும் அந்தச் சிறிய கரும்பாறையில், பதினெட்டு வயது தேவா ஒரு அனாதையைப் போல மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்தான்.

அவனது குரல் வறண்டு, தொண்டை கிழிந்து ரத்தம் கசியும் அளவிற்கு "அஞ்சலி... அஞ்சலி..." என்று கத்திக் கத்தி ஓய்ந்து போயிருந்தான். அவனது முழங்கால்களில் இருந்து ரத்தம் கசிந்து அந்தப் பாறையை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவனது கைகளில் இருந்த அந்த மனோதத்துவக் கருவி (Neuro-Psychological Projector) இப்போது ஆற்றல் இழந்து ஒரு வெறும் இரும்புத் துண்டாகக் குளிர்ந்து கிடந்தது.

"அவ எங்க போனா? அந்த ஒளி அவளை எங்கே கொண்டு போச்சு?" தேவாவின் மூளை வெறித்தனமாக யோசிக்கத் தொடங்கியது. அவனது நெஞ்சுக்குள் ஒரு எரிமலை வெடித்துச் சிதறுவது போன்ற வலி.

அவன் தன் கைகளைத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு, தரையைப் பார்த்தான். அவனது மூளை ஒரு உளவியல் மாணவனின் மூளை (Psychology student) மட்டுமில்லாமல், பல உலகங்களில் பலவிதமாக வாழ்ந்த ஒரு மாபெரும் விஞ்ஞானியின் அறிவையும் தன்னுள் அடக்கியிருந்தது. அவன் மெல்ல மெல்ல அறிவியல் ரீதியாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

'அந்த இருண்ட ஆற்றல் (Dark Energy) அவளோட கால்கள்ல பட்டிருந்துச்சு. ரிவர்ஸ்-என்ட்ரோபி (Reverse-Entropy) வேலை செய்யும்போது, இருண்ட ஆற்றலால் பாதிக்கப்பட்ட எந்தப் பொருளும் பிரபஞ்சத்தோட குவாண்டம் குப்பைக் கூடைக்கு (Quantum Garbage Void) அல்லது பல கோடிப் பரிமாணங்கள்ல ஏதோ ஒரு மூலையில தூக்கி வீசப்படும். அவ உசிரோட தான் இருக்கா... ஆனா அவ எந்த உலகத்துல இருக்கானு எனக்குத் தெரியாது.'

தேவா மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கண்கள் சிவந்து, நரம்புகள் புடைத்து, ஒரு பைத்தியக்காரனின் கண்களைப் போல மாறியிருந்தன.

"நான் அவளைக் கண்டுபிடிப்பேன். இந்த மல்டிவெர்ஸோட ஒவ்வொரு பரிமாணமா நான் தேடுவேன். ஒவ்வொரு உலகத்தோட கதவையும் உடைப்பேன். அவளைக் கண்டுபிடிக்கிற வரைக்கும் நான் தூங்க மாட்டேன், சாப்பிட மாட்டேன், சாக மாட்டேன்..."

தேவா தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான். அவன் அந்தப் பாறையில் முன்னும் பின்னுமாக நடந்தான். அவனது மூளைக்குள் ஒரு மாபெரும் தேடலுக்கான வரைபடம் உருவாகத் தொடங்கியது. 'நான் பல உலகங்களுக்குப் போகணும். ஒவ்வொரு உலகத்துலயும் இருக்கிற என் வெர்ஷன்களைப் (Variants) பார்க்கணும். அங்க அவங்க அஞ்சலியோட சந்தோஷமா இருப்பாங்க... அவங்ககிட்ட உதவி கேட்கணும். இல்ல, அவங்களோட டெக்னாலஜியைத் திருடணும். என் அஞ்சலியைக் கண்டுபிடிக்க நான் எந்த எல்லைக்கு வேணாலும் போவேன்...'

திடீரென தேவாவின் கால்கள் அப்படியே நின்றன. அவனது உடல் முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான மின்சாரம் பாய்ந்தது போல அதிர்ந்தது.

அவன் கண்கள் அகல விரிந்தன. மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டது போல அவன் தன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

"ஒரு நிமிஷம்..." அவனது உதடுகள் தன்னிச்சையாக முணுமுணுத்தன.

அவனது மூளைக்குள், அந்த இருண்ட தேவா (Dark Deva) சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு இடிமுழக்கத்தைப் போல மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

'நான் வீட்டுக்குள்ள போனப்போ... அஞ்சலி ரத்த வெள்ளத்துல கிடந்தா. தாரா தூக்குல தொங்கிட்டு இருந்தா. ஜீவா செவுத்துல ஆணி அடிச்சு மாட்டப்பட்டிருந்தான்.'

'அதைப் பண்ணது... வேறொரு உலகத்துல இருந்து வந்த நீ! வேறொரு டைமென்ஷன்ல இருந்து ஒரு தேவா என் உலகத்துக்குள்ள வந்தான். அவன் ஒரு சைக்கோ (Psycho). பல உலகங்களுக்குப் போய், அங்க இருக்கிற தன் சொந்தக் குடும்பத்தையே கொல்றது தான் அவனோட வேலை.'

தேவாவின் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. அவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான். அவனது கைகளில் உறைந்திருந்த அந்த ரத்தக்கறைகள் இப்போது வேறு ஏதோ ஒரு கதையைச் சொல்வது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.

'அந்தச் சைக்கோ... பல உலகங்களுக்குப் போய், அங்க இருக்கிற தன் குடும்பத்தைக் கொல்றது தான் அவனோட வேலைனு இருண்ட தேவா சொன்னான். ஆனா... அந்தச் சைக்கோ தேவா ஏன் அப்படிப் பண்ணான்? அவனுக்கு என்ன பைத்தியமா? இல்லை... அவனுக்குப் பின்னாடி ஒரு வலி இருந்திருக்கணும்...'

தேவாவின் மூளைக்குள் ஒரு மாபெரும் சுழல் (Vortex) உருவாகி, உண்மைகளை ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்கத் தொடங்கியது.

'நான் இப்போ என் அஞ்சலியைத் தொலைச்சிட்டேன். அவளைத் தேடி நான் ஒவ்வொரு உலகமாப் போகப் போறேன். பல வருஷங்கள், பல யுகங்கள் நான் தேடுவேன். என் மனசு கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பைத்தியம் பிடிக்கும். நான் போகிற ஒவ்வொரு உலகத்துலயும்... அங்க இருக்கிற தேவா, அவனோட அஞ்சலியோட, அவனோட குழந்தைங்க ஜீவா, தாராவோட ரொம்பச் சந்தோஷமா இருப்பான். அதைப் பார்க்கப் பார்க்க... எனக்குள்ள என்ன தோன்றும்?'

தேவா ஒரு பாறையின் மீது சாய்ந்து சரிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக வெளியேறியது.

'எனக்குள்ள பொறாமை வரும். ஒரு கட்டத்துல அந்தப் பொறாமை வெறியா மாறும். எனக்குக் கிடைக்காத சந்தோஷம், இந்த உலகத்துல இருக்கிற அவனுக்கு மட்டும் எப்படிக் கிடைக்கலாம்னு என் மூளை வக்கிரமா யோசிக்கும். பல நூறு வருஷங்கள் தூக்கமில்லாம, அஞ்சலியைத் தேடித் தேடி அலைஞ்சு அலைஞ்சு... நான் ஒரு அரக்கனா மாறுவேன்.

அவங்களோட சந்தோஷத்தைப் பார்க்கப் பொறுக்காம... நான் அந்த உலகங்கள்ல இருக்கிற என் அஞ்சலியை, என் ஜீவாவை, என் தாராவை... நானே என் கையால கொல்வேன்!'

தேவா ஓங்கித் தன் தலையிலேயே அடித்துக்கொண்டான். "இல்ல! இல்ல! நான் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன்! நான் என் குடும்பத்தைக் கொல்ல மாட்டேன்!" என்று கத்தினான்.

ஆனால் அவனது உளவியல் மூளை, அவனது ஆழ்மனதின் இருட்டை அவனுக்குத் தெள்ளத்தெளிவாகக் காட்டியது. தனிமை, இழப்பு, மற்றும் முடிவற்ற தேடல் ஒரு மனிதனை எப்படிப்பட்ட சைக்கோ கில்லராக (Psycho killer) மாற்றும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அந்த இருண்ட தேவா சொன்ன அந்தச் சைக்கோ... வேறொரு பரிமாணத்தில் இருந்து வந்து தன் குடும்பத்தைக் கொன்றதாக அவன் சொன்ன அந்த அரக்கன்... அது வேறெங்கேயோ பிறந்த தேவா இல்லை.

அது இவன் தான்!

அஞ்சலியைத் தொலைத்துவிட்டு, அவளைத் தேடிப் பல பிரபஞ்சங்களுக்குப் பயணம் செய்து, கடைசியில் பைத்தியமாகப் போகும் இதே பதினெட்டு வயது தேவா தான்... எதிர்காலத்தில் அந்தச் சைக்கோவாக மாறப் போகிறான்!

இந்த உண்மை மூளைக்குள் இறங்கியதும், தேவாவின் நரம்புகள் அனைத்தும் வெடித்துவிடும் போலத் துடித்தன. அவன் அப்படியே தரையில் விழுந்து புரண்டான். ஒரு மாபெரும் சுழற்சியின் (Time Loop / Causal Loop) மையத்தில் தான் சிக்கியிருப்பதை அவன் முழுமையாக உணர்ந்தான்.

இது ஒரு முடிவற்ற சங்கிலித் தொடர் (Chain of reactions).

தேவா தனக்குத்தானே அந்தச் சுழற்சியை வரைந்து பார்த்தான்.

1. சுழற்சியின் தொடக்கம்: இங்கிருந்து, அஞ்சலியைத் தொலைத்த தேவா (அதாவது இவன்), அவளைத் தேடிப் பல

பரிமாணங்களுக்குப் பயணம் செய்கிறான்.

2. அரக்கனாக மாறுதல்: பல வருடத் தேடலுக்குப் பின் அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிறது. பல உலகங்களில்

சந்தோஷமாக வாழும் மாற்று தேவாவின் (Variant Deva) குடும்பங்களைப் பார்த்துப் பொறாமை கொள்கிறான்.

3. கொலை வெறி: அந்தப் பொறாமையில், அவன் ஒரு 'சைக்கோ'வாக மாறி, பல உலகங்களில் உள்ள அஞ்சலி,

ஜீவா, தாராவைக் கொடூரமான முறையில் கொலை செய்கிறான்.

4. இருண்ட தேவாவின் பிறப்பு: அப்படி அவன் கொல்லப் போகும் ஒரு உலகத்தில் தான், அந்த விஞ்ஞானி தேவா

இருக்கிறான். அவனது கண் முன்னாலேயே அவனது குடும்பத்தை இந்தச் சைக்கோ தேவா கொல்கிறான். விஞ்ஞானி தேவா, இந்தச் சைக்கோ தேவாவை அடித்துக் கொன்றுவிடுகிறான் (அதாவது பல வருடங்கள் கழித்து, எதிர்காலத்தில் தேவா மரணமடைகிறான்).

5. பழிவாங்கும் படலம்: தன் குடும்பத்தை இழந்த அந்த விஞ்ஞானி தேவா, உலகங்களை அழிக்க நினைக்கும்

'இருண்ட தேவாவாக' (Dark Deva) மாறுகிறான்.

6. நிழல்களின் தோற்றம்: இருண்ட தேவா, எர்த்-000-ல் இருந்து நிழல்களை (The Shadows) உருவாக்கி, பல

உலகங்களை அழிக்கிறான்.

7. தாரா மற்றும் ஜீவாவின் பயணம்: அந்த நிழல்கள் தாரா மற்றும் ஜீவாவின் உலகத்தை அழிக்கும்போது, அவர்கள்

போர்ட்டல் வழியாகத் தப்பித்து 2024-ல் இருக்கும் இந்த 18 வயது தேவாவிடம் வருகிறார்கள்.

8. சுழற்சியின் முடிவு / புதிய தொடக்கம்: இருண்ட தேவா இந்த 18 வயது தேவாவைத் தாக்குகிறான். அந்தப்

போரின் முடிவில், அஞ்சலி காணாமல் போகிறாள்.

தேவா மீண்டும் பழைய நிலைக்கு, அதாவது முதல் புள்ளிக்கு வந்து நின்றான். அஞ்சலி காணாமல் போனதால்... அவன் அவளைத் தேடிப் பயணம் செய்யத் தொடங்குவான்.

இது ஒரு கொடூரமான வட்டம் (Ouroboros - தன் வாலைத் தானே விழுங்கும் பாம்பு). இதற்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை.

"ஐயோ... என்னால முடியல... என்னால முடியல..." தேவா தலையைப் பாறையில் ஓங்கி ஓங்கி முட்டிக்கொண்டான். அவனது நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டு வழிந்தது.

"அந்த இருண்ட தேவா... அவன் ஒரு மாஸ்டர்மைண்ட் கிடையாது! அவன் ஒரு பலிக்கடா! நான் தான்... நான் தான் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தோட உண்மையான வில்லன்! நான் தான் அந்தச் சைக்கோ!"

தேவா வெறித்தனமாகக் கத்தி அழுதான். அவனது அழுகுரல் அந்தப் பெருவெளி எங்கும் எதிரொலித்தது. தான் ஒரு ஹீரோ என்று நினைத்துக்கொண்டு, இவ்வளவு பெரிய யுத்தத்தைச் செய்து, எல்லாரையும் காப்பாற்றிவிட்டோம் என்ற

அவனது கர்வம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.

உண்மையில், இந்த ஒட்டுமொத்த அழிவுக்கும் ஆணிவேர் அவன் தான். அவனது தேடல் தான். அவனது இழப்புத் தான்.

"ஜீவா... தாரா..." தேவா விம்மினான். "உங்க அப்பாவைத் தவிர்த்து, நீங்க பல உலகங்கள்ல கொடூரமா சாகுறதுக்குக் காரணமே... இதே உங்க அப்பா தான்டா. உங்களுக்குப் பாதுகாப்பா இருப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணிட்டு... கடைசியில நானே உங்களைக் கொல்ற ஒரு அரக்கனா மாறப் போறேனா?"

தேவாவின் கண்களில் இருந்து ரத்தக்கண்ணீர் வழிந்தது. அவன் தன் சொந்தக் கைகளைப் பார்த்தான். இந்தக் கைகள் தான் எதிர்காலத்தில் அஞ்சலியின் கழுத்தை அறுக்கப் போகிறதா? இந்தக் கைகள் தான் ஜீவாவைச் சுவரில் ஆணி அடித்து மாட்டப் போகிறதா? தாராவைத் தூக்கில் தொங்க விடப் போகிறதா?

அவனால் தன் உடலையே சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் தன் சட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டு தரையில் புரண்டு அழுதான். ஒரு பதினெட்டு வயது இளைஞனுக்கு, தன் முழுமையான இருண்ட எதிர்காலம் இது தான், தான் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் மாபெரும் சாபக்கேடு என்று தெரியும் போது ஏற்படும் அந்த மன உளைச்சல், ஆயிரம் நரகங்களுக்குச் சமமானது.

அந்த மிதக்கும் பாறையில் தேவா எவ்வளவு நேரம் அழுதுகொண்டிருந்தான் என்று அவனுக்கே தெரியாது. அவனது தொண்டை முழுமையாக வறண்டு ரத்தம் கசிந்துகொண்டிருந்தது. அவனது கண்களில் இருந்து வழியக் கண்ணீர் மீதமில்லை. எல்லாம் வறண்டு போயிருந்தது.

காலம் உறைந்து போன அந்தச் சூனியத்தில், தேவா வானத்தைப் பார்த்து மல்லாந்து படுத்திருந்தான்.

அவனது மனத்திரையில் அஞ்சலியின் முகம் வந்து போனது. அந்த நீல நிறச் சுடிதார் அணிந்த அவளது முதல் தரிசனம். காபி ஷாப்பில் அவள் பயந்து அழுத முகம். காரில் செல்லும்போது அவளது அந்தச் சத்தமான சிரிப்பு. கடைசியாக, போருக்குப் போவதற்கு முன், 'உன் கையை நான் என்னைக்கும் விட மாட்டேன் தேவா' என்று அவள் சொன்ன அந்த உறுதியான வார்த்தைகள்.

"சாரி அஞ்சலி..." தேவாவின் உதடுகள் லேசாக அசைந்தன. "நான் உன்னைக் காப்பாத்த முடியல. ஆனா... உன்னைத் தேடி வந்து, நான் ஒரு அரக்கனா மாறி, பல உலகங்கள்ல இருக்கிற உன்னை நானே கொல்ற ஒரு பாவியா மாற என்னால முடியாது அஞ்சலி."

தேவா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தான். அவனது மூளை இப்போது ஒரு புதிய தெளிவை, ஒரு கொடூரமான முடிவை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது.

இந்த முடிவற்ற சுழற்சியை (Time loop) உடைக்க ஒரே ஒரு வழி தான் இருக்கிறது.

அஞ்சலியைத் தேடி அவன் பயணம் செய்யக் கூடாது. அவன் பயணம் செய்யவில்லை என்றால், அவன் சைக்கோவாக மாற மாட்டான். அவன் சைக்கோவாக மாறவில்லை என்றால், இருண்ட தேவாவின் குடும்பம் கொல்லப்படாது. அவர்கள் கொல்லப்படவில்லை என்றால், இருண்ட தேவா உருவாக மாட்டான். இருண்ட தேவா உருவாகவில்லை என்றால், நிழல்கள் வராது. நிழல்கள் வரவில்லை என்றால், ஜீவாவும் தாராவும் இந்த உலகத்திற்குத் தப்பித்து வர மாட்டார்கள்.

மொத்தத்தில், இந்தச் சுழற்சி உடைய வேண்டும் என்றால், அந்தச் சங்கிலியின் முதல் கண்ணி அறுக்கப்பட வேண்டும். அந்த முதல் கண்ணி... தேவா!

"நான் உசிரோட இருந்தா தான உன்னைத் தேடி வருவேன் அஞ்சலி? என் காதல் ஒரு கட்டத்துல வக்கிரமா மாறிப் பிரபஞ்சத்தையே அழிக்கப் போகுதுனா... அந்தக் காதல் இங்கயே சாகட்டும்."

தேவாவின் முகம் இப்போது ஒரு மாபெரும் அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. எந்த ஒரு பயமோ, நடுக்கமோ அவனிடம் இல்லை. அவன் ஒரு பெரிய யோகியைப் போலத் தன் கால்களை மடித்து சம்மணமிட்டு அமர்ந்தான்.

"ஜீவா... தாரா..." அவன் காற்றில் தன் குழந்தைகளிடம் பேசுவது போலப் பேசத் தொடங்கினான். "உங்களுக்கு நான் கொடுத்த சத்தியத்தை நான் காப்பாத்தப் போறேன்டா. நீங்க உங்க அப்பா, அம்மா கூடச் சந்தோஷமா இருப்பீங்க. எந்த ஒரு சைக்கோவும் உங்க உலகத்துக்குள்ள வந்து உங்களைக் கொல்ல மாட்டான். ஏன்னா... அந்தச் சைக்கோ இங்கயே, இந்த இடத்துலயே தன் வாழ்க்கையை முடிச்சுக்கப் போறான்."

தேவா தன் பெல்ட்டில் இருந்த அந்த மனோதத்துவக் கருவியைக் கையில் எடுத்தான். அதன் ஆற்றல் முழுமையாகத் தீர்ந்திருந்தாலும், அதனுள் ஒரு சிறிய குவாண்டம் எனர்ஜி செல் (Quantum Energy Cell) இருக்கும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அந்தச் செல்லை உடைத்தால், அதிலிருந்து வெளியாகும் கதிர்வீச்சு ஒரு மனிதனை அடுத்த நொடியே அணு அணுவாகச் சிதைத்துவிடும். அது ஒரு வலியற்ற, ஆனால் முழுமையான மரணம்.

தேவா தன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு சிறிய ஸ்க்ரூ-டிரைவரை எடுத்து, அந்த இயந்திரத்தைப் பிரிக்கத் தொடங்கினான். அவனது கைகள் சிறிதும் நடுங்கவில்லை. அவன் செதுக்கும் ஒவ்வொரு ஸ்க்ரூவும், பிரபஞ்சத்தின் பாதுகாப்பிற்கான திறவுகோலாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

"தேவா..."

திடீரென ஒரு குரல் அவனுக்குக் கேட்டது.

தேவா நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனுக்கு முன்னால், அஞ்சலி நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்த நீல நிறச் சுடிதாரில், முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

தேவாவின் கண்கள் விரிந்தன. "அஞ்சலி... நீ... நீ எப்படி இங்க?"

அவன் அவளைத் தொட எழுந்தான். ஆனால் அவனது கைகள் அவளது உடலை ஊடுருவிச் சென்றன. அவள் நிஜமல்ல. அவனது ஆழ்மனம், அவனது அதீத வேதனையினால் உருவாக்கிய ஒரு மாய உருவம் (Hallucination).

அஞ்சலியின் மாய உருவம் அவனருகில் அமர்ந்து, காற்றில் அவனது முகத்தைத் தொடுவது போல் தன் கைகளை வைத்தது. "என்ன தேவா பண்ணப் போற? என்னைத் தேடி வர மாட்டியா? என்னை இப்படி அனாதையா விட்டுட்டுப் போயிடப் போறியா?"

தேவா மீண்டும் அழத் தொடங்கினான். "என்னை மன்னிச்சிடு அஞ்சலி... நான் உன்னைத் தேடி வந்தா, நான் ஒரு மிருகமா மாறிடுவேன். நான் உன்னைக் கொல்றத என்னால தாங்கிக்க முடியாது. அது பல உலகங்கள்ல இருக்கிற உன்னோட வெர்ஷனா இருந்தாலும் சரி, நான் உனக்கு எந்த வலியையும் கொடுக்க மாட்டேன். உன்னோட நினைவுகள் எனக்குப் போதும். நீ எங்கயாவது, ஏதோ ஒரு உலகத்துல, ஏதோ ஒரு பரிமாணத்துல... என்னோட நினைவுகளோட உசிரோட இருப்பனு நான் நம்புறேன். ஆனா நான் உசிரோட இருந்தா... ஒட்டுமொத்த மல்டிவெர்ஸுக்கும் ஆபத்து."

அஞ்சலியின் உருவம் கண்ணீர் சிந்தியது. "எனக்கு உன்னை விட்டா வேற யாரு தேவா இருக்கா? நீ இல்லாம நான் எப்படி வாழ்வேன்?"

"நீ வாழ்வ அஞ்சலி. நீ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கான பொண்ணு. என்னோட குடும்பத்தை, என் அப்பா, அம்மாவை, தம்பி நடராஜனை... உன்னால முடிஞ்சா ஒரு தடவை போய் பாரு. அவங்களுக்கு என்னைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாது. நான் காலேஜ் டூர் போயிருக்கேன்னு தான் நினைச்சிட்டு இருப்பாங்க. நான் திரும்பி வர மாட்டேன்னு அவங்களுக்குப் புரிய ரொம்ப வருஷம் ஆகும். ஆனா அவங்களுக்குத் துணையா நீ இருப்பேன்னு எனக்குத் தெரியும்."

தேவா அந்த இயந்திரத்தின் மேலுறையைத் திறந்தான். அதனுள் ஒரு நீல நிறக் குவாண்டம் செல் (Quantum Cell) இதயம் போலத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

தேவா அந்தச் செல்லைக் கையில் எடுத்தான். அது மிகக் குளிர்ந்திருந்தது. அதை அவனது வலது கை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டது.

அவன் தன் இடது கையால் அந்தப் பாறையின் தரையில் இருந்த ஒரு சின்னக் கூழாங்கல்லை எடுத்தான்.

ஒரு எழுத்தாளனாக, கவிஞனாகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கியவன் அவன். அவனது இறுதி நிமிடங்கள் எந்தக் கவிதையும் இல்லாமல் முடிந்துவிடக் கூடாது என்று அவனது மனது விரும்பியது.

அவன் அந்தத் தரைப்பாறையில், தன் வாழ்வின் இறுதி 'ஃப்ரீ வெர்ஸ்' (Free Verse) கவிதையைக் கிறுக்கத் தொடங்கினான்.

"I searched for the light, and became the dark, I reached for your hand, and tore apart the stars. To save you from the monster in me, I sink into the void, setting the universe free. In every timeline, in every breath you take, I die a thousand deaths, just for your sake."

(நான் ஒளியைத் தேடினேன், ஆனால் இருளாக மாறிவிட்டேன், உன் கையைத் தேடி நீட்டினேன், ஆனால் நட்சத்திரங்களைக் கிழித்தெறிந்தேன். எனக்குள் இருக்கும் அரக்கனிடம் இருந்து உன்னைக் காப்பாற்ற, இந்தச் சூனியத்தில் நான் மூழ்குகிறேன், பிரபஞ்சத்தை விடுவிக்கிறேன். ஒவ்வொரு காலக்கோட்டிலும், நீ விடும் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், உனக்காக மட்டுமே, நான் ஆயிரம் மரணங்களைத் தழுவுகிறேன்.)

அந்தக் கவிதையை எழுதி முடித்ததும், தேவா அந்தப் பாறையை முத்தமிட்டான்.

அவன் மீண்டும் நிமிர்ந்து அந்த நட்சத்திரப் பெருவெளியைப் பார்த்தான். அவனுக்கு இப்போது எந்தக் கோபமும் இல்லை. எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஒரு மாபெரும் சுமையை இறக்கி வைத்த நிம்மதி அவனது முகத்தில் தவழ்ந்தது.

"அப்பா, அம்மா, நடராஜ்... என்னைப் பெத்த கடனுக்கு நான் உங்களுக்குக் கஷ்டத்தைத் தான் கொடுத்தேன். உங்களோட ஏழைப் பையன் ஒரு நாள் பெரிய ஆளா வருவான்னு நினைச்சீங்க. நான் பெரிய ஆளா வரல, ஆனா இந்த உலகத்தையே காப்பாத்துற ஒரு தியாகியாப் போறேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க."

தேவா கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவனது மூளைக்குள் இப்போது ஜீவாவும் தாராவும் சிரித்துக்கொண்டு ஓடி வரும் காட்சி தெரிந்தது. அவர்கள் தங்கள் உண்மையான உலகத்தில், தங்களின் உண்மையான பெற்றோருடன் (மாற்றுப் பரிமாண தேவா மற்றும் அஞ்சலி) மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த இருண்ட தேவா... அவன் இப்போது திருந்தி தன் குடும்பத்தோடு மீண்டும் இணைந்துவிட்டான். அவனது அஞ்சலி அவனுக்கு உணவூட்டுகிறாள்.

"அந்த தேவா இப்போ சந்தோஷமா இருப்பான்..." தேவா லேசாகச் சிரித்தான். "அவன் சந்தோஷமா இருந்தா, அது நான் சந்தோஷமா இருக்கிற மாதிரி தான். ஏன்னா அவனும் நான் தானே. என் குடும்பம் எந்த உலகத்துல இருந்தாலும், அவங்க உசிரோட, சந்தோஷமா இருக்காங்க. அது போதும்."

தேவா ஆழமாக ஒரு மூச்சை உள்ளிழுத்தான்.

"குட்பை அஞ்சலி. ஐ லவ் யூ. எல்லா பிரபஞ்சங்களையும் தாண்டி... உன்னை நான் காதலிக்கிறேன்."

அவன் தன் கையில் இருந்த அந்த குவாண்டம் செல்லை (Quantum Cell) இரு கைகளாலும் பிடித்து, முழு பலத்தோடு ஒரு அழுத்து அழுத்தினான்.

அந்தக் குவாண்டம் செல் உடைந்த அடுத்த விநாடி...

அதில் இருந்து ஒரு மாபெரும் ஊதா நிறக் கதிர்வீச்சு (Purple Radiation) வெடித்துச் சிதறியது. எந்தச் சத்தமும் இல்லை. எந்த நெருப்பும் இல்லை. ஆனால் அந்த ஆற்றல் தேவாவின் உடலை நொடிப்பொழுதில் சூழ்ந்துகொண்டது.

தேவாவின் உடல், அவனது ரத்தம், அவனது எலும்புகள், அவனது மூளை என அனைத்தும் அணு அணுவாகப் பிரியத் தொடங்கின. அவனுக்கு எந்த வலியும் தெரியவில்லை. அவனது உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒளியாக மாறி காற்றில் கரையத் தொடங்கியது.

கடைசி நொடியில், அவனது கண்களுக்கு முன்னால் அஞ்சலி முழுமையான நிஜமாகத் தோன்றி அவனது கையைப் பிடிப்பது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அவன் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

"தேவா..." அவள் குரல் காற்றில் மென்மையாக ஒலித்தது.

அவனது முழு உடலும் ஒரு பில்லியன் நட்சத்திரத் துகள்களாகச் சிதறி, அந்த முடிவற்ற எர்த்-000-வின் காற்றில் கலந்து மறைந்து போனது.

அவன் இருந்த அந்த மிதக்கும் பாறையில் இப்போது அவன் இல்லை. அவன் எழுதிய அந்தக் கவிதை மட்டுமே பாறையில் ஆழமாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த ரத்தக்கறைகள் கூடக் குவாண்டம் ஒளியில் மறைந்துவிட்டன.

அந்தப் பதினெட்டு வயது தேவா, ஒரு சாதாரணக் கல்லூரி மாணவன், பார்சிலோனா ரசிகன், யாரிடமும் பேசாத ஒரு தனிமை விரும்பி, ஒரு கோழை... தன் குடும்பத்திற்காக, தான் காதலிக்கும் ஒரு பெண்ணுக்காக, ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்தின் பாதுகாப்பிற்காகத் தன் உயிரையே மாய்த்துக்கொண்டான்.

அவன் இறந்த அந்த நொடியில், பல கோடிப் பிரபஞ்சங்களில் ஒரு மாபெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது.

அந்த இருண்ட தேவா தன் உலகில் தன் குடும்பத்தோடு உணவு அருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது, அவனது நெஞ்சில் இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் திடீரெனக் குறைந்தது போல் உணர்ந்தான். அவனுக்குக் காரணம் தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் தன் மனைவி அஞ்சலியைப் பார்த்து ஒரு நிம்மதியான புன்னகையை உதிர்த்தான்.

ஜீவாவும் தாராவும் தங்கள் உலகத்தில் கால்பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென வானத்தைப் பார்த்த தாராவின் கண்களில் இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் தானாகவே வடிந்தது.

"என்ன ஆச்சு தாரா?" என்று ஜீவா கேட்டான்.

"தெரியல அண்ணா... ஆனா அந்த 18 வயசு அப்பா, ஏதோ ஒரு இடத்துல இருந்து நம்மளைப் பார்த்துச் சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வருது," தாரா கண்ணீரோடு சிரித்தாள்.

மறுபுறம், 2024-ல் சென்னையில் உள்ள தேவாவின் வீட்டில், அவனது அப்பாவும் அம்மாவும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். நடராஜன் கிரிக்கெட் விளையாடிவிட்டுப் பசியோடு வந்து அமர்ந்தான்.

"அம்மா, அண்ணன் இன்னும் காலேஜ் டூர்ல இருந்து வரலையா? போன் பண்ணாலும் நாட்-ரீச்சபிள் (Not-reachable) வருது," என்றான் நடராஜன்.

அம்மா பெருமூச்சு விட்டார். "வருவாண்டா. அவன் எப்பவும் அமைதியா தான் இருப்பான். ஆனா தன் பொறுப்பை சரியா செய்வான். சீக்கிரம் வந்துடுவான்."

அவர்களுக்குத் தெரியாது, தங்கள் மகன் இனி ஒருபோதும் வர மாட்டான் என்று. அவன் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு மூளையில் தூசியாக, ஒளியாக மாறிவிட்டான் என்று.

அதே நேரம்... அந்த முடிவற்ற சூனியத்தில் (The Void), தேவாவின் துகள்கள் மிதந்துகொண்டிருந்த அந்த இடத்தில், திடீரென ஒரு சின்னக் குவாண்டம் விரிசல் (Quantum Rift) ஏற்பட்டது.

அந்த விரிசல் வழியாக, ஒரு நீல நிறச் சுடிதார் அணிந்த பெண், காற்றில் மிதந்து வந்தாள்.

அஞ்சலி!

அவள் பிரபஞ்சத்தின் அலைக்கழிப்பால் பல உலகங்களைத் தாண்டி, கடைசியாகத் தேவாவின் ஈர்ப்பு விசை இருந்த இதே இடத்திற்கு மீண்டும் தூக்கி வீசப்பட்டிருந்தாள்.

அவள் மயக்க நிலையில் இருந்து மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள். சுற்றிலும் யாருமில்லை. அவளுக்கு முன்னால் அந்தப் பாறை மட்டுமே இருந்தது.

அவள் மெதுவாக எழுந்து நின்றாள். "தேவா..." அவள் குரல் அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்தது.

அவள் அந்தப் பாறையின் அருகில் சென்றாள். அங்கே தேவா எழுதியிருந்த அந்தக் கவிதை அவளது கண்களில் பட்டது.

"To save you from the monster in me, I sink into the void, setting the universe free."

அந்த வரிகளைப் படித்த நொடியில், அஞ்சலியின் இதயத் துடிப்பு நின்றது. அவளுக்கு எல்லாமே புரிந்துவிட்டது. தேவா தனக்காக, ஒட்டுமொத்த உலகத்திற்காக என்ன மாபெரும் தியாகத்தைச் செய்திருக்கிறான் என்பதை அவளது மூளை உணர்ந்துகொண்டது.

அவள் அந்தப் பாறையின் மீது விழுந்து, தேவாவின் பெயரைக் கத்திக் கதறி அழுதாள். அவளது கண்ணீர் அந்தப் பாறையில் இருந்த தேவாவின் எழுத்துக்களை நனைத்தது.

"தேவா! ஏன் தேவா இப்படிப் பண்ண? நீ அரக்கனா மாறுவேன்னு யாரு சொன்னது? என்னோட காதலுக்கு உன்னை மாத்துற சக்தி இருக்கு தேவா! நீ இல்லாம நான் எப்படி வாழ்வேன்?"

அவள் அந்தப் பாறையைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதுகொண்டிருக்கும்போது, காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்த தேவாவின் அந்த ஒளிரும் நட்சத்திரத் துகள்கள்... மெல்லக் காற்றில் அசைந்து வந்து அஞ்சலியைச் சூழ்ந்துகொண்டன.

அந்தத் துகள்கள் அவளது கண்ணீரைத் துடைப்பது போல, அவளது கன்னங்களைத் தழுவின. ஒரு வெதுவெதுப்பான ஸ்பரிசம் அவளைச் சுற்றிலும் படர்ந்தது.

அது தேவாவின் ஆன்மா. அவன் உடலாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவன் ஒரு ஒளியாக, ஒரு ஆற்றலாக மாறி என்றென்றும் அவளுடனே கலந்திருந்தான். அவனது காதல் எந்தப் பிரபஞ்ச விதிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு, அந்த முடிவற்ற சூனியத்தில் அவளை அரவணைத்தது.

அஞ்சலி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அந்த ஒளியின் அரவணைப்பில், அவள் தேவா தன்னுடனேயே இருப்பதை உணர்ந்தாள். அவள் அந்த கவிதையை மீண்டும் படித்தாள், அவள் சிரிக்க ஆரம்பித்தாள், அவள் அவனை தேட தொடங்கினாள், அவளுக்கு தெரியும், இது எங்கு முடியும் என்று, கண்ணீரில் அனைத்தும் கரைந்தது அவளது இழப்பை தவிர, அவள் அவனை தேட ஆரம்பிப்பாள்,லூப் மீண்டும் தொடங்கும், இவளை தடுக்க அவளது தேவா இனி எங்கும் வரபோவது இல்லை, நடப்பதை தடுக்கவும் தான், இது ஒரு முடிவிலி, நடப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

இந்த மல்டிவெர்ஸ் (Multiverse) பல கதைகளைக் கொண்டிருக்கலாம். பல தேவாக்கள், பல அஞ்சலிகள் வாழலாம். சில கதைகள் சோகத்தில் முடியலாம், சில கதைகள் சந்தோஷத்தில் தொடங்கலாம். ஆனால், 2024-ல் இருந்து வந்த அந்தப் பதினெட்டு வயது தேவாவின் இந்தக் கதை... காலங்கள் உள்ளவரை, நட்சத்திரங்கள் ஒளிரும் வரை, பிரபஞ்சத்தின் ஆகச் சிறந்த காதலின் தியாகமாக என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

(முற்றும்)

Author's note

Hello, so it's been 7 years since I scribbled this to celebrate the birth of this little kid and this blog, I wanted to bring back some old stories from notebooks, so  it will be definitely cringe and just get through the flow, thanks for reading